Os de Noriega



Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
xosedenoriega@gmail.com


O Cantor do Ermo
 Espazos
 Fotoblogue
 Enlaces
 Busca por calquer elemento nesta bitácora
 Atopar blogues galegos
 No faiado
 Artigos morniños
 Artigos destacados

Pastoriña e reina

"A Candidiña"
-Foto da filla primoxénita do poeta: Cándida Fernández-Noriega Bello

***

Adiós, terra sempre virxen,
¡canto che ofrendara o inverno!:
maravillosos encaixes,
lucentísimos espellos...

Avagaron as lagoas,
as neves desapareceron,
i outra vez de la vestida,
com'as brañegas, te eu vexo;
mais, si no abril pastoriña
reina serás en xaneiro;
i aínda que o val fastuoso
coide que viñeche a menos,
repara -enxugando os claros
ollos- como fuxe o tempo,
e nos nabales repara,
que coas rozas se entenderon
pra darche agora un refaixo
verde, co rodo amarelo.

Do Ermo
A.Noriega Varela

Comentarios (1) - Categoría: A. NORIEGA VARELA(Obra en Galego) - Publicado o 23-06-2011 22:05
Ligazón permanente a este artigo
Nosa fala
¿I a que vén ora o brañego?
Ai, amantiños, ben cego
é o que non ve pola criba:
vén a gabar o gallego,
vén pra que o gallego viva.

Nosa fala é un paxariño
que adoita fague-lo niño
no seio do hirsuto monte:
ben na póla dun espiño,
ben á beira dunhfa fonte.

Froliña é que non extraña
os ermos, e ben se engaña
quen se desviva por ela
si entre os toxos da montaña
non se espiñou pra collela.

É rigueiriño que corre
méntra-la sombra o socorre
dalgún mesto piñeiral:
fáltalle o agarimo... e morre
antes de chegar ó val.

É a que requebra á aurora,
prendada da incerta lus,
i en gallego, cando chora,
lle canta Nosa Señora,
pra que adormeza, a Jesús.

O gallego é un suspiriño,
¡é a cousa máis meiga que hai!,
é o lenguaxe amorosiño
en que oín decir: ¡filliño!...
de labios de miña mai.

É faliña que aloumiña,
que o noso corazón move
pra que atallemos axiña
os salouquiños do probe
coa gracia de limosniña.

I é un tan ansioso falar,
que logra sobrepuxar
a saüdosa tristura
da estreliña da fartura
e das noites de lunar...

A devoción i a delor
¡sean sempre ó seu favor!;
eu moito a venero, e creio
que solamente no ceio
pode haber fala mellor.

Do Ermo
A. Noriega Varela

Comentarios (0) - Categoría: A. NORIEGA VARELA(Obra en Galego) - Publicado o 23-06-2011 13:56
Ligazón permanente a este artigo
NA CELEBRACIÓN DOS 25 ANOS XUNTOS

Tomás Pascual Gómez-Cuétara
Bárbara López Longarela
Pilar Gómez Cuétara
José López Fernández-Noriega
Comentarios (1) - Categoría: NOTICIAS DE XORNAIS - Publicado o 19-06-2011 14:34
Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal
Edizón e deseño de Pepe de Noriega. Rúa de Josef Febrero, nº 22, C.Postal 27740, Mondoñedo (Lugo). Este blog é un sitio co exclusivo fin de difusión cultural da vida e obra de Antonio Noriega Varela e familia. Permítese a reproducción parcial ou total de todos os contidos. Todos os artigos que integran este espazo foron editados de forma gratuita o mesmo que a inclusión dos iconos da web na parte superior da portada. As imaxes incluidas proceden de diversas fontes e responden á soa finalidade de acompañar o contido cultural deste sitio. Os comentarios, Logos e Marcas son propiedade dos seus respectivos autores. De contado ollarán vostedes algunhos dos dialeutismos mindonienses máis enxebres, dun galeguista non político.
A normativa lingüística destes contidos?: quen fai algo aplica a súa. Porque o que escribe en galego por mal que o faga, pon algún grau de area na moreada. Porque di un dito: Axuntando pingotas formas un cirio.
(Benito Losada)
www.blogoteca.com/noriegamindoniense/