Os de Noriega


[Inicio]
Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Cantor do Ermo", a súa obra, a súa vida e a súa familia. Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario. Sexan benvidos e benvidas!. Graciñas por visitarnos e ...(sigue na Sección de "BENVIDA")
A. Noriega
"...El objeto del arte no puede, no debe ser otro que la belleza y su fin poner ante los hombres sus purísimos resplandores"

"A poesía debe ser sempre o amor e non xamáis o odio..."
Félix Noriega Varela
QUEN SERÁN?
Dixeron que eran Noriegas. Alguén podería decirnos quenes son?...
[Ver foto]

El Tiempo en Mondonedo - Predicción a 7 días y condiciones actuales.
Web de Juán Ignacio Noriega[Entrar]
Portal de Mondoñedo
[Entrar]

Blogue de Bouso
[Entrar]

Blogue de
Andrés García Doural

[Entrar]

Un Noriega cantautor
LUC CABALEIRO
Libro de visitas

O Cantor do Ermo
galopindamaria@yahoo.es
 Espazos
 Fotoblogue
 Enlaces
 Busca por calquer elemento nesta bitácora
 Atopar blogues galegos
 No faiado
 Artigos morniños
 Artigos destacados

Recorte

Poemas non recompilados

Mondoñedo, nº 172

26 Marzo 1909
Comentarios (0) - Categoría: A. NORIEGA VARELA(Obra en Galego) - Publicado o 17-03-2010 23:17
Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
FAMILIA LANTEIRO-MONDOÑEDO
- UN CABO CARLISTA DE MONDOÑEDO -

En la conocida fotografía de la partida carlista de 1872, aparece en la primera fila de pie, de izquierda a derecha, el quinto. “Nombrados cabos Lanteiro e Gorriz, desde aquel mismo momento montouse unha guardia, e os demais puxéronse a cear. Comeron e beberon coma cas, e ás doce da noite emprenderon a marcha.(1)
Ramón Manuel-“El 6 de enero de 1847, yo D. José Antonio Esquerdeiro, cura ecónomo de la única parroquia del Apóstol Santiago de esta ciudad de Mondoñedo, bauticé solemnemente un niño que nació hoy a las doce y cuarto de la noche. Era hijo legítimo de Francisco González Lanteiro y de Francisca Fernández, vecinos de la calle de La Princesa de dicha ciudad. Abuelos paternos, Juan González Lanteiro y su mujer Josefa Amor, difuntos, que fueron de la parroquia de S. Esteban de Piantón, Obispado de Oviedo. Abuelos maternos, Manuel Fernández Piñeiroa y la suya María Amor, también difuntos, que han sido de la de S. Esteban de Barres. Pusele de nombre Ramón Manuel. Fueron sus padrinos Manuel y Virginia González Lanteiro, solteros, hermanos del recién bautizado”.(2)
Algunos miembros de esta familia residieron durante bastante tiempo en la vivienda señalada con el número 9 de la calle Perejil (actual de Pardo de Cela) de Mondoñedo: Filomeno González Lanteiro nació el 16 de junio de 1.836, presbítero y beneficiado. Manuel González Lanteiro nació el 7 de mayo de 1.830, presbítero. Carmen Sánchez Cedrón era sirvienta de la familia.

(1)-“A Besta”, página 196 y 197.
(2)-Archivo Diocesano de Mondoñedo, parroquia de Santiago de Mondoñedo, libro 23 de bautizados, folio 55 vuelto.

Comentarios (0) - Categoría: DATOS BIOGRÁFICOS - Publicado o 13-03-2010 08:59
Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
EL JEFE DE LA PARTIDA CARLISTA MINDONIENSE
En la conocida fotografía de los componentes de la partida carlista mindoniense que se echó al monte en los primeros días del mes de octubre de 1872, es el que se halla sentado en la primera fila, de izquierda a derecha el primero y que tiene larga barba.
Su nombre era D. David Cornejo Díaz, nacido en Gállegos de Salmerón (Salamanca) en el año 1836. Era hijo legítimo de D. Juan Cornejo y de Dª Juliana Díaz, ex-sargento primero del ejército, retirado. Se casa en Mondoñedo el 30 de agosto de 1862 con Ramona Antonia Ignés Fernández Noriega y Varela. Ramona, soltera, de 23 años, era hija del capitán de infantería y segundo comandante de armas D. Juan José Fernández Noriega, natural de Ferrol y de la mindoniense Antonia Varela de la Torre.
D. David Cornejo Díaz, posteriormente fue conserje del Círculo de Recreo y empleado del Registro de la propiedad de Mondoñedo. De su empleo como conserje del Círculo de Recreo fue obligado a dimitir, después de ser solicitado y buscado y a pesar del “rigor con que le persigue su suerte adversa”.
D. David Cornejo, escribiente y pensionista del Estado, falleció a las tres de la madrugada del 26 de marzo del año 1900 en su vivienda del Pasadizo de la Plaza (actual de Noriega Varela) de Mondoñedo. “En el momento de su fallecimiento se hallaba casado con Dª Ramona Fernández Noriega, dedicada a los labores de su sexo, natural de esta ciudad y domiciliada en el de su finado esposo, de cuyo matrimonio no tuvieron sucesión”.
D. David Cornejo después de ser detenido en Mondoñedo fue deportado a la isla caribeña de Cuba y su esposa a Portugal. En estos momentos, el matrimonio también sufre un embargo de sus bienes por parte de las autoridades.
Alcanzó el empleo de teniente coronel.

