Xa pasaron catro días pero a miña cabeza aínda non marchou de Ortigueira. O corpo si, o corpo, colleu tres trenes e meteuse nun coche que dalgún xeito logrou conducir ata Vigo dende Vilagarcía, pero a cabeza, a cabeza aínda anda por alá. Vou ter que ir buscala, porque non teño gañas de andar sin ela durante un aniño enteiro, e ela non parece que teña moitas gañas de volver soa.

A pesar de non tela conmigo, aínda son quen de escribir artigos para o blog e o certo é que xa teño pensado un para falar do festival deste ano, pero aínda non o vou por porque primeiro teño que resolver algunhas cousas. Por iso enlazo este vídeo (ou mellor vídeos).

Os motivos son varios.

Primeiro por ver si a cabeciña me volve soa. Non é que note moito a súa falta, nunca tiven moita, pero é que creo que as veces é moi necesaria.

Segundo porque me apetece dalgún xetio, lembrar o festival deste ano, que foi dos mellores, e que mellor maneira que poñendo dous vídeos: un do final da actuación de Sondeseu cando tocaron a muiñeira "Camposa" con oito parellas de O Fiadeiro. A que é incrible ver como está a disfrutar a xente? Eu era un deles. O outro, un momento da actuación de The Dubliners, que para min, con Sondeseu foi do mellor (tamén Moving Hearts, os concertos do Runas do sábado, a Banda das Crechas e Eliseo Parra). Gustaríame por o momentazo final, cando cantaron "Moly Mallone", pero ninguén o subiu, e poño este, cando tocaron "Whisky in the jar", que tamén foi espectacular, todos abrazados, tarareando como podíamos a canción...

Terceiro, porque quero ter unha lembrazanza, para toda a xente que foi ós concertos e que disfrutou ca música tradicional, para os que sempre ou ás veces remataron no Caracas, para os que foron ó Runas, para os que eran amigos, para os que eran parella e para os que eran amantes, para os que comían cun camiping gaz baixo os piñeiros, para os que as tardes eran abrazos de amor nunha colchoneta e para os que durmían a siesta na praia, para os que liaban porros, para os que facían cola agardando por unha ducha, para todos eles. Pero non para aqueles para os que o festival tan só foi unha carpa dance ou catro días de borracheira e drogas en Morouzos.

Cuarto, porque teño un grupiño de amigos ós que quero moito e ós que boto moito en falta, oxalá lean esto, que estou a contar os minutos, os segundos ata o seguinte festival, oxalá vaiades os 11. Para eles, MÁIS QUE PARA NINGUÉN, van estes vídeos.

QUE OS DISFRUTEDES!!!

A cousa é que hoxe fun mirar a edición dixital de "La Voz de Galicia" e lin unha nova que me fixo rir ata escachar:

Se queredes ler a nova enteira só tendes que pulsar no titular.

En particular faime graza esta frase: "Seguro que os creadores estarían totalmente de acordo con que a cultura fose libre se o fose o colexio dos seus fillos, a universidade, o leite, a carne, o pan na tenda e o médico" Eeeeer! A ver, é que non sei como empezar, porque me parece tan ridículo que alguén que se lle supón unha intelixencia xa que ocupa un cargo de relevancia diga cousas como estas!. A lo menos tan ridículo como, non sei, tirarse en caída libre dende un edificio de vinte pisos e sen rede.

O que quero dicir é que hai cousas que non se din. Un pode pagar pola cultura porque moitas veces a cultura necesita dun soporte que ten uns costes. É lóxico. As obras de teatro, os concertos de música clásica ou de ópera, mesmo a obra dun pintor ou dun escultor (por moito que moitas veces non entenda a súa obra), requiren de infraestructuras (decorados, un local grande, etc), xente que dedica a súa vida a ser o mellor no que fai e para os que interpretar (música ou un papel) é un traballo, ou simplemente uns productos cos que facer a obra (pinturas, lenzos, pedra...). Entendo que todo iso ten un custe e que haxa xente que pode vivir de ter unha sala de teatro ou de vender pinturas (por exemplo). O cine, os concertos, todo iso implica uns custes.

Pero iso é secundario porque a cultura é do pobo.

