NORMALIZACIÓN E DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA


BLOG DO E.N.D.L. DO I.E.S. EBA DE CULLEREDO

____________________________________

"TODAS AS LINGUAS SON PATRIMONIO DA HUMANIDADE"
___________________________________


CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

TÍTULO PRELIMINAR

Artigo 3

2- As demais linguas serán tamén oficiais nas respectivas Comunidades Autónomas de acordo cos seus ESTATUTOS.

Artigo 148

1. As Comunidades Autónomas poderán asumir competencias nas seguintes materias:

17- O fomento da cultura, da investigación e, no seu caso, do ensino da lingua da Comunidade Autónoma.

____________________________________


ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA

TÍTULO PRELIMINAR

ARTIGO 5

1. A lingua propia de Galicia é o galego.

2. Os idiomas galego e castelán son oficiais en Galicia e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar.

3. Os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e potenciarán o emprego do galego en tódolos planos da vida pública, cultural e informativa, e disporán os medios necesarios para facilitar o seu coñecemento.

4. Ninguén poderá ser discriminado por causa da lingua.

_______________________________


A ROSALÍA

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu...
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

(Manuel Curros Enríquez)
_____________________________________

VIAXEIRO

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Coa palabra máis viva
do meu linguaxe, falo.

Repudio as inxusticias
e a liberdá procramo.
Digo a miña verdade
e no pobo descanso.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Teño a luz dos abrentes
e as estrelas reparto.

Estou cos sufridores
vivo co desherdados
pelexo contra noite
e non creo nos anxos.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
dille aos irmaus da terra
que é moi triste o Pais dos Ananos.

(Celso Emilio Ferreiro)

____________________________________

24 DE FEBREIRO ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE ROSALÍA DE CASTRO. SEMPRE NA MEMORIA.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

