Os de Noriega



Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
xosedenoriega@gmail.com


O Cantor do Ermo
 Espazos
 Fotoblogue
 Enlaces
 Busca por calquer elemento nesta bitácora
 Atopar blogues galegos
 No faiado
 Artigos morniños
 Artigos destacados

EMIGRANTE
ADEUS GALICIA

Choras por min Galicia
por se lonxe de ti morro
porque levo na alma morriña
e soidade no meu corpo.

Centilea o peito ca pena
cando a outras terras fuxín
moi lonxe de ti naiciña
moi lonxe de onde eu nacín.

Pola faciana as bágoas
dos meus ollos bagullados
van quedando nos carreiros
ás sombriñas dos carballos.

Esmagando tercas follas
que enfeitizan os camiños
i polos rodeiros choran
cando se van os seus fillos.

Ouvea o lobo na serra,
revóame a andoriña,
semella unha pregaria
pra que quede na Galicia.

As silvas que hai polas beiras
engánchanme da chaqueta
que non queren que me marche
da miña terra galega.

Froumas de piñeiros vellos
que co vento veñen a min
cargadiñas de consellos:
¿por que te vas meu paladín?.

E dinme os vellos bardos
avagoados ca morriña:
¡non te vaias emigrante,
non deixes a túa Galicia!.

Mais eu, xa non podo quedar
onde está a miña familia,
non podo quedar no lar
que me deu a min a vida.

O diñeiro hai que gañalo
pra quen ten muller e fillos
e que no día de mañá
non vaian polos camiños.

Como teño que ir agora
bagoando coma un perdido
e deixándoos soliños
cos meus seres máis queridos.

Agoirando no de voltar
en canto teña pra vivir
xa non penso, nin en comer
nin tampouco en dormir.

Canto máis me pasa o tempo
máis me lembro da Galicia
como a nai que ta agardando
que lle volten algún día.

Por onde eu queira que vou
vai no meu peito o senso
doidiño o corazón
i as bágoas chéganme ós beizos.

Chora o que se rememora
da nai que é a nación
que ve os seus homes fóra
por culpa da emigración.

Homes dos que traballaron
homes que souberon calar
fóronse como se estorbaran
na súa terra, no seu lar.

Deixei toda a familia
que moita non ollarei máis
fóronseme desta vida
coas gañas de me abrazar.

E quedou a mocidade
enterrada polo mundo
toda chea de soidade
lonxe dos teu lares xuntos.

Vimos cos cartos gañados
pra os seres máis queridos
moitos que xa están mortos
e moi poucos quedan vivos.

De que nos serven os cartos
que todos íamos gastar?
se me vexo amolado
sen moitos dos meus no meu lar.

Porque perdín nesta vida
moitos seres do meu querer
e un anaco da Galicia
que tiña, e xa non se ten.

Os que se van desta terra
como tamén se foi el;
...porque legal é a morte
e fóronse pra non volver.

Encho daire o meu peito
berrando desconsolado:
Porque marchei donde vós?.
Por que me fun do seu lado?.

Posto de xeonllos na terra
levanto os brazos en alto
berrando..., berra que berra
ollando a todos os lados.

Coma se puidesen ouvir
aqueles que xa morreron
coa xesta de despedirse
saloucando o himno galego.

Que viva a nosa Galicia
e que viva a nosa terra
e vivan os que estan lonxe
pra que poidan voltar a ela!.

Axeitado dunha idea orixinal do meu amigo e compañeiro Ramón L. Souto Lodeiro que agarimosamente ma adicou a min..., que son un emigrante sen sair da terriña.

Pepe Noriega
Mondañedo 2008

Comentarios (1) - Categoría: VERSIÑOS MEUS - Publicado o 06-08-2008 09:58
Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Edizón e deseño de Pepe de Noriega. Rúa de Josef Febrero, nº 22, C.Postal 27740, Mondoñedo (Lugo). Este blog é un sitio co exclusivo fin de difusión cultural da vida e obra de Antonio Noriega Varela e familia. Permítese a reproducción parcial ou total de todos os contidos. Todos os artigos que integran este espazo foron editados de forma gratuita o mesmo que a inclusión dos iconos da web na parte superior da portada. As imaxes incluidas proceden de diversas fontes e responden á soa finalidade de acompañar o contido cultural deste sitio. Os comentarios, Logos e Marcas son propiedade dos seus respectivos autores. De contado ollarán vostedes algunhos dos dialeutismos mindonienses máis enxebres, dun galeguista non político.
A normativa lingüística destes contidos?: quen fai algo aplica a súa. Porque o que escribe en galego por mal que o faga, pon algún grau de area na moreada. Porque di un dito: Axuntando pingotas formas un cirio.
(Benito Losada)
www.blogoteca.com/noriegamindoniense/