Cary Grant_Katherine Hepburn
Un clásico, ata agora descoñecido para min, pero unha película única. Gustoume si, pero creo que máis ca iso, púxome dos nervios,eu creo que a raíz de ver esta peli volvo comer as uñas outra vez. Como se pode ser tan despistado?¿
É unha desas pelis nas que quedas aliviado cando se acaban e ves que por fin todo se soluciona.
Bueno, o anuncio ten xa moito tempo pero para min segue sendo un dos meus favoritos, será porque son unha turca dos pes á cabeza.
Iso, que as milagres témolas que facer entre todos, e o Depor agora...realmente case necesita milagres.
Este é o nome do último libro que chegou ás miñas mans. O mellor regalo que puiden recibir polo meu aniversario. Nel están recollidos algúns dos meus poemas favoritos e por suposto moitos outros, algúns que xa lin e outros que espero ler pronto, pero que por suposto non penso deixar pasar.
Quedan por diante 594 páxinas cheas de pensamentos, ideas, historias e sentimento; puro sentimento.
"Isto non é unha novela. Nin tampouco un conto. Esta é unha historia. Comeza cun home que atravesa o mundo e remata cun lago nun día de vento. O home chámase Hervé Joncour. O lago non se sabe. Poderíase dicir que é unha historia de amor. Pero se non fose máis ca iso non pagaría a pena contala. No medio hai desexos, e dores, que sabemos perfectamente o que son, pero un nome verdadeiro, a dicir verdade, non o hai.."
Non me digades que non vos apetecería telo nas mans. De todos os libros que lin ata o de agora Seda é o que máis e máis bonitos recordos deixou na miña cabeza.
Xa estou esperando impaciente o estreo da película, que ten como protagonista a Keira Knightley, non podía ser outra. Espero que non me decepcione, como adoita pasar nestes casos.
Primeira publicación do ano, adicada a esta película que rematei de ver hai escasos minutos. Teño que decir que me gustou tanto que ata vin os créditos. É unha película máxica; trata sobre dous amigos que deciden emprender unha viaxe por todo o continente latinoamericano. E durante a viaxe e a través de todas as persoas que coñecen e coas que conviven durante sete meses cambia a súa percepción do mundo, o que lles fai coñecer a súa verdadeira identidade.
Recoméndovola así como un día ma recomendaron a min.
Al otro lado del río-bso Diarios de motocicleta
Jorge Drexler
Clavo mi remo en el agua
Llevo tu remo en el mío
Creo que he visto una luz
al otro lado del río
El día le irá pudiendo
poco a poco al frío
Creo que he visto una luz
al otro lado del río
Sobre todo creo que
no todo está perdido
Tanta lágrima, tanta lágrima
y yo, soy un vaso vacío
Oigo una voz que me llama
casi un suspiro
Rema, rema, rema-a
Rema, rema, rema-a
En esta orilla del mundo
lo que no es presa es baldío
Creo que he visto una luz
al otro lado del río
Yo muy serio voy remando
muy adentro sonrío
Creo que he visto una luz
al otro lado del río
Sobre todo creo que
no todo está perdido
Tanta lágrima, tanta lágrima
y yo, soy un vaso vacío
Oigo una voz que me llama
casi un suspiro
Rema, rema, rema-a
Rema, rema, rema-a
Clavo mi remo en el agua
Llevo tu remo en el mío
creo que he visto una luz
al otro lado del río
Pois si, parece que se achega o final deste ano, o 2007; aínda non me acostumara a escribir o 7 na libreta e xa teño que cambialo polo 8.
Facendo balance o 2007 foi un ano soso, aburrido; un ano triste, moi triste, do que non cómpre lembrarse moito no futuro, un deses anos dos que non saco nada, ou case nada.
Non sei porqué sempre me poño triste cando acaba o ano, se cadra porque o empezamos con ilusión, con ganas de cambiar, de mellorar, de ser máis maduros, mellores persoas, contribuir algo á sociedade, facer unha boa obra, e cando remata dámonos conta de que xa pasou! xa vai alá! e os propósitos quedan agochados no peto, esquecidos converténdose nun ano máis que apilar no montón, que por agora ainda é pequeno, pero que medra a unha velocidade atroz; no fondo supoño que todos temos o noso Peter Pan dentro.
Esperemos que o 2008 sexa mellor do que o ano pasado.
Espero non perder a esperanza.
Hoxe déixovos aquí un poema precioso de entre os moitos poemas preciosos de Benedetti.
ESPERO
Te espero cuando la noche se haga día,
suspiros de esperanzas ya perdidas.
No creo que vengas, lo sé,
sé que no vendrás.
Sé que la distancia te hiere,
sé que las noches son más frías,
Sé que ya no estás.
Creo saber todo de ti.
Sé que el día de pronto se te hace noche:
sé que sueñas con mi amor, pero no lo dices,
sé que soy un idiota al esperarte,
Pues sé que no vendrás.
Te espero cuando miremos al cielo de noche:
tu allá, yo aquí, añorando aquellos días
en los que un beso marcó la despedida,
Quizás por el resto de nuestras vidas.
Es triste hablar así.
Cuando el día se me hace de noche,
Y la Luna oculta ese sol tan radiante.
Me siento sólo, lo sé,
nunca supe de nada tanto en mi vida,
solo sé que me encuentro muy sólo,
y que no estoy allí.
Mis disculpas por sentir así,
nunca mi intención ha sido ofenderte.
Nunca soñé con quererte,
ni con sentirme así.
Mi aire se acaba como agua en el desierto.
Mi vida se acorta pues no te llevo dentro.
Mi esperanza de vivir eres tu,
y no estoy allí.
¿Por qué no estoy allí?, te preguntarás,
¿Por qué no he tomado ese bus que me llevaría a ti?
Porque el mundo que llevo aquí no me permite estar allí.
Porque todas las noches me torturo pensando en ti.
¿Por qué no solo me olvido de ti?
¿Por qué no vivo solo así?
¿Por qué no solo...
Xa temos a segunda edición da sección clube de fans de Marcos.
Velaí unha foto del no partidazo de tenis que se xogou hoxe no ximnasio; desta non gañou, pero... pouco e pouco, como di a miña avoa.
Xogaba contra Villamarín, o profe de EF, e o resultado do partido foi 6-3,7-6,7-5, se non me engano.
Haberá que esperar ao partido de fin de curso para gaña-la copa. Iso si, aí estaremos coa nosa camariña pra ser testigos do triunfo!
Sen palabras, só quería compartir con vós unha canción marabillosa de Johnny Cash, recoméndovos que escoitedes algo del. Adicádelle catro minutos a este video, porque vale a pena.
Bueno, bueno, tema polémico, jeje, a excursión a París!! Aínda que como di algunha sabia persoa: imos rematar facendo un tour pola comarca do Deza, porque a este paso...
Que se imos en bus, que se imos en avión, que se reunión hoxe, que se reunión mañá, que se antes de Semana Santa, que se despois...que digo eu, cantos anos levan indo a París e mais non hai ningún curso que susendera por faltar a uha semana de clase! Opinións hainas para todos os gustos!
O alumnado revolucionado, vamos que en calquer momento fórmase un sindicato ou faise unha sentada, que mira que non pasamos tempo sentados como pra facer unha SENTADA, eu a poder ser de pe, que así medro.
O mellor é non entrar en polémicas, que despois vanche á chepa!! Eu sonche como as follas no outono, vou cara onde me leven, dame igual se é Paris ou Hong Kong, se imos en bus ou en avión, a min como se imos en bici! O importante, máis importante aínda que facer turismo e ver mundo é perder clase! Que ir de paseo está moi ben e é moi bonito, pero se perdes unha semaniña de clase pois mellor, non? Pra aliviar o estrés post-exames. Eu confío no criterio daqueles que nos leven, que total vaiamos o día que sexa ou no transporte que sexa ímolo pasar fenomenal, aínda que os preparativos da viaxe se poidan calificar como unha...CATACOMBE(como din pola miña terra)!! xD xD
**Moitos biquiños para a miña compañeira blogueira Adriana que está enfermiña,a a ver se te vemos pronto polas clases que te botamos de menos!!
Cary Grant_Katherine Hepburn
Pois si, parece que se achega o final deste ano, o 2007; aínda non me acostumara a escribir o 7 na libreta e xa teño que cambialo polo 8. 
