NORMALIZACIÓN E DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA


BLOG DO E.N.D.L. DO I.E.S. EBA DE CULLEREDO

____________________________________

"TODAS AS LINGUAS SON PATRIMONIO DA HUMANIDADE"
___________________________________


CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

TÍTULO PRELIMINAR

Artigo 3

2- As demais linguas serán tamén oficiais nas respectivas Comunidades Autónomas de acordo cos seus ESTATUTOS.

Artigo 148

1. As Comunidades Autónomas poderán asumir competencias nas seguintes materias:

17- O fomento da cultura, da investigación e, no seu caso, do ensino da lingua da Comunidade Autónoma.

____________________________________


ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA

TÍTULO PRELIMINAR

ARTIGO 5

1. A lingua propia de Galicia é o galego.

2. Os idiomas galego e castelán son oficiais en Galicia e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar.

3. Os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e potenciarán o emprego do galego en tódolos planos da vida pública, cultural e informativa, e disporán os medios necesarios para facilitar o seu coñecemento.

4. Ninguén poderá ser discriminado por causa da lingua.

_______________________________


A ROSALÍA

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu...
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

(Manuel Curros Enríquez)
_____________________________________

VIAXEIRO

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Coa palabra máis viva
do meu linguaxe, falo.

Repudio as inxusticias
e a liberdá procramo.
Digo a miña verdade
e no pobo descanso.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
Teño a luz dos abrentes
e as estrelas reparto.

Estou cos sufridores
vivo co desherdados
pelexo contra noite
e non creo nos anxos.

Viaxeiro que vés de lonxe
e vas de paso.
dille aos irmaus da terra
que é moi triste o Pais dos Ananos.

(Celso Emilio Ferreiro)

____________________________________

24 DE FEBREIRO ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE ROSALÍA DE CASTRO. SEMPRE NA MEMORIA.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O(S) NOSO(S) AMOR(ES).
Cartas do alumnado de 4º de ESO dirixidas a alguén que aprecian, que queren, que estiman moito.

Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 23-05-2012 16:44
# Ligazón permanente a este artigo
MONTEFURADO
SAN MIGUEL DE MONTEFURADO.

San Miguel de Montefurado é unha parroquia do concello lucense de Quiroga. Está situado á beira do rio Sil, entre o macizo central ourensán e a serra do Courel.
Os romanos chegaron a Galicia e quedáronse por ser fonte de materia prima e de minerais. En Quiroga, as augas do río Sil daban unha volta salvando unha dura parede rochosa. Os romanos sabían que o Sil arrastraba ouro e por iso decidiron “furar” esa parede rochosa do monte para así desvia-lo río e recoller o ouro. Foi unha das maiores obras de inxeñería romana. Para a súa construción, os romanos acabaron cun bosque de aciñeiras. Quiemaban estas árbores para abrandar as rochas e así traballar máis facilmente.
Foi construído no século II, en tempos do emperador Traxano.
Esta é unha das marabillas de Galicia que hai que protexer.

SONIA SEIJO CONCHADO, 3º B.
Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 25-10-2011 23:21
# Ligazón permanente a este artigo
AS ORIXES DO GALEGO.
PALABRAS QUE EMPEZAN POR AL .

O galego é unha lingua que deriva do latín vulgar que os romanos impuxeron, coa súa conquista, no noroeste da península. Coa posterior evolución e despois da romanización, xurdiu unha lingua particular coñecida co nome de galego-portugués, por ser unha lingua medieval dos habitantes de Galicia e do territorio portugués entre o Miño e o Douro. Do galego-portugués saíron as dúas linguas actuais: o galego e o portugués.
O árabe, despois do latín, é a lingua que máis léxico aportou ao castelán e ás outras linguas romances da Península Ibérica. Isto foi debido ao contacto que se producíu desde o ano 711, coa conquista árabe, ata principios do século XVII, coa expulsión dos mouriscos que mantiñan viva a súa lingua.
O vocabulario de orixe árabe é moi significativo en varios campos nos que o árabes tiveron unha aportación destacada aos pobos peninsulares.
Algúns exemplos:
Na agricultura: alcachofa, algodón, albaricoque, albahaca, ...
Na guerra: alférez, almirante, ...
No comercio: alfareiro.
Na cociña: albóndiga, almíbar, almirez, ...
Na construción: alcázar, alféizar, alcantarilla,...
Topónimos: Alcalá, Alxeciras, ...
E moitas outras moitas palabras: almofada, almacén, almanaque, alpargata, ...
O castelán e o galego normalmente incorporan ao nome o artigo árabe coa forma al- (como en alcachofa). E nisto coinciden o galego e o portugués.

SANDRA BARREIRO CABANAS, 3º B.


Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 25-10-2011 23:20
# Ligazón permanente a este artigo
CANTIGAS DO ALUMNADO DE 3º DE ESO
CANTIGAS DE 3º DE ESO

Todo de ti paréce-me mal,
dende a túa cara ata a forma de falar...
Desaparece de aquí, ja!

Todo de ti fai-me estoupar,
dende os teus olhos ata o jeito de jantar...
Desaparece de aquí, ja!

