Finalmente o blogue foi exonerado pero non "indultado" por unha das partes implicadas. E por un rogo desta persoa, continúa pechado.

Ábresen logo dous novos na escola:

Normalización Lingüística e

E. Física Campolongo


O meu persoal é:

Milprimaveras


15-04-2012

A polémica pancarta xa está no cole



De 5 de octubre de 2011

Defensa do Ensino Público


Iniciativa Sermos Galiza

Lois Pereiro

X.M. Pintos

O galego na Admin. Educativa
De



Normás ortográficas do Galego





Decreto do Galego 79/2010

O noso perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Sechu Sende. Neofalante


Máis sobre Sechu Sende
Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 19-12-2010 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
Belén Regueira. Neofalante.


Intervención memorable de Belén Regueira na charla-coloquio organizada polo colectivo A nave das ideas na Casa da Cultura de Vigo o 10 do nadal de 2010.


Debaixo tedes o vídeo de cando lle deron un dos premios por ser unha das mellores comunicadoras. Nel xa nos di o que está a acontecer cos nosos rapaces ... Os obxectivos da Lei de Normalización Lingüística non se está a cumprir.


Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 17-12-2010 08:51
# Ligazón permanente a este artigo
Francisco Fernández del Riego

Interesantes reflexións do recén finado persoeiro (Francisco Fernández del Riego). Home que tivo que torear, como outros, a época da dictadura, onde escribir en galego podía traer moitos problemas aínda non anos 50. Conta, entre outras moitas cousas, como estivo a punto de "ser paseado", porque ingresou "a filas", ... como as librarías non querían saber nada de libros en galego. Como tiña que escribir con pseudónimos para evitar o perigo de que te recoñecesen.


Remata respostando a pregunta, que é ou que debería ser "SER GALEGO"?

"Ser fiel o país, as súas esencias, defendendo os principios que nos caracterizan, a nosa identidade, a nosa cultura, ...











Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 05-12-2010 23:57
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Mendez Ferrín


Interesante entrevista ó Presidente da RAG.
Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 29-11-2010 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
Se falas galego cambias de vida
Sacado das candogasdoquirongo

"Séchu Sende, profesor e escritor comprometido coa lingua. Como neofalante, pasar a falar galego supúxolle posicionarse como loitador ante as inxustizas dun mundo que non lle gusta. Así, utilizar o galego vai parello coa defensa da natureza, co feminismo e contra todas as inxustizas. Porque posicionarse nunha “lingua minoritaria” é situarse coas persoas e loitas máis desfavorecidas e comprometidas.
“Se cambias de lingua, cambias de vida”, porque a perspectiva da realidade que te arrodea é completamente diferente e porque, ao mesmo tempo, cambia a túa relación coa túa propia sociedade"




Artigos relacionados: "Falar" do Libro "Made in Galiza", de Sechu Sende.

A súa frase favorita: "Eu nunca serei yo"
Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 18-10-2010 23:10
# Ligazón permanente a este artigo
Javier Gómez Noya
Un supercampeón do mundo en Triatlon apostando polo galego.

Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 18-09-2010 22:31
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a un tuareg
Non sei a miña idade: nacín no deserto do Sahara, sen papeis...!
>
> Nacín nun campamento nómade tuareg entre Tombuctú e Gao, ao norte de Mali. Fun pastor dos camelos, cabras, cordeiros e vacas do meu pai. Hoxe estudo Xestión na Universidade Montpellier. Estou solteiro. Defendo aos pastores tuareg. Son musulmán, sen fanatismo.
>
> - ¡Que turbante tan fermoso...!
>
> - É unha fina tea de algodón: permite tapar a cara no deserto cando se levanta area, e á vez seguir vendo e respirando á súa través.
>
> - É dun azul bellísimo...
>
> - Aos tuareg chamábannos os homes azuis por isto: a tea destiñe algo e a nosa pel toma tinguiduras azulados...
>
> - Como elaboran ese intenso azul añil?
>
> - Cunha planta chamada índigo, mesturada con outros pigmentos naturais. O azul, para os tuareg, é a cor do mundo.
> - Por que?
> - É a cor dominante: o do ceo, o teito da nosa casa.
> - Quen son os tuareg?
> - Tuareg significa "abandonados", porque somos un vello pobo nómade do deserto, solitario, orgulloso: "Señores do Deserto", chámannos. A nosa etnia é a amazigh (bereber), e o noso alfabeto, o tifinagh.
> - Cantos son?
>
> - Uns tres millóns, e a maioría aínda nómades. Pero a poboación decrece... "¡Fai falta que un pobo desapareza para que saibamos que existía!", denunciaba unha vez un sabio: eu loito por preservar este pobo..
>
> - A que se dedican?
>
> - Pastoreamos rabaños de camelos, cabras, cordeiros, vacas e asnos nun reino de infinito e de silencio....
>
> - De verdade tan silencioso é o deserto?
>
> - Se estás a soas naquel silencio, oes o latexo do teu propio corazón. Non hai mellor lugar para acharse a un mesmo.
>
> - Que recordos da súa nenez no deserto conserva con maior nitidez?
>
> - Espértome co sol. Aí están as cabras do meu pai. Elas dannos leite e carne, nós levámolas onde hai auga e herba... Así fixo o meu bisavó, e o meu avó, e o meu pai... E eu. ¡Non había outra cousa no mundo máis que iso, e eu era moi feliz en el!
>
> - Si? Non parece moi estimulante. ..
>
> - Moito. Aos sete anos xa che deixan afastarche do campamento, para o que che ensinan as cousas importantes: a olisquear o aire, escoitar, aguzar a vista, orientarte polo sol e as estrelas... E a deixarte levar polo camelo, se te perdes: levarate onde hai auga.
>
> - Saber iso é valioso, sen dúbida...
>
> - Alí todo é simple e profundo. Hai moi poucas cousas, ¡e cada unha ten enorme valor!
>
> - Entón este mundo e aquel son moi diferentes, non?
>
> - Alí, cada pequena cousa proporciona felicidade. Cada rozamento é valioso. ¡Sentimos unha enorme alegría polo simple feito de tocarnos, de estar xuntos! Alí ninguén soña con chegar a ser, ¡porque cada un xa é!
>
> - Que é o que máis lle chocou na súa primeira viaxe a Europa?
>
> - Vin correr á xente polo aeroporto.. . ¡No deserto só se corre se vén unha tormenta de area! Asusteime, claro...
>
> - Só ían buscar as maletas, ja, ja...
>
> - Si, era iso.. Tamén vin carteis de mozas espidas: por que esa falta de respecto cara á muller?, pregunteime.... Despois, no hotel Ibis, vin a primeira billa da miña vida: vin correr a auga... e sentín ganas de chorar.
>
> - Que abundancia, que malgaste, non?
>
> - ¡Todos os días da miña vida consistiran en buscar auga! Cando vexo as fontes de adorno aquí e alá, aínda sigo sentindo dentro unha dor tan inmensa...
>
> - Tanto como iso?
>
> - Si. A principios dos 90 houbo unha gran seca, morreron os animais, caemos enfermos... Eu tería uns doce anos, e a miña nai morreu... ¡Ela o era todo para min! Contábame historias e ensinoume a contalas ben. Ensinoume a ser eu mesmo.
>
> - Que pasou coa súa familia?
>
> - Convencín ao meu pai de que me deixase ir á escola. Case cada día eu camiñaba quince quilómetros. Ata que o mestre me deixou unha cama para durmir, e unha señora dábame para comer ao pasar ante a súa casa.... Entendín: a miña nai estaba axudándome...
>
> - De onde saíu esa paixón pola escola?
>
> - De que un par de anos antes pasara polo campamento o rally París-Dakar, e a unha xornalista caéuselle un libro da mochila. Recollino e deillo.. Regaloumo e faloume daquel libro: O Principiño. E eu prometinme que un día sería capaz de lelo...
>
> - E logrouno.
>
> - Si. E así foi como logrei unha bolsa para estudar en Francia.
>
> - ¡Un tuareg na universidade. ..!
>
> - Ah, o que máis estraño aquí é o leite de camella... E o lume de leña. E camiñar descalzo sobre a area cálida. E as estrelas: alí mirámolas cada noite, e cada estrela é distinta doutra, como é distinta cada cabra... Aquí, pola noite, mirades a tele.
>
> - Si... Que é o que peor lle parece de aquí?
>
> - Tedes de todo, pero non vos basta. Queixádesvos. ¡En Francia pásanse a vida queixándose! Encadeádesvos para sempre a un banco, e hai ansia de posuír, frenesí, présa... No deserto non hai atascos, e sabe por que? ¡Porque alí ninguén quere adiantar a ninguén!

> - Reláteme un momento de felicidade intensa no seu afastado deserto.
>
> - É cada día, dúas horas antes da posta do sol: baixa a calor, e o frío non chegou, e homes e animais regresan lentamente ao campamento e os seus perfís recórtanse nun ceo rosa, azul, vermello, amarelo, verde...
>
> - Fascinante, desde logo...
>
> - É un momento máxico... Entramos todos na tenda e fervemos té. Sentados, en silencio, escoitamos o fervor... A calma invádenos a todos: os latexos do corazón compásanse ao pot-pot do fervor...
>
> - Que paz...
>
> - Aquí tedes reloxo, alí temos tempo

Entrevista feita por VÍCTOR-M.. AMELA a:
> MOUSSA AG ASSARID,
Comentarios (0) - Categoría: Entrevistas - Publicado o 07-04-2010 22:02
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Contadores Gratis