Comentarios (0) - Categoría: DATOS BIOGRÁFICOS - Publicado o 25-02-2010 13:26
Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
PATRICIO DELGADO LUACES “XAN DE MASMA”
La novela titulada “A Besta” fue escrita por el antiguo combatiente carlista mindoniense Patricio Delgado Luaces, con el seudónimo de “Xan de Masma”. El autor que había nacido en la calle Progreso de Mondoñedo, fue hecho prisionero junto a otros compañeros de partida en el lugar de (sic) Cabana de Vella, Romariz (Abadín). Más tarde fueron trasladados a la cárcel de Mondoñedo, después al castillo de San Antón de La Coruña y por último deportados a la isla de Cuba.
La citada novela fue publicada en la revista cubana Follas Novas a modo de folletín. En el Instituto de Literatura y Lingüística de la Habana, que pertenece a la Academia de Ciencias de Cuba existe una colección de la revista Follas Novas. En su número 87, del año III, de fecha 29 de enero de 1899, encuadernado en el tomo 11, aparece la primera entrega.
En el transcurrir de la novela aparecen muchos nombres de lugares cercanos y bastante conocidos para nosotros. También aparecen muchos personajes; algunos ya comentados en otros apartados y otros que poco a poco iremos dando a conocer.
Hoy dedicaremos este apartado a Patricio Valentín Sisto, hijo de D. Francisco Delgado y de Dª Francisca Luaces.

“El día 6 del mes de agosto del año 1.850. Yo D. Luís Antonio Cora, cura párroco de la ciudad de Mondoñedo bautice solemnemente a un niño llamado Patricio Valentín Sisto, que nació el víspera a las seis y media de la tarde.
Era hijo legítimo de D. Francisco Delgado Perrote y de Dª Francisca Luaces, vecinos de esta ciudad y barrio de la Plaza; nieto por línea paterna de D. Bernardo Delgado y de Dª Francisca Perrote Varela, difuntos, naturales y vecinos que fueron de Palazuelo de Vedija, provincia de Valladolid; por línea materna de Dª María Luaces, natural y vecina de esta ciudad de Mondoñedo.
Tuvo por padrinos a D. Valentín Seijo (farmacéutico de Mondoñedo), vecino de esta ciudad, en nombre de su padre D. Patricio, residente en la villa y corte de Madrid y le he advertido el parentesco espiritual y las obligaciones que su representado ha contraído según lo previene el Ritual Romano y para que conste lo firmo: Luís Antonio Cora.”

El siete de agosto de mil ochocientos setenta y cinco D. Fernando Lago y Pérez, Notario de Mondoñedo, el Alcalde de Mondoñedo D. José María Lage y el Secretario D. Pedro Arias y Vega, a consecuencia de hallarse D. Patricio Delgado Luaces ausente, sin saberse su paradero y en virtud de delegación del Señor Gobernador Civil de la Provincia, se constituyeron en la casa número 3 que habita su madre Dª Francisca Luaces (9-6-1826) en la calle del Progreso para proceder al embargo de los bienes pertenecientes al D. Patricio. Su madre responde: “que ningunos, absolutamente tiene su hijo, por haber consumido en la carrera de Comercio, sustitución de soldado y alimentos, mientras estuvo en las prisiones civiles y militares, mucho más de lo que le puede corresponderle por la legítima de su padre, que está de mixtión con sus hermanos Dª Remedios (4-1-1853), mujer del capitán del Batallón de la Reserva de esta ciudad D. Manuel Ron, Dª Paulina (22-6-1857) y D. Lino (5-8-1859), menores de edad y la compareciente”.
Su hermano, Lino Delgado Luaces fue organista de la catedral de Mondoñedo desde el año 1.880 hasta el 1.888, en que falleció.
En el año 1.906 residían en la calle Progreso de Mondoñedo Dª Francisca Luaces y su hija Paulina.

