Os de Noriega



Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
xosedenoriega@gmail.com


O Cantor do Ermo
 Espazos
 Fotoblogue
 Enlaces
 Busca por calquer elemento nesta bitácora
 Atopar blogues galegos
 No faiado
 Artigos morniños
 Artigos destacados

ASASINADOS NA TRAVESIA

In memoriam

Oh!... Ríase a barbarie vendo chorar
polos berros ó amencer eiquí ouvidos
unha noite vil e traidora de matar.
Mala morte mate á morte dos caidos!

Preguemos ó Céo por estes e aqueles
que teñen a súa alma pretiño a Dios.
Mocedá! Non puideron gañar máis eles,
nin nesta loita, puidemos perder máis nós.

Si xa de nada nos sirve loitar tanto
que temos que trocar a vida pola morte
ben triste e cativa é, a nosa sorte!

Nas concencias perdure o seu legado
xa que a semente é fror, nos eidos de “Prado”
e esta lembranza, a nosa dor acorte.

-----------------------------------

-Siervo José naceu o 7 de xaneiro de mil oitocentos oitenta e nove(1889). Era fillo de D. Feliciano González, capitán honorífico de infantería, natural de Gontariz e de Dona Trinidad Rivas, natural de Ferrol. Casou o 9 de xullo de mil novecentos vintedous(1922) con Xusta Barreira, de 24 anos, natural da parroquia de san Martiño de Figueiras (Mondoñedo) (1). Residiron na rúa Febrero. Foi empregado municipal.

-Manuel Rodríguez Núñez naceu na rúa Nova (actual rúa Progreso) de Mondoñedo o 29 de maio de mil oitocentos oitenta e nove(1889). Era fillo de Antonio Rodríguez Ares, natural do lugar de Fondoso e de Concepción Núñez García do de san Lázaro. Casou o 14 de febreiro de mil novecentos catorce(1914) con María Dolores Moirón Paz, natural e veciña de Mondoñedo (2). Rexentaba un pequeno comercio na rúa Bispo Solís. Era cuñado de Santiago Pernas Salazar, prestixioso fotógrafo e pintor mindoniense. Residiron tamén na rúa Febrero.

-Graciano José Antonio naceu o 6 de xuño de mil oitocentos noventa e seis(1896), no barrio dos Castros de Mondoñedo. Era fillo de Antonio Paz Rodríguez, oriúndo de san Vicente de Trigás e de Josefa Amieiro Fernández, oriúnda de Masma (3). Casou con Mercedes Díaz Cabanas. Residiron na rúa Bispo Sarmiento, onde exercía o oficio de latoeiro.

(1)- Arquivo Diocesano de Mondoñedo, parroquia de Santiago de Mondoñedo, libro 36 de bautizados, folio 61.
(2)- Arquivo Diocesano de Mondoñedo, parroquia de Santiago de Mondoñedo, libro 36 de bautizados, folio 92, volto.
(3)- Arquivo Diocesano de Mondoñedo, parroquia de Santiago de Mondoñedo, libro 38 de bautizados, folio 19, volto.

Comentarios (0) - Categoría: VERSIÑOS MEUS - Publicado o 25-01-2019 19:45
Ligazón permanente a este artigo
TÚA DIVISA

¿Unha fouce? Mais... ¡non! Túa divisa
¡unha cruz sinxeliña!, prenda cara
que a Tradición ó Ermo lle legara
coas lágrimas da aurora i a sorrisa.

Mimosa pasión da alma é a pythonisa
que á singular Galicia benfadara:
doise do sol que morre, non repara
na rudeza do déspota que a pisa.

Dun natural piedoso, que eu admiro,
¡en presencia da Virxen é un suspiro!,
i aínda esmagar un verme lle repuna.

Cos ánxeles das trebas non quer nada,
e mellor que asistindo a unha asonada,
se alcontra, amouchadiña, onda unha cuna.

A. Noriega Varela
Do Ermo

Comentarios (0) - Categoría: A. NORIEGA VARELA(Obra en Galego) - Publicado o 30-12-2018 20:27
Ligazón permanente a este artigo
QUE ALEGRE!

Que alegre...!

(Pra Xulio Francisco Ogando)

¡¡Que alegre
un raio do sol, en tanto
non lle furta un bico á neve!!

Chega toliño pensando
que adormecida a sorprende,
i ela é unha freiriña morta,
está de corpo presente...

Bando agoreiro de corvos
asoma ó lonxe, solene
silencio entorpece ós pinos
pra que en voz baixa se queixen,
suspirosa fonteliña
reza da difunta a rentes...

Virxe María, ¡¡e que alegre
un raio do sol, en tanto
non lle furta un bico á neve!!

Toliño chega pensando
que dormidiña a sorprende,
i aínda que toxos o espiñan,
inda que as silvas o prenden,
a despeito de que hai lobos
ouveando tralas sebes,
fúrtallo, desaprensivo,
e, de seguida, esmorece...

A. Noriega Varela
Do Ermo

Comentarios (0) - Categoría: A. NORIEGA VARELA(Obra en Galego) - Publicado o 13-12-2018 22:01
Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Edizón e deseño de Pepe de Noriega. Rúa de Josef Febrero, nº 22, C.Postal 27740, Mondoñedo (Lugo). Este blog é un sitio co exclusivo fin de difusión cultural da vida e obra de Antonio Noriega Varela e familia. Permítese a reproducción parcial ou total de todos os contidos. Todos os artigos que integran este espazo foron editados de forma gratuita o mesmo que a inclusión dos iconos da web na parte superior da portada. As imaxes incluidas proceden de diversas fontes e responden á soa finalidade de acompañar o contido cultural deste sitio. Os comentarios, Logos e Marcas son propiedade dos seus respectivos autores. De contado ollarán vostedes algunhos dos dialeutismos mindonienses máis enxebres, dun galeguista non político.
A normativa lingüística destes contidos?: quen fai algo aplica a súa. Porque o que escribe en galego por mal que o faga, pon algún grau de area na moreada. Porque di un dito: Axuntando pingotas formas un cirio.
(Benito Losada)
www.blogoteca.com/noriegamindoniense/