Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
galopindamaria@yahoo.es
|
|
|
| O Cantor do Ermo |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Cantar montañés |
|
(Á Señora dos Remedios)
“O cantar que a Virxen canta
cando arrola ó seo Meniño,
meu caravel!, miña rosa!,
meu bico de paxariño!.”
Santiña milagrosiña,
¿lémbraste?. A nosa casiña
ond´a túa;
o Campo frorido e ledo,
tu reinando en Mondoñedo,
eu… galanteando á lúa.
Á lúa, ¡e rompín con ela!;
pro meu sino –crara estrela
que enxamais
de veleidades se extraña-,
deume outro amor –a montaña-,
e non quixen rondar máis.
I, ¡ai!, cautivo da súa fala,
desestimo a quen fai gala
de non ver
que lle chama ó teu Neniño
“meu bico de paxariño”
nun cantar de adormecer...
“Do Ermo”
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
| Desde un esquivo lugar |
|
Desde un esquivo lugar
que nunca quixo tratar
máis que ó lobo, seu señor,
xentil piñeiro repara:
¡oh, canta neve o separa
dunha cerdeiriña en flor!.
Inadvertida vive ela,
i el non sabe dunha estrela,
que tantas nóite-lo ollou,
¡miña xoia!, co deseo
de desprenderse do ceo
en que seu fado a cravou.
Do Ermo
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
| Fresca rosa |
|
Á Señora de Belén
(En Galdo)
“...no hubo lugar para ellos en el mesón”
(San Lucas)
¿De Belén?... ¡Miña xoia!
Aló en Noite ben sonada
xente ruín com'a tiña,
coidando que era probiña,
non lle quixo dar pousada.
¡N' a agarimaran señores!;
mais, xa que escuros pastores
correron pra a espalecer,
gozosa cos moradores
dos agros se quere ver.
Lembrándose da vaquiña
que abafou ó Salvador,
santifica alba ermidiña
ora na verde terriña
de Nicomedes Pastor.
¡Rosada, Garrida Aurora!,
i alí está pra ben secar
lagrimiñas de quen chora...
E cando ás maus do Filliño
vai pousarse un paxariño,
asegura A Tradición
que lle leva no biquiño
fresca rosa: unha oración.
Do Ermo
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
