Onte quería atopar unha das revistas politicamente correctas en canto ao mundo da música clásica nun dos kioscos que frecuento habitualmente, e na súa falta tiven a oportunidade de ter entre as miñas mans o último exemplar da revista “go mag”. Son presa fácil do marketing empresarial e máis concretamente do editorial, e a citada revista incluía un cd obsequio (“go series 37”) co para min suxestivo título de “Strings of life” - Encontros entre música clásica e electrónica. Logo de abrir o envoltorio e descuberto o contido, o meu interese non deixou de ser continuamente estimulado. Nos comentarios aos cortes incluídos no cd obsequio podíanse ler termos tan suxestivos e inquietantes como electrónica de cámara, neo e post-clasicismo electrónico, ou post-rock de cámara, con comentarios moi habituais nos columnistas do ámbito como « Escoitar as cordas reiterativas e lacrimóxenas de “Sunlight” cos ollos pechados é imaxinar un travelling lento sobre unha praia deserta nun día gris », ou « “White lake” é un vals en cámara lenta, espido e en perpetua caída, que cala no alma daquel que o escoita, conxelándoa coa súa delicada e suxestiva tristeza ». Non só de música clásica vive o home...
Escoitala non deixou tampouco de estimularme especulativamente e ademais de provocar a edición deste post nun día como o de onte, as súas melodías ás veces hipnóticas, pouco proteicas e pseudo-ambientais non deixaron de exercer sobre min unha influencia que me recordou o que Aristóteles propuxo na súa Política sobre as propiedades catárticas da música.
Murcof "Recuerdos"
Si, dalgunha forma quizais tamén alopática, a escoita deste cd coas súas características ben definidas empezoume a axudar para liberarme dun estado case hipnótico e letárxico no que había recentemente sucumbido. Grazas, moitas grazas, electrónica de cámara. Apuntemos a etiqueta.
