chea de cansazo... igual que aquel ano que cargara unha para setembro (malia nosa idade e estar ligadas indirectamente á escola, seguimos a contar os anos polo curso escolar)
Foi este un curso raro:
-Primeiro tivemos que cambiar de estudos; despois, unha chea de dúbidas e problemas coa matrícula. Nese medio tempo exploramos propostas por libre, traballamos con liberdade mais sentindo o medo da soidade do papel, das gravadoras, da voz, de levar o peso da xornada sen unha fronteira clara. Polo medio algunhas ausencias.
-O ano novo, que agora xa comezou a ir para vello, trouxonos seguridade. Recuperamos o pracer do traballo, o (re)encontro con vellas e vellos compañeiros e co balbordo de xornadas desorganizadas, o traballo na distancia. Non pasaran dous meses e todo se cae abaixo. Sabémonos fráxiles mais non nos sentimos soas neste momentos imprevistos de bechos e habitantes estraños.
-Intentamos retos imposíbeis. Este ano aínda non nos tocou a nós. Disfrutamos da alegría dos que van saíndo e das novidades que nos achegan.
...hoxe saimos á rúa coas nosas últimas notas do traballo que non rematamos. O acompañamento foi do mellor: un inglés, un señorito galego e un francés. O primeiro do melloriño, o segundo na miña libretiña e o terceiro aquí o deixo...
E de xeito imprevisto, cando baixamos pola rúa cargando co cansazo e co sono atrasado escoitamos unha muller que formaba parte dun grupo de cinco persoas:
-Y allí he estudiado yo. Y está que sube es la Rúa de las Ruedas y esa otra la de las Casas Reales.
A miña reacción espontánea foi mirar para o inglés e comezar a rir sen parar. Cando puiden parar apuntei no meu caderno o detalle. Cando o pechei, decateime que precisaba de urxencia uns días de descanso.
Entrégome ao meu traballo en corpo e alma.
Pero esta lentitude desanímame hoxe.
É o día, que me afecta. Máis escuro
cada vez. Chove e zoa o vento.
Prefiro contemplar que escribir.
Agora, nesta pintura observo
un mozo fermoso deitado xunto a unha fonte,
fatigado talvez de correr.
Que fermoso mozo! Que divino mediodía
se apoderou del para durmilo!
Paso longo tempo contemplándoo.
E así, na arte, descanso da súa fatiga.
Ademais da entregada organización, da compañía,
do bo facer das persoas que até alí achegaron o seu traballo (asociacións, librarías, postos de artesanía etc.)
do mellor (co permiso do resto dos grupos e artistas participantes), igual por nostalxia ou por estarmonos facendo maiores, o
"Yo pisaré las calles nuevamente
de lo que fue Santiago ensangrentada,
y en una hermosa plaza liberada
me detendré a llorar por los ausentes."
e o nosos "Aí ven o maio de flores cuberto. puxéronse á porta cantándome os nenos..." ou "Adiós ríos, adiós fontes; adiós regatos pequenos..." de Pablo Milanés xunto con L. E. Batallán.
[En Vigo, en agosto do 2006]
Lanses (3) -
Categoría: Xeral - Publicado o 26-07-2008 11:16
En breve abriremos a nosa tenda de larpeiradas con agasallos, produtos innovadores, doces para todos os padais e moitas sorpresas.
[En breve dispoñíbel na nosa lonxa]
Se tes pensado ir de vacacións non deixes de pasar polo ciber alá por onde andes. Os primeiros pedidos dos noso produto estrela terán un desconto do 10%.
Lanses (1) -
Categoría: Xeral - Publicado o 22-07-2008 12:50
Estes días de fortes convulsións andamos a redactar unha proposta formal de nomes.
Ben a ser que unha parella amiga van pola segunda meniña e por moitas razóns aínda non ten nome. As nosas propostas son varias e todas fan honra aos días que corren. Son pois: Manuela, Fermina, Antonia, Míriam, Muriel, Nadia, Álvara...
E segundo o resultado de hoxe alguén nos propuxo Milagres. Nós engadimos: Alegría, Aurora, Dores, Alicia, Nicasia...
Hoxe cando os vin no xantar
acordeime que hai aproximadamente un ano nos atoparamos no mesmo lugar
aínda que en diferentes mesas.
Eu daquela tíñaos a golpe de vista
e sabía que estaban contentos
hoxe estabamos en sitios diferentes
o ángulo da miña vista era mellor
e fun quen de apreciar unha alegría renovada, mesmo me atrevería a dicir
máis complice.
Recoñezo que non me atrevín a felicitalos por todo
mesmo encubrín un convite a "chupitos"
de xeito avergonzado co camareiro.
Que saiban
que eu aquel día fun un pouco máis feliz ao velo(s) contento(s) [daquela eu só sabía da súa face seria]
tamén todo hai que dicilo non tiñamos moita relación.
E hoxe saín un pouco máis alegre ao saber da súa alegría e de que neste medio prazo gañáramos unha falante moi produtiva.
Quedan pois os meus parabéns se é que celebraban algo
e se non o celebraban quedan por celebrarmos o encontro
diante dun bo xantar.
Ah! e outros para as amizades que temos en común.