Pregúntome. A cultura faise ou é? A cultura é. Nos vivimos nunha sociedade e dentro desa sociedade vivimos unha cultura. A min, particularmente gústame a cultura tradicional galega, que, a súa vez, convive ou sobrevive dentro da cultura española. Eu vou a un serán e estou vivindo esa cultura tradicional galega e encántame. Ademais é gratis: nun serán si pago é polo que bebo porque moitas veces as asociacións que os organizan necesitan cartos para montar o serán do ano que ben.

Tamén é cultura cando eu me xunto cos amigos ós sábados a ensaiar ou os martes cando María nos ensina baile galego tradicional, e si, pago porque María adica o seu tempo no ensino e sempre será mellor pagarlle algo para que ela así poda dispor dese tempo libre.

E tamén é cultura cando un grupo de xente nos xuntamos nun furancho a facer festa e cantamos e tocamos as cancións que sabemos.

Por iso que, digo eu, a cultura é gratis.

Logo está a xente como o Sr. este da SGAE, os das discográficas, etc, que pretenden facer negocio con algo que sempre foi do pobo. A xente que fai negocio ca cultura é tan especuladora como aqueles que fan negocio cos alimentos ou co petrólio e que enchen os seus petos a costa de que os da xente normal, como ti ou como eu, o teñamos baleiro.

Iso por non falar do asunto do canon. É ridículo. A ver, si facer copias e compartilas é ilegal, por qué pagamos o canon á SGAE? Ó pagar o canon entón implícitamente se nos está recoñecendo o dereito a facer copias e compartilas. Por outro lado, é legal presupor que alguén vai cometer unha ilegalidade?

A cousa é así. Un tipo fai unha canción ou varias. Véndellas a unha discográfica e sácalle un beneficio. Logo, cada vez que se lle fai unha copia e se vende o tipo sácalle unha porcentaxe. Por riba, se ti queres facer unha copia do CD tes que mercar CD´s vírxenes e vas e lles pagas unha taxa, un canon. Vos imaxinades? Un tipo diseña mesas, e vou eu e merco unha desas mesas diseñadas por ese tipo, e vai o diseñador, e ademais do prezo da mesa me cobra unha taxa polo furuto uso meu e dos que visiten a miña casa da mesa? Ou que che cobren unha taxa por entrar nun edificio que alguén diseñou? Pola outra banda se ti es agricultor e cultivas unha pataca ti só lle sacas beneficio á venda unha soa vez. O agricultor non gaña infinitos beneficios por cultivar unha pataca, non? Pero o artista si: cobra por vender e logo leva, infinitos, os dereitos de autor. Entón, será que o traballo dun agricultor é menos importante que o dun artista?

Debe ser así, porque segundo as palabras do Sr. Eduardo da SGAE, os agricultores, os pescadores, os gandeiros, os peons de obra, os panadeiros, os profesores, os médicos e enfermeiras, deberían traballar gratis, e os artistas, non!!

O final haberá que facer como o amigo Julio Alonso no seu blog Merodeando, e chamar ás cousas polo seu nome, e os da SGAE tamén

Que risa me da, Sr. Presidente da SGAE!!

• Utilizan maquinaria pesada para destruír os hábitats propios do Courel, destrúen a cuberta vexetal e expoñen o chan a erosión, coa conseguinte acidificación e morte das augas dos ríos.
  
• Coa ocupación do monte por plantacións masivas de piñeiros, estase a desbotar definitivamente calquera oportunidade para as explotacións gandeiras, apícolas, froiteiras, ...
  Achegan as plantacións de piñeiros a soutos, devesas, prados, cultivos .... co que aumenta o risco de incendiar este espazo protexido.
  
• Non se respectan e destrúense os elementos arqueolóxicos e históricos: mámoas, castros, covas, paisaxe tradicional, camiños tradicionais, ...
  
• Engánasenos aos veciños: cando pedimos castiñeiros, faias, teixos, carballos, careixeiras, freixos, pradairos, ..... dísenos que só están permitidos os pinos.
  
• Lonxe de habilitar cortalumes con franxas de frondosas e prados de regadío, insístese coa fabricación de "autovías" de terra morta que parcelan toda a Serra, nunha orxía de desfeita paisaxística sen precedentes no Courel.
  
• Mirando o rumbo do Courel, calquera se pode preguntar para que serve toda a literatura ambiental, de sostibilidade e paisaxística con que se adorna a Propaganda Institucