Finalmente o blogue foi exonerado pero non "indultado" por unha das partes implicadas. E por un rogo desta persoa, continúa pechado.

Ábresen logo dous novos na escola:

Normalización Lingüística e

E. Física Campolongo


O meu persoal é:

Milprimaveras


15-04-2012

A polémica pancarta xa está no cole



De 5 de octubre de 2011

Defensa do Ensino Público


Iniciativa Sermos Galiza

Lois Pereiro

X.M. Pintos

O galego na Admin. Educativa
De



Normás ortográficas do Galego





Decreto do Galego 79/2010

O noso perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Marius Torres
Durante este ano 2010, dentro da parcela das letras catalás, estase a celebrar o centenario do poeta Màrius Torres. Màrius naceu en Lleida no ano 1910 e morreu en Sant Quirze de Safaja no ano 1942. Ambas datas coinciden coas do outro poeta que está sendo homenaxeado este ano, Miguel Hernández.
Màrius contraeu a tuberculose aos 25 anos e, debido á súa delicada saúde, pasou o resto da súa vida residindo en sanatorios. A súa produción poética coincide co período da guerra civil española e os anos posteriores ata a súa morte. Nos seus poemas imprégnase unha simbiose entre o sufrimento físico do día a día e o sufrimento colectivo da patria vencida.
Permaneceu inédito ata o ano 1947. Ese ano o seu amigo Joan Saes publica en México, postumamente, o libro Poesies, unha recompilación da obra, breve pero moi intensa, deste poeta catalán. Obra poética que influíu de xeito decisivo nos seus contemporáneos e en xeracións posteriores. Actualmente está considerado como un dos poetas cataláns máis importantes do século XX.

Un dos poemas cos que nos agasallaron na recepción da “Paería".


MOLT LLUNY D'AQUÍ

Hi ha una ciutat, molt lluny d'aquí, dolça i secreta,
on els anys d'alegria són breus com una nit;
on el sol és feliç, el vent és un poeta,
i la boira és fidel com el meu esperit.

L'Orient hi deixà la seva sang de roses,
la mitja lluna càlida del seu minvant etern
i, enllà d'un gran silenci de persianes closes,
un riu profund que corre per una nit d'hivern.

Als antics carrerons, plens de fervor, arriba
jo no sé de quins segles un gris d'amor i encens;
el so de les campanes hi té l'ànima viva
i el seu batec és lliure com el del cor dels nens...

Marius Torres


MOI LONXE DE AQUÍ (fragmento)

Hai unha cidade, moi lonxe de aquí, doce e secreta,
Onde os anos de alegría son breves como unha noite,
onde o sol é feliz, o vento é un poeta,
E a néboa é fiel como o meu espírito.

Oriente deixa o seu sangue de rosas
A media lúa cálida na súa decrecer eterno,
E, no medio dun gran silencio de persianas pechadas
Un río profundo que corre por unha noite invernal.

Nas súas antigas ruelas, cheas de bulicio,
Chega, eu non se de que séculos, un gris de amor e incenso;
O tanxido das campás tenlle a alma viva


En castelán.
Comentarios (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 05-07-2010 18:23
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Contadores Gratis