Comentarios (0) - Categoría: DATOS BIOGRÁFICOS - Publicado o 11-02-2010 11:19
Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
© by Abertal
Edizón e deseño de José López Fernández de Noriega C/ Josef Febrero, 22 -27740 Mondoñedo (Lugo). Este blog é un sitio co exclusivo fin de difusión cultural da vida e obra de Antonio Noriega Varela e familia. Permítese a reproducción parcial ou total de todos os contidos. Todos os artigos que integran este espazo foron editados de forma gratuita o mesmo que a inclusión dos iconos da web na parte superior da portada. As imaxes incluidas proceden de diversas fontes e responden á soa finalidade de acompañar o contido cultural deste sitio. Os comentarios, Logos e Marcas son propiedade dos seus respectivos autores. De contado ollarán vostedes algunhos dos dialeutismos mindonienses máis enxebres, dun galeguista non político.
A normativa lingüística destes contidos?: quen fai algo aplica a súa. Porque o que escribe en galego por mal que o faga, pon algún grau de area na moreada. Porque di un dito: Axuntando pingotas formas un cirio.
(Benito Losada)
-SEÑALADÍSIMO AGRADECEMENTO- (PARA DANIEL FERNÁNDEZ-NORIEGA) A MIÑA MAIS FONDA ADMIRACIÓN E ESPECIAL AGRADECEMENTO POLA SÚA EXQUISITA E LOUVADA LABOR QUE DENDE ARESTORA PASARÁ A FORMAR PARTE DO MEU PATRIMONIO SENTIMENTAL. AGARIMOSÍSIMO INSPIRADOR DA HOMENAXE AO NOSO SEMPRE LEMBRADO ANCESTRO, QUE EN TODO MOMENTO TANTO NOS EMOCIONA E ENDEXAMÁIS ESQUECEREI

-VERSIÑOS DESTACADOS-
DOCE PRIMAVEIRA

A Dulce Mª Fdez-Noriega Balsa
(Neta do Cantor do Ermo)

Olla as folerpas nas cumes das montañas,
(pois non hai primaveira sen marzexadas)
e os tortos carreiros das frolidas brañas
que as pucharcas enfeitan cando hai xeadas.

Oh! Loado sexa Deus! que ainda a miña lira
(nai e natureza) tánguelle ó herbal,
á brétema da serra que co ar xira
i á ténue luz entre os gromiños do 'Pombal'.

Nas Bretañas, ás verdiñas carballeiras
-sen máis frores que as enxebres 'dedaleiras'-
píngalles na carriza a rosadiña.

E, así e todo, Oh! Dulce María,
¿non é ledicia esmelgada, a algarabía
do malvís que liba nunha fonteliña?.
MIMOSIÑAS

A Manuel Fdez-Noriega
(Fillo do Poeta da Montaña)

Sorteando os rigores do inverno
frolecen as sinxelas mimosiñas
nos aspros lugares agochadiñas
prantándolle cara ás leis do inferno.

Entre augas e orballadas sen goberno
arrecenden as pompas mareliñas
nos eidos das montañas e mariñas
de inquedo desacougo sempiterno.

Enféitase o Entroido de margaridas,
(pequeniñas manzanillas belidas)
que aínda dan os soutos na primaveira.

As requintadas pantallas doutrora
non hai piniqueiro que as leve agora,
nin nas polavilas hai quen as queira.

¿E QUE É DA 'Montañesa'?

A Santiago e Daniel Fdez-Noriega
(Netos de Noriega Varela '...dous pedaciños do corazón')

Chegou un da parentela
polas noviñas guiado
con unha tarta, que é pra ela,

xa que a musa algo festexa
e dende que veu pra baixo
polos parentes rabexa.

[...]É no Nicomedes Pastor.
Galdo, Boimente, Viveiro[...]
todos a honrar ó 'Cantor'.

Lediñas voces cantaron
o 'Tenuis Pluvia' editado;
que ben nos agasallaron!.

Vinte no 'Pazo das Musas',
fuches 'A Voz dos Carraos';
naide che puxo excusas!

e deixounos ben servidos
quen falaba ca montaña.
Xa son sesenta anos idos!.

NO MAIS ALTO CUMIO DO MEU AGRADECEMENTO E PARABENS A SANTIAGO FERNÁNDEZ-NORIEGA POLA SÚA VIZOSA E LEDA RELACIÓN CON TODA A XENTE COMO COORDINADOR E PORTAVOZ DE TODA A FAMILIA NORIEGA. ERES UN XENIO... MARABILLOSO!

FILLIÑO
(Fillo do corazón...)

Con todo o amorciño deste mundo
que na alma e corazón aínda teño,
-perdido cal errante vagabundo-
coas mans dereitiñas, a pregarche veño.

O Noso Señor desta dor me ampare!
da crudel penitencia me redima;
da magoada soidade me repare
por que dela son preso e víctima.

Nun veo de bágoas, nun salouquiño,
estamos 'de paso' de contadiño
e a vida, ...é un tapiz ollado do revés.

Non pasa un só día, sen que o infortunio
nos visite, aínda sexa interlunio.
...Aterse á sorte de calquera envés!.

Antonio Fernández-Noriega Meitín
6, 2008 'Mes das frores'

* © Copyright 2007-2010 by Pepe de Noriega *
NORIEGAS NA GALIZA DENDE MDCCLXXXVI
www.blogoteca.com/noriegamindoniense