HISTORIAS DO SAMAÍN
HISTORIAS DO SAMAÍN

Os catro amigos formaron un círculo ao redor das súas catro lanternas.
_Vouvos contar a terrorífica historia de Hilary Alinor. Era unha muller que vivía nos Estados Unidos. Tiña unha colección de bonecas que lle daría envexa ata á miña irmá pequena. Non podía parar de mercalas e tiña cada día máis e máis. Ademais, tíñalles nomes a todas: Sue, Sally, Amanda, Cindy, Ashley... Tantas tiña que na declaración da renda poñía que había 2583 persoas vivindo con ela. Un día, misteriosamente, o edificio no que vivía ardeu, e despois de investigar o caso chegaron á conclusión de que fora Hilary Alinor. Ela declarou que non fora culpa súa, que foran as súas bonecas de porcelana as que a obrigaran a facelo. Despois deste testemuño pensaron que estaba tola e decidiron encerrala nun manicomio no lugar de levala presa ó cárcere. De alí a unha semana os gardas oírona berrar dende o seu cuarto: <> Cando subiron atoparon a Hilary morta e cando investigaron a súa morte descubriron que nas feridas tiña anaquiños de porcelana e no interior da súa gorxa, un cabelo de plástico da súa boneca preferida: Amanda.
Fíxose un incómodo silencio.
_Unhas bonecas asasinas! -berrou Abel- Isto que é, unha historia de medo ou un anuncio de "Halloween" das bonecas de Famosa?
_Abel -dixo Laura- non sexas así, a historia está moi, moi ben, eu xa case tremía.
_ De momento, é a mellor historia de todas as que contamos, noraboa Sara -sentenciou Pablo.
_ De momento, é a única historia que contamos - replicou Abel
_ Pfff... se te pos así, eu xa non conto a que traía preparada... - dixo Laura.
_ A ver, conta -dixo Abel nun suspiro.
_ Pois é a historia do famoso empresario Xoán Suárez. Era moi egoísta, pero moito moito.Ninguén o quería ben. Cando tiña cartos, en lugar de usalos para necesidades e gastos familiares, gastábaos en cousas para el: xogaba ás cartas, facía apostas,bebía sen xeito...Un día mercou un gran anel coas súas iniciais. A xente dicÍa:<>.<< Oxalá acabe os seus días coma o que é >> Sen saber por que o empresario desapareceu e ninguén foi quen de atopalo. Un día cando a súa muller ia a coller o último anaco de pan,atopou unha rata morta A rata, como despois comprobaron, tiña nunha pata un anel coas letras "X S", Xoán Suárez.
_ Anda que vaia Samaín! - Abel comezou cos seus argumentos - aínda prefería o das bonecas de Sara.
_ Non sexas tan duro, Abel - dixo Pablo- está ben o conto, e agora é a miña quenda. Isto que vos vou contar pasoulle de verdade ao meu avó. El vivía coa súa nai nunha vella casa.Eran moi pobres, por iso cando tiña dezanove anos decidiu poñerse a traballar para gañar cartos. Despois de buscar en moitos sitios só atopou traballo no cemiterio. O único que tiña que facer era vixiar que ninguén fose roubar nos mausoleos dos señores da vila. O primeiro día atopouse coa súa nai,sorprendeuse ao vela vestida cun camisón branco e ela díxolle:<>, o meu avó dixo<>. O segundo día pasou o mesmo:<>, e o meu avó:<>.E así tres, catro, cinco días. Ao sexto día, o meu avó,canso,decidiu facerlle caso e saíu do cemiterio.Ao instante un camión chocou contra o muro do cemiterio e este explotou.O meu avó correu ao pobo para pedir axuda:<>.Un home do pobo díxolle:<>.
_Uf...esta historia si que da medo.-confesou Laura.
_¿Quen che contou esa historia?-preguntou Abel.
_O meu avó -respondeu orgulloso.
_É,sen dúbida,a mellor de todas.-dixo Sara en voz baixa,aferrada fortemente ao brazo de Laura.
_Ei,ei,ei...aínda falta a miña.-e Abel comezou a súa historia- Esta historia dise que pasou nunha aldea preto de Vila de Cruces.Cóntase que nun baile da festa da vila, un rapaz coñeceu a unha moza,moi guapiña ela,coma Susi,a do terceiro...-Abel púxose roibo- Estiveron bailando, tomando algo na barra e comezaron a falar.Ao rapaz gustáballe moito a moza e cando lle dixo que se tiña que marchar,el acompañouna ata fóra.A rapaza tiña frío e el deixoulle a súa chaqueta.Ela deulle o seu enderezo para que fose pola chaqueta.O mozo marchou moi contento,xa que coa escusa da chaqueta podería volver a vela.Ao día seguinte foi ata a casa da moza,pero en lugar de ver á moza que tanto lle gustaba,atopouse cunha muller de ollada tristeira.El preguntoulle pola súa filla,e cal foi a súa sorpresa ao decatarse de que a moza morrera dous anos atrás.A nai mostroulle fotos da súa defunta filla.Era ela,non había dúbida.A nai convidouno a ir con ela a cambiarlle as flores da tumba da súa filla,e el,que estaba convencido de que todo fora un erro,decidiu ir.Ao chegar ao cemiterio,sobre da tumba viu un vulto escuro,colleuno e decatouse de que era a súa chaqueta.
_Abel...comparadas coas vosas historias,as nosas dan vergoña -confesou Laura.
_Se non fora por vós o Samaín sería coma...eu que sei...coma un día calquera -dixo Sara.
Os nenos colleron as lanternas e marcharon para cadansúa casa.
Como cada ano os nenos acudiran polo Samaín á vella casa abandonada.Mentres os nenos pequenos se divertían celebrando o "Halloween" e os nenos da súa
idade,trece e catorce anos,esperaban aburridos na casa,créndose xa moi maiores para o Samaín,os catro protagonistas deste conto pasábano de medo,nunca mellor
dito,contando historias terroríficas.
De camiño para as súas casas os nenos pararon diante da porta do vello cemiterio.Repararon nos seus muros por primeira vez.Eran novos,quero dicir,relativamente novos.Había xa uns anos que puxeran un enreixado negro,bastante lúgubre.
Sara rompeu o silencio:
_Que vos parece se entramos e buscamos anacos do antigo muro?Máis que nada, para saber se a historia do avó de Pablo ocorreu de verdade.
_Que boa idea!-exclamou Abel.Sorprendeuse usando un ton máis alto do que pretendía.
Os catro nenos entraron no cemiterio.
_Creo que nesa época a estrada estaba pola zona sur do cemiterio.
Atravesaron o vello camposanto.Era mais grande do que parecía dende fóra.
No fondo do cemiterio había un muro medio derrubado e algo chamuscado.Ollando as tumbas decatáronse de que eran relativamente novas, coma se algo destruíse todo o anterior, coma unha explosión...
_Isto non quere dicir nada, un conto é un conto.-aclarou Pablo.
Sentaron no chan,diante do muro.Viron ao lonxe unha figura branca achegándose.
_U...unha pantasma...-dixo Laura polo baixo.
A figura foise facendo máis nítida ata que distinguiron a unha anciá con camisón branco.
Os nenos respiraron aliviados.
_Que facedes aquí!Liscade!Liscade!-a anciá achegouse a eles e situouse ao carón do muro.-Estades xordos?Veña,liscade!
Os nenos apartáronse asustados da anciá e do muro.Ao instante,o muro caeu sobre a velliña.Os nenos berraron do susto,non esperaban iso.
Comezaron a quitar anacos de rochas,pero non atoparon a anciá que lles salvara a vida, nin viva nin morta,non deixara rastro algún.
Os nenos marcharon tremendo,chorando e correndo cara á casa de Pablo. Dende alí cada un chamaría aos seus para dicirlles que quedarían todos a durmir xuntos.Tiñan medo de que a misteriosa anciá aparecese nos seus soños.
Ao chegar á casa,sorprenderon o avó de Pablo ollando unha vella foto.Os nenos achegáronse.
_Ola avó.Que fas?
_Ola,nenos.Pablo,a historia que che contei o outro día fixo que me lembrara da miña nai,e buscando no faiado,atopei unha vella fotografía súa.
Os nenos achegáronse máis, ollaron curiosos e viron algo que non esquecerán nunca:aquela anciá de camisón branco que lles salvara a vida, era en realidade a bisavoa de Pablo.

NOELIA BELLO 2ºB
_____________________________________________
O RAPAZ QUE SE ATOPOU COA MORTE

Un rapaz encontrouse coa morte unha vez e fixeronse amigos. Entón o rapaz díxolle á morte que, xa que eran amigos, que lle ía pedir un favor: que se o podía avisar antes de ir por el, porque asi podía divertirse mellor. A morte prometeulle o rapaz, que así o faría. Despedíronse, e pasaron moitos anos sen que o rapaz recibira ningún aviso da morte. Pero un día presentouse a morte diante do rapaz, que agora xa ía indo vello, e díxolle que viña por el. O home, todo asustado, dixolle que iso non era o convido, que quedara de avisalo con tempo e que esas non eran palabras. A morte contestoulle:
- Branqueouche o pelo?
- Branqueou - contestou o home.
- Caéronche os dentes?
- Caeron.
- Cansáronseche as pernas?
- Cansaron.
- Perdiches as forzas?
- Perdín.
- E logo, que máis avisos querías?
(Conto popular)
Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 28-10-2009 12:18
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
© by Abertal