| BLOGUE ADICADO A ANTONIO NORIEGA VARELA. NA FOTO MANUEL FERNÁNDEZ-NORIEGA, FILLO DO POETA E MAIS A SÚA DONA |
|
Este caderno pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a vida e a infinita sensibilidade poética do 'Cantor do Ermo' e da que calquera pode facer uso e deixar a súa opinión ou comentario. Sexan benvid@s!. Graciñas por visitarnos.
Dialeutismos mindonienses dun galeguista non político
(Pepe de Noriega)
|
|
.jpg)
|
| Para saber máis deste mindoniense preme eiquí e agrégame a túa lista de contactos: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| EMIGRANTE |
|
ADEUS GALICIA
Choras por min Galicia
por se lonxe de ti morro
porque levo na alma morriña
e soidade no meu corpo.
Centilea o peito ca pena
cando a outras terras fuxín
moi lonxe de ti naiciña
moi lonxe de onde eu nacín.
Pola faciana as bágoas
dos meus ollos bagullados
van quedando nos carreiros
ás sombriñas dos carballos.
Esmagando tercas follas
que enfeitizan os camiños
i polos rodeiros choran
cando se van os seus fillos.
Ouvea o lobo na serra,
revóame a andoriña,
semella unha pregaria
pra que quede na Galicia.
As silvas que hai polas beiras
engánchanme da chaqueta
que non queren que me marche
da miña terra galega.
Froumas de piñeiros vellos
que co vento veñen a min
cargadiñas de consellos:
¿por que te vas meu paladín?.
E dinme os vellos bardos
avagoados ca morriña:
¡non te vaias emigrante,
non deixes a túa Galicia!.
Mais eu, xa non podo quedar
onde está a miña familia,
non podo quedar no lar
que me deu a min a vida.
O diñeiro hai que gañalo
pra quen ten muller e fillos
e que no día de mañá
non vaian polos camiños.
Como teño que ir agora
bagoando coma un perdido
e deixándoos soliños
cos meus seres máis queridos.
Agoirando no de voltar
en canto teña pra vivir
xa non penso, nin en comer
nin tampouco en dormir.
Canto máis me pasa o tempo
máis me lembro da Galicia
como a nai que ta agardando
que lle volten algún día.
Por onde eu queira que vou
vai no meu peito o senso
doidiño o corazón
i as bágoas chéganme ós beizos.
Chora o que se rememora
da nai que é a nación
que ve os seus homes fóra
por culpa da emigración.
Homes dos que traballaron
homes que souberon calar
fóronse como se estorbaran
na súa terra, no seu lar.
Deixei toda a familia
que moita non ollarei máis
fóronseme desta vida
coas gañas de me abrazar.
E quedou a mocidade
enterrada polo mundo
toda chea de soidade
lonxe dos teu lares xuntos.
Vimos cos cartos gañados
pra os seres máis queridos
moitos que xa están mortos
e moi poucos quedan vivos.
De que nos serven os cartos
que todos íamos gastar?
se me vexo amolado
sen moitos dos meus no meu lar.
Porque perdín nesta vida
moitos seres do meu querer
e un anaco da Galicia
que tiña, e xa non se ten.
Os que se van desta terra
como tamén se foi el;
...porque legal é a morte
e fóronse pra non volver.
Encho daire o meu peito
berrando desconsolado:
Porque marchei donde vós?.
Por que me fun do seu lado?.
Posto de xeonllos na terra
levanto os brazos en alto
berrando..., berra que berra
ollando a todos os lados.
Coma se puidesen ouvir
aqueles que xa morreron
coa xesta de despedirse
saloucando o himno galego.
Que viva a nosa Galicia
e que viva a nosa terra
e vivan os que estan lonxe
pra que poidan voltar a ela!.
Axeitado dunha idea orixinal do meu amigo e compañeiro Ramón L. Souto Lodeiro que agarimosamente me adicou a min que son emigrante sen sair da terriña.
Pepe de Noriega
Mondañedo 2008
|
|
|
|
|
| Neniño, chamou o gado... |
|
Neniño, chamou o gado;
ós dez anos foi á sega;
ós vinte cunha brañega
saleu da igresia casado;
despois, ¡cincuenta co eixado
virando o monte!... A doniña
eivouse, ora com´a tiña
son pra el os fillos, xa apea
i o rasca-bolsas da aldea
moito lle rolda a casiña.
Antonio Noriega Varela |
|
|
|
|
| Un vinculeiro |
|
Vive en casa grande,
ten as tullas cheas...
-E ¿que almorza?
-Sorbe
papas sin manteiga.
Pra aforra-los zocos
vai descalzo ás feiras,
ond´ós cochos durme
en sin luz se deita.
¡Este é o vinculeiro
do cimbro da serra!;
vive en casa grande,
ten as tullas cheas;
mais ¡xa pode o demo
cargar coa riqueza!...
Antonio Noriega Varela |
|
|
|
|
| No enterro de Curros |
|
¡Mala morte mate á Morte!:
veu por Curros, ¡viña tola!,
e Galicia queda sola,
i o Estro Viril sin norte;
mais... ¡leria!, que aínda foi sorte.
prós que o Vate apouvigara:
raposos, ¡a loita para!,
caciques, ¡ollar vos toca
como cai terra na boca
de quen vos cuspeu na cara!.
Antonio Noriega Varela
Día da Patria Galega
Mes da sega do 2008 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