Dende a túa cara ata a forma de falar,...
se non marchas, hei-me cabrear...
Desaparece de aquí, ja!

Dende os teus olhos ata o jeito de jantar,
se non marchas hei-me de enfadar...
Desaparece de aquí, ja!

Raquel V. G. 3ºA
____________________________________________

Ando á procura dela,
é que eu morro por ela!
Onde estás minha senhor?!

Ando buscando a ela,
é que eu sonho con poder ve-la!
Onde estás minha senhor?!

É que eu morro por ela,
non a encontro e daquela!
Onde estás minha senhor?!

É que eu sonho con poder ve-la
non saberei se ela me anhela!
Onde estás minha senhor?!
Carlos 3ºA
__________________________________________

Ai, minha dona,
que cara de mona!
O vento non levará a túa roupa!

Ai, minha amada,
que cara de amargada!
O vento non levará a túa roupa!

Que cara de mona,
que corpo de foca!
O vento non levará a túa roupa!

Que cara de amargura,
que corpo de avelhentada!
O vento non levará a túa roupa!
J.D.S.
______________________________________________


Sínto-a no meu corazón;
aínda que non me fagas caso,
minha senhor, teu son!

Sínto-a na minha pel;
aínda que lonje estés,
minha senhor, teu son!

Aínda que non me fagas caso;
cego por ti estou,
minha senhor, teu son!

Aínda que lonje estés;
cegado pola túa beleza estou,
minha senhor, teu son!
Ramón V.
______________________________________________

A casa do párroco,
está porca e velha:
Mira ti que pocilga!

A casa do cura,
ten pingueiras e está húmida:
Mira ti que pocilga!

Está porca e velha,
como esa non vin nunca:
Mira ti que pocilga!

ten pingueiras e está húmida,
como esa nunca tal vin:
Mira ti que pocilga!
Claudia T. 3ºA
____________________________________________

A cantiga de amigo?

A nos profesora de lingua,
ten moito que explicar:
Atendede, atendede, e así aprenderedes!

A nosa profesora Pilar,
ten moito que falar:
Atendede, atendede, e así aprenderedes!

Ten moito que explicar,
a nosa amiga Pilar:
Atendede, atendede, e así aprenderedes!

Ten moito que falar,
e non quere berrar:
Atendede, atendede, e así aprenderedes!
Alejandra L. 3ºC
Carlos P. 3ºC
_____________________________________________


CANTIGA
É moi famosa sen estudar ...
Din que pola súa filha é capaz de matar!
Belén Esteban fai-se chamar!

É moi famosa, pero debe cambiar ...
Din que está tola, cando vai calar?
Belén Esteban fai-se chamar!

Din que pola súa filha é capaz de matar ...
ten tanta cara, que a pode pisar!
Belén Esteban fai-se chamar!

Din que está tola, cando vai calar?
Ten tanta cara, que non é real!
Belén Esteban fai-se chamar!
Ileana W. M. 3ºE
___________________________________________

Ai! Minha fermosa senhora,
ti vas-me levar á morte.
Ai Deus, ten piedade de min!

Ai! Minha fermosa raínha,
ti vas-me matar decontado
Ai Deus, ten piedade de min!

Ti vas-me levar á morte,
se eu non tenho sorte.
Ai Deus, ten piedade de min!

Ti vas-me matar decontado,
se eu non tenho coidado.
Ai Deus, ten piedade de min!
Alberto
E.S.D.
__________________________________________

CANTIGA DE AMOR

Tan fermosa é a minha senhor,
que por ela sinto un gran amor:
Sen dúbida é a melhor!

Tan marabilhosa é a minha senhor,
que por ela estou morrendo de amor:
Sen dúbida é a melhor!

Que por ela sinto un gran amor,
dende o amencer ata o solpor:
Sen dúbida é a melhor!

Que pro ela estou morrendo de amor,
dende o abrente ata o ponhente:
Sen dúbida é a melhor!
Sandra N. 3ºA

Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 30-03-2011 22:11
# Ligazón permanente a este artigo
HISTORIAS DO SAMAÍN
HISTORIAS DO SAMAÍN

Os catro amigos formaron un círculo ao redor das súas catro lanternas.
_Vouvos contar a terrorífica historia de Hilary Alinor. Era unha muller que vivía nos Estados Unidos. Tiña unha colección de bonecas que lle daría envexa ata á miña irmá pequena. Non podía parar de mercalas e tiña cada día máis e máis. Ademais, tíñalles nomes a todas: Sue, Sally, Amanda, Cindy, Ashley... Tantas tiña que na declaración da renda poñía que había 2583 persoas vivindo con ela. Un día, misteriosamente, o edificio no que vivía ardeu, e despois de investigar o caso chegaron á conclusión de que fora Hilary Alinor. Ela declarou que non fora culpa súa, que foran as súas bonecas de porcelana as que a obrigaran a facelo. Despois deste testemuño pensaron que estaba tola e decidiron encerrala nun manicomio no lugar de levala presa ó cárcere. De alí a unha semana os gardas oírona berrar dende o seu cuarto: <> Cando subiron atoparon a Hilary morta e cando investigaron a súa morte descubriron que nas feridas tiña anaquiños de porcelana e no interior da súa gorxa, un cabelo de plástico da súa boneca preferida: Amanda.
Fíxose un incómodo silencio.
_Unhas bonecas asasinas! -berrou Abel- Isto que é, unha historia de medo ou un anuncio de "Halloween" das bonecas de Famosa?
_Abel -dixo Laura- non sexas así, a historia está moi, moi ben, eu xa case tremía.
_ De momento, é a mellor historia de todas as que contamos, noraboa Sara -sentenciou Pablo.
_ De momento, é a única historia que contamos - replicou Abel
_ Pfff... se te pos así, eu xa non conto a que traía preparada... - dixo Laura.
_ A ver, conta -dixo Abel nun suspiro.
_ Pois é a historia do famoso empresario Xoán Suárez. Era moi egoísta, pero moito moito.Ninguén o quería ben. Cando tiña cartos, en lugar de usalos para necesidades e gastos familiares, gastábaos en cousas para el: xogaba ás cartas, facía apostas,bebía sen xeito...Un día mercou un gran anel coas súas iniciais. A xente dicÍa:<>.<< Oxalá acabe os seus días coma o que é >> Sen saber por que o empresario desapareceu e ninguén foi quen de atopalo. Un día cando a súa muller ia a coller o último anaco de pan,atopou unha rata morta A rata, como despois comprobaron, tiña nunha pata un anel coas letras "X S", Xoán Suárez.
_ Anda que vaia Samaín! - Abel comezou cos seus argumentos - aínda prefería o das bonecas de Sara.
_ Non sexas tan duro, Abel - dixo Pablo- está ben o conto, e agora é a miña quenda. Isto que vos vou contar pasoulle de verdade ao meu avó. El vivía coa súa nai nunha vella casa.Eran moi pobres, por iso cando tiña dezanove anos decidiu poñerse a traballar para gañar cartos. Despois de buscar en moitos sitios só atopou traballo no cemiterio. O único que tiña que facer era vixiar que ninguén fose roubar nos mausoleos dos señores da vila. O primeiro día atopouse coa súa nai,sorprendeuse ao vela vestida cun camisón branco e ela díxolle:<>, o meu avó dixo<>. O segundo día pasou o mesmo:<>, e o meu avó:<>.E así tres, catro, cinco días. Ao sexto día, o meu avó,canso,decidiu facerlle caso e saíu do cemiterio.Ao instante un camión chocou contra o muro do cemiterio e este explotou.O meu avó correu ao pobo para pedir axuda:<>.Un home do pobo díxolle:<>.
_Uf...esta historia si que da medo.-confesou Laura.
_¿Quen che contou esa historia?-preguntou Abel.
_O meu avó -respondeu orgulloso.
_É,sen dúbida,a mellor de todas.-dixo Sara en voz baixa,aferrada fortemente ao brazo de Laura.
_Ei,ei,ei...aínda falta a miña.-e Abel comezou a súa historia- Esta historia dise que pasou nunha aldea preto de Vila de Cruces.Cóntase que nun baile da festa da vila, un rapaz coñeceu a unha moza,moi guapiña ela,coma Susi,a do terceiro...-Abel púxose roibo- Estiveron bailando, tomando algo na barra e comezaron a falar.Ao rapaz gustáballe moito a moza e cando lle dixo que se tiña que marchar,el acompañouna ata fóra.A rapaza tiña frío e el deixoulle a súa chaqueta.Ela deulle o seu enderezo para que fose pola chaqueta.O mozo marchou moi contento,xa que coa escusa da chaqueta podería volver a vela.Ao día seguinte foi ata a casa da moza,pero en lugar de ver á moza que tanto lle gustaba,atopouse cunha muller de ollada tristeira.El preguntoulle pola súa filla,e cal foi a súa sorpresa ao decatarse de que a moza morrera dous anos atrás.A nai mostroulle fotos da súa defunta filla.Era ela,non había dúbida.A nai convidouno a ir con ela a cambiarlle as flores da tumba da súa filla,e el,que estaba convencido de que todo fora un erro,decidiu ir.Ao chegar ao cemiterio,sobre da tumba viu un vulto escuro,colleuno e decatouse de que era a súa chaqueta.
_Abel...comparadas coas vosas historias,as nosas dan vergoña -confesou Laura.
_Se non fora por vós o Samaín sería coma...eu que sei...coma un día calquera -dixo Sara.
Os nenos colleron as lanternas e marcharon para cadansúa casa.
Como cada ano os nenos acudiran polo Samaín á vella casa abandonada.Mentres os nenos pequenos se divertían celebrando o "Halloween" e os nenos da súa
idade,trece e catorce anos,esperaban aburridos na casa,créndose xa moi maiores para o Samaín,os catro protagonistas deste conto pasábano de medo,nunca mellor
dito,contando historias terroríficas.
De camiño para as súas casas os nenos pararon diante da porta do vello cemiterio.Repararon nos seus muros por primeira vez.Eran novos,quero dicir,relativamente novos.Había xa uns anos que puxeran un enreixado negro,bastante lúgubre.
Sara rompeu o silencio:
_Que vos parece se entramos e buscamos anacos do antigo muro?Máis que nada, para saber se a historia do avó de Pablo ocorreu de verdade.
_Que boa idea!-exclamou Abel.Sorprendeuse usando un ton máis alto do que pretendía.
Os catro nenos entraron no cemiterio.
_Creo que nesa época a estrada estaba pola zona sur do cemiterio.
Atravesaron o vello camposanto.Era mais grande do que parecía dende fóra.
No fondo do cemiterio había un muro medio derrubado e algo chamuscado.Ollando as tumbas decatáronse de que eran relativamente novas, coma se algo destruíse todo o anterior, coma unha explosión...
_Isto non quere dicir nada, un conto é un conto.-aclarou Pablo.
Sentaron no chan,diante do muro.Viron ao lonxe unha figura branca achegándose.
_U...unha pantasma...-dixo Laura polo baixo.
A figura foise facendo máis nítida ata que distinguiron a unha anciá con camisón branco.
Os nenos respiraron aliviados.
_Que facedes aquí!Liscade!Liscade!-a anciá achegouse a eles e situouse ao carón do muro.-Estades xordos?Veña,liscade!
Os nenos apartáronse asustados da anciá e do muro.Ao instante,o muro caeu sobre a velliña.Os nenos berraron do susto,non esperaban iso.
Comezaron a quitar anacos de rochas,pero non atoparon a anciá que lles salvara a vida, nin viva nin morta,non deixara rastro algún.
Os nenos marcharon tremendo,chorando e correndo cara á casa de Pablo. Dende alí cada un chamaría aos seus para dicirlles que quedarían todos a durmir xuntos.Tiñan medo de que a misteriosa anciá aparecese nos seus soños.
Ao chegar á casa,sorprenderon o avó de Pablo ollando unha vella foto.Os nenos achegáronse.
_Ola avó.Que fas?
_Ola,nenos.Pablo,a historia que che contei o outro día fixo que me lembrara da miña nai,e buscando no faiado,atopei unha vella fotografía súa.
Os nenos achegáronse máis, ollaron curiosos e viron algo que non esquecerán nunca:aquela anciá de camisón branco que lles salvara a vida, era en realidade a bisavoa de Pablo.

NOELIA BELLO 2ºB
_____________________________________________
O RAPAZ QUE SE ATOPOU COA MORTE

Un rapaz encontrouse coa morte unha vez e fixeronse amigos. Entón o rapaz díxolle á morte que, xa que eran amigos, que lle ía pedir un favor: que se o podía avisar antes de ir por el, porque asi podía divertirse mellor. A morte prometeulle o rapaz, que así o faría. Despedíronse, e pasaron moitos anos sen que o rapaz recibira ningún aviso da morte. Pero un día presentouse a morte diante do rapaz, que agora xa ía indo vello, e díxolle que viña por el. O home, todo asustado, dixolle que iso non era o convido, que quedara de avisalo con tempo e que esas non eran palabras. A morte contestoulle:
- Branqueouche o pelo?
- Branqueou - contestou o home.
- Caéronche os dentes?
- Caeron.
- Cansáronseche as pernas?
- Cansaron.
- Perdiches as forzas?
- Perdín.
- E logo, que máis avisos querías?
(Conto popular)
Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 28-10-2009 12:18
# Ligazón permanente a este artigo
CANTIGAS DE ENTROIDO E EXERCICIOS DE REFORZO DE GALEGO
CANTIGAS ENTROIDO 2009

Teño unha amiga na clase,
chámase Yésica ela.
Pobriña, está tola!
Non hai máis que vela.
(Noelia Bello, 1º H)
_______________________________

Rivadulla, Rivadulla,
cada vez que me insultas,
pareces unha grulla!
Sabes que che digo? Mua, mua.
(Raquel Lorenzo, 1º H)
_______________________________

Eu teño unha boa amiga,
de nome Laura,
amiga como ningunha,
que pena que lle falte cordura!.
(Irene Torrado, 1º H)
_______________________________

O noso profe Pepe,
moito nos anda a berrar,
non sabemos dividir nin multiplicar
e nin sequera sumar e restar.

Bea, a da nosa clase,
fala moito e sen parar.
Sempre anda berrando,
como unha tola vai acabar.
(Laura, Sandra, Raquel e Conrado, 1ºE)
______________________________

A de matemáticas Manuela,
cando non sabemos o que dicir,
sempre pregunta:
hai alguén aí?
(Juán José Romero e Isaac Míguez, 1º C)
________________________________

Lucía, Lucía
moi lista é
será polo pelo escarolado
que sempre saca dez?

Lidia, Lidia
moi graciosa é.
Tolerías fai
na clase de francés.
Sara Rodríguez e Carla Bascoy, 1º C)
_________________________________

Don Ramón, Don Ramón
é un home feito e dereito,
e se fas algo ben,
diche: saca peito!
Isaac Míguez Loureiro, 1º C)
__________________________________

Xa chega o entroido!
Pasarémolo xenial
coa festa e os disfraces
nun inverno primaveral.

Con máscaras e antifaces
ímonos disfrazar,
aínda que o traxe axeitado,
é difícil de pensar.

Ao verse co disfraz
moitos pasan vergoña,
todos a rir sen parar
con algunha carantoña.
(Patricia Lado Fernández, 1º D)
________________________________

O entroido xa chegou
con disfraces e caretas,
os nenos e as nenas
queren ir de marionetas.

Este ano bailaremos
e pasarémolo moi ben,
de filloas e orellas
ímonos encher.

Ao colexio hai que vir pronto
cos amigos sen parar,
de poliños e ovellas,
este é o mundo animal.
(Carla Martíns Patiño, 1ºD)
______________________________

Hai que disfrazarse
dos pés ás cellas
e ir pedir polas casas
filloas e orellas.

Cando remate o entroido
moita mágoa nos vai dar,
porque outro aniño
haberá que esperar.
(Miguel Castelo, 1º D)
____________________________

Xa vén o entroido
e pasarémolo moi ben,
bailando e cantando
todos xuntos á vez.

Este ano os choqueiros
moi graciosos van,
e os costureiros
fannos disfrazar

No antigo colexio
hai un desfile,
e nós imos velos
vai ser un alucine
(Andrea Lago Fernández, 1ºD)
____________________________

0 ENTROIDO FELIZ

O entroido chega,
ímonos de festa.
Ti vas de meiga
eu de de rata funesta.

Colle o disfraz,
pon a maquillaxe,
non esquezas o antifaz
nin o escudo de paxe.

Perrucas de cores,
sombreiros xigantes,
gorros co flores,
cadáveres andantes!

Comamos doces,
tomemos laranxada,
que non falten noces
nin limonada.

O día será largo,
coma un regaliz
pero en vez de amargo
será un entroido feliz!
(Dalmacio Casado Puig, 1º D)

__________________________________________



Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 18-02-2009 18:08
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS LETRAS GALEGAS 2008 RELATO CURTO E POESÍA
LETRAS GALEGAS 2008

GAÑADORES DO CONCURSO DE RELATO CURTO

1º PREMIO

GAME OVER (
“Chámome Evelin teño catorce anos e teño un segredo, ... Acaso vosoutros estades mortos? Eu si, ou non? Explícome, cada día esperto ás sete da mañá, almorzo e vou ao colexio. E logo morro. Cada día é igual. Pero creo que teño a solución: simplemente teño que evitalo”.
Evelin pechou o ordenador. Levaba dez anos escribindo o mesmo. Pechou a porta e marchou ao insti. Había unha néboa moi rara no ambiente ... De súpeto o seu MP3 quedou sen batería. Buscou o seu móbil -sen cobertura-, dixo polo baixo. Nisto que alguén colleuna pola man.
- Ola! -Dixo Dani por atrás.-
- Ola! Ola, Dani ...!- Dani era o seu mellor amigo.
- Sabes? Vou pedirlle a un rapaz da miña clase.
Dani púxose serio.
- A quen?
- A Roi.
- A ese? Ao bastardo? Ao emo?
- Si, eu tamén son emo..., e máis non dis nada.
- Si, pero non pensas como ese.
- Colleuna das mans e mirouna moi serio.
- Non che convén.
- Déixame en paz! -Dixo ella berrando-
E seguiu soa ata o colexio.
Evelin sabía todo o que ía pasar ese día. O dez que sacaría en literatura. O si de Roi. Todo!
Evelin evitou todo tipo de trampas mortais.
O timbre indicaba o fin des clases.
-Vémonos pola tarde? -Dixo Roi.
Ela dubidou.
- De acordo ... ás cinco?
- Ata logo! E eu ...
Colleu o camiño máis longo para chegar á casa. De súpeto alguén pegoulle na cabeza, provocando a súa morte.
- Evelin..., Evelin...non comprendes que se non es para min..., non es para ninguén? Ata mañá ... “querida.”
Dani seguiu o camiño para a súa casa. Deu a volta e rosmou “game over”...
Ás sete da mañá soou o espertador.
Evelin levantouse.
- Oh non !!!
Evelin Pérez 3º A




2º PREMIO

UN MAGO E DOUS NOVICIOS

Era unha mañá de xuño, na illa de Khorinis, unha illa de 40 km², con un mosteiro de magos, un campamento de mercenarios, que protexían as granxas da cidade, Kharinis, unha cidade dunhas 900 persoas, dividida, na zona portuaria, na que vivían as perso as pobres, que é perigosa polas atracos; cidade baixa, na que estaban os gremios, os ferreiros, os carpinteiros, alquimistas, tabernas e mercados y o cuartel na que estaban as xentes do rei, soldados cunhas boas armaduras. E, por último o barrio alto, onde vivían os comerciantes importantes, xente adiñeirada algúns magos, e onde estaba o concello, controlado polo exército, controlado polo señor Ramírez.
Eu son un home de vinte e cinco anos, algúns din que estou tolo, pola miña obsesión con conseguir algo grande. Eu son un mago guerreiro, e vivo na cidade, e teño una valiosa espada e sempre vou coa miña cota de malla e a túnica vermella de mago por enriba. Un día, eu estaba na taberna, e escoiteille a un pescador dicir que roubaran ó gobernador, e secuestraran a súa filla e tamén, ó meu superior, Xoán.
Fun falar ca gobernador, que ofrecía unha recompensa a quen encontrara a súa filla. Durante varios días os soldados máis experimentados foron en busca destes, pero ninguén regresou. Entón é aquí onde comeza a historia. Eu coma ninguén regresara púxenme en camiño, e fun cara ó mosteiro para buscar consello. Cando cheguei, fun directo falar có mago supremo, Pyrocar, o que xa coñecía o caso, e informoume de que un espías viron nun castelo abandonado, ó norte da illa luces pola noite. Pyroco deume un amuleto para que me dese forzas, e ao día seguinte partiría xunto con dous novicios (aspirantes a magos) cara ó castelo abandonado. Fun á miña habitación e descansei, esperaríanme uns duros días. Espertei, a luz entraba a través da miña ventá, xa eran as nove. Púxenme en marcha xunto cós novicios. Eran moi xoves, chamábanse, Paco e Lares. Paramos a almorzar nun cantil, e ensineilles un par de conxuros máxicos e tamén uns golpes cá espada.
Continuamos a viaxe, e xa vimos a o torreón do castelo, que estaba nun alto, preto dunha praia, na que había un barco. Botamos unha ollada e non parecía haber ninguén, así que preparámonos para a loita, e ¡alá fomos!
O castelo estaba rodeado de brétema, acercámonos á porta, cunha cadea oxidada que rompeu con facilidade tras o golpe da miña espada, abrimos a porta e entramos nunha capela, alumeada con cirios, pasamos por un gran corredor pola que se escoitaban o caer das pingas de auga, e un inquietante eco. Prendín unha antorcha en continuamos, ata chegar a dúas portas, unha conducía ás celas, e a outra á sala principal, cara as celas baixamos, e vimos a un home que impoñía respecto, co seu aspecto pálido, víase grazas a un pequena ventá no fondo do corredor. Eu decidinme por darlle un golpe na cabeza, cando estaba de costas, co que quedou inconsciente, uns metros despois estaba a filla do gobernador e Xoán ( o meu xefe). A filla do gobernador agradeceume o rescate, igual que Xoán, o meu amigo. Saímos fóra pero démonos conta de algo, dez bandidos cortábanos o paso, o seu líder díxonos que ou deixabamos os rescatados ou mataríanos a todos. Lares cun golpe rápido coa espada matou un dos bandidos, todos comenzamos a correr cara ó barco da praia (un gran galeón). Ordeneilles ós novicios que prepararan o barco e que levaran con eles á filla do gobernador, Xoán e mais eu quedamos a loitar, eu fun contra eles coa espada e Xoán cos seus coñecementos máxicos, lanzou unhas bolas de lume, matando a varios dos bandidos. Pero o xefe dos bandidos feriuno coa súa espada. Só quedabamos o xefe e mais eu, co que comezou unha loita, que tras moitos golpes e feridas conseguir vencer. Collín a Xoán e subino o barco grazas a un cabo. Levamos a áncora e fomos cara Kharin. Chegamos tras dúas horas de viaxe, recibíronos coma heroes, o gobernador recompensoume dándome o galardón de protector da cidade, a filla do gobernador tamén mo agradeceu. Os meus amigos novicios foron ascendidos a mago, baixo a miña supervisión traballarían un tempo, e Xoan recuperouse do espadazo, e recibiu a medalla de honor. Tras esta aventura descansei, e dinme de conta que o máis importante son as persoas que queres, pero os tesouros tampouco están mal.
(Ricardo Blas Vega 3ºD Nº2)


3º PREMIO

DÍA ESCURO


Luns pola mañá. Levanteime, vestinme e fun almorzar. Os meus pais seguían na cama. Eu, como de costume fun cara a escola. Facía moito frío. Era inverno e, de súpeto, o día escureceu. Cal seria a miña sorpresa que, en lugar de atopar a escola, atopei unha casucha vella e abandonada. Non sei o que me pasou, pero alguén me dicía que entrara. Ao abrir a porta sentín un arrepío, xa que porta rinchaba. Diante miña había unha gran escaleira chea de teas de araña.
- Ola! Hai alguén? –Dixen con medo-
Non escoitei resposta ningunha. Entón decidín subir ao piso de arriba. Quedei abraiada. Había fotos da miña mellor amiga por toda a casa. Sentín a presenza de alguén e dinme a volta. Atopei a miña amiga chea de feridas e berrei:
- Anabel! Anabel! Que che pasou?
Ela non respondeu. Fun abrazala, e era como se fose aire. Entroume medo e escapei.
- María! María!
Alguén chamaba por min, o que me fixo correr máis. Polo camiño atopei a miña amiga, pero, raramente,xa estaba curada.
- Por que tes medo? –Dixo Anabel-
- Porque, que facías naquela casa? Que facían as túas fotos alí?
- De que falas? En que casa? Pero se eu non estaba alí.
Nese intre a miña amiga achegouse a min e comezou a sacudirme dicindo:
- María! María! Esperta que chegas tarde á escola!!!
Abrín os ollos e vin que era a miña nai a que berraba. Todo fora un mal soño, pero sentino como se fose de verdade.
(Lidia Seoane e Fátima Varela 2º F.)

GAÑADORES DO CONCURSO DE POESÍA

1º PREMIO

NATUREZA FERIDA )

A natureza está moi disgustada,
pensa que estamos acabando con ela,
nós decidimos tranquilos, non pasa nada,
viramos a cara e mentimos, para non vela.

Chove en agosto, loce o sol en novembro.
neva en xullo, mes de praia en febreiro.
san Xoan cadra en decembro, o Nadal en outubro.
a primavera comeza en setembro e o outono en xaneiro.

A cidade, a polución e o fume,
apagan a estrelas,
levando a súa luz para sempre con elas.
O sol, a choiva e o vento, non son os de antes,
como dun mal xogo, somos malos concursantes.
os montes, os ríos, os lagos e os mares,
gritamos a berros cales son os nosos males.

Xa quixeran as árbores ter pernas para non fuxir,
xa quixeran as aves voar a Marte para vivir,
Xa quixeran as bestas bravas cantar e non xemer,
xa quixeran os peixes auga para non afundir,
xa quixera a lúa ver o sol e non só finxir,
xa quixera eu ter un soño e non só durmir.

Vivimos con présa,non pensamos o que facemos.
Cremos ser os donos da Terra, non sei por que razón,
non a respectamos, roubámoslle todo canto queremos
para cando nos deamos conta, quizais non teña solución.

A Natureza está de gravidade ferida,
habemos ser nós quen a curemos,
se non a mantemos con vida,
con ela tamén nós morreremos.
(Antía Mañana Caneda 2º G)


2º PREMIO

AQUELES

Aqueles que nas fronteiras os ven,
aqueles que nos ríos aparecen,
aqueles que o sol escurecen,
raios de lúa os esquecen
nas liñas olvidadas do tempo.

(Héctor Vázquez Fuentes 2º G)


3º PREMIO

A música, esa arte que nos uniu;
pola que, grazas a ela, estou contigo,
meu amor, meu mellor amigo.

Grazas a ela, puiden coñecer
eses ollos,cheos de tenrura
e de ledicia; ese sorriso radiante,
que borra de min toda tristura;
ese cabelo louro que imita as ondas do mar,
este sentimento tan grande
que moitas veces non sei como expresar.

Son ganas de rir, de chorar,
algo que me queima o peito,
e penso en ti, meu ben,
penso en ti en todo momento.
Nas túas mans, nos teus beizos …
e quero botar a correr,
ir na túa procura, pero ti,
unha vez máis, estás lonxe,
tan lonxe de min …
onde por máis que queira, non podo ir.

E percórreme a angustia,
por non saber onde estás,
por non poder estar contigo,
e miro a túa foto, os teus ollos, o teu sorriso…

(Ester Pallares Soengas 3º D)

Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 03-06-2008 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
ESCOLMA DO CONCURSO DE SLOGANS
2º A
1- EN GALEGO, POR GALICIA E PARA GALICIA. (Dalila, Zandalee,Vanesa, Carlota)
2- FALA GALEGO, É A NOSA LINGUA, NON A PERDAS. (Carla, Andrea, Isabel)
3- TODA GALIZA CO GALEGO. FAI FALAR GALEGO Ó MUNDO. (Francisco, Walter, Fernando, Ezequiel, Laura, Judit).
4- SE QUERES SER ADICTO, SOBREDOSE DE GALEGO. (Francisco)

2º B
1- EN GALICIA, USA O GALEGO! OU É QUE TI NON ES GALEGO? (Pablo)

2º C
1- SE NON FALAS GALEGO, VIRÁ O LOBO E COMERATE. (Brais Veiras e Íbero)
2- POR QUE CALAS? FALA GALEGO. (Brais Gándara).
3- FALA GALEGO, NON TE ARREPENTIRÁS. FALA GALEGO ,HO, HO...
FALA GALEGO, SENTIRASTE MELLOR. (Brandán, Rubén, Fernando)

2º D
1- FALA GALEGO, É A TÚA LINGUA. (Brenda, Cristina, Águeda, Paula).
2- FALAS, CASTELÁN, FRANCÉS E INGLÉS, PERO, FALAS GALEGO? SE SABES GALEGO POR QUE NON O FALAS? (Aitor).
3- ESTANME MATANDO, SÁLVAME GALEGO. (Brais, Paula Prego, Carolina López, Carolina Morales, Daniel).

2º E
1- EU SON GALEGO E FALO GALEGO EN CORUÑA E MÁIS EN PONTECESO. 100% GALEGO. (Ernest, Alejandro, Diego, Jose).
2- SENTE A TÚA NATUREZA, FALA GALEGO, NON DEIXES QUE SE ESQUEZA! (Alba, Lucía, Vanesa)

3º CURSO
1- O GALEGO TOMA A FORMA DO RECIPIENTE QUE O CONTÉN. FALA GALEGO MY FRIEND. (Guillermo).
2- SE NON SE FALA GALEGO, QUE NOS QUEDA? ARRIBA O GALEGO!!! (Adrián)
Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 08-01-2008 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
CANTIGAS
CANTIGAS DO ALUMNADO DE 2º E 3º DE E.S.O.

Onde está a minha senhor?
que lhe quero dar moito amor,
e, ai Deus, se a encontrarei!

Onde está a minha amada?
que lle quero dar unha aperta apaixonada,
e, ai Deus, se a encontrarei!

Que lle quer dar moito amor,
á minha querida senhor,
e, ai Deus, se a encontrarei!

Que lle quero dar unha aperta apaixonada,
á minha querida amada,
e, ai Deus, se a encontrarei!
(Mirian e Antía 2º G)


Es o meu amigo,
quero estar contigo,
non te vaias nunca , querido!

Es o meu compañeiro,
sempre xuntos, companheiros,
non te vaias nunca, querido!

Quero estar content,
sempre unidos, companheiros!
non te vaias nunca, querido!

Quero estar contenta,
sempre unidos, companheiros!
non te vaias nunca, querido!
(Helena Patiño 2ºG)


Nesta clase haiche liantes,
moi palhasos e farsantes ...
esta clase chea de amigos está!

Nesta clase haiche argalheiros,
moi palhasos e companheiros ...
esta clase chea de amigos está!

Moi palhasos e farsantes,
Cantereiros e tunantes ...
Esta clase chea de amigos está!

Moi palhaos e companheiros,
Cantereiros e bulideiros...
Esta clase chea de amigos está!
(Roberto e Cristian 2º F)


Gústame os seus ollos,
onde está a minha amada?
A minha senhor amada!

Gústame os seus labios,
onde está o meu amor?
A minha senhor amada!

Onde está a minha senhor?
Aquela por quen eu morro.
A minha senhor amada!

Onde está meu amor?
Aquelapor quen suspiro.
A minha senhor amada!
(2.U.. 2º F)


Estaba un día a monxa
facendo o que non debía.
De pronto notou que algo lhe proía ...

Estaba unha noite a abadesa
facendo o que lhe parecía.
De pronto notou que algo lhe proía ...

Facendo o que nin debía
porque o dixo Deus e Santa María.
De pronto notou que algo lhe proía ...

Facendo o que lhe parecía
Porque o dixo o cura na romaría.
De pronto notou que algo lhe proía ...
(C.M.Z.)


Estaba unha moza na beira do río
buscando novas do seu amigo,
cando, de súpeto oíu un ruído:
era un cervo moi pequeniño!

Estaba unha nena no lado da corrente
buscando novas do seu doente,
cando ,de pronto, escoitou un sonido:
era un cervo moi pequeniño!

Buscando novas do seu amigo
eara poder ver se estaba vivo,
escoitou un forte ruído:
era un cervo moi pequeniño!

Buscando novas do seu doente
Encontrou un cervo decadente,
Chorou a moza con cariño:
era un cervo moi pequeniño!
(Os Bárbaros. 3º A)



Escribiría teu nome no ceo,
Con mil estrelas de cores.
Quéro-t’e, non podo pensar en ninguén máis.

Escribiría teu nome no mar,
Se con iso puideras-m’amar,
Quéro-t’e, non podo pensar en ninguén máis.

Con mil estrelas de cores,
Farí’un castelo por’os nosos amores.
Quéro-t’e, non podo pensar en ninguén máis.

Se con iso puideras-m’amar,
No camp’iriamos falar
Quéro-t’e, non podo pensar en ninguén máis.
(Alejandro Docampo García
Darío Lago Rivera
David Mato Miragalla 3º D)
___________________________________________

O RAPAZ QUE SE ATOPOU COA MORTE

Un rapaz encontrouse coa morte unha vez e fixeronse amigos. Entón o rapaz díxolle á morte que, xa que eran amigos, que lle ía pedir un favor: que se o podía avisar antes de ir por el, porque asi podía divertirse mellor. A morte prometeulle o rapaz, que así o faría. Despedíronse, e pasaron moitos anos sen que o rapaz recibira ningún aviso da morte. Pero un día presentouse a morte diante do rapaz, que agora xa ía indo vello, e díxolle que viña por el. O home, to#blgtk08#do asustado, dixolle que iso non era o convido, que quedara de avisalo con tempo e que esas non eran palabras. A morte contestoulle:
- Branqueouche o pelo?
- Branqueou - contestou o home.
- Caéronche os dentes?
- Caeron.
- Cansáronseche as pernas?
- Cansaron.
- Perdiches as forzas?
- Perdín.
- E logo, que máis avisos querías?
(Conto popular)

Categoría: TRABALLOS DO ALUMNADO - Publicado o 29-12-2007 13:59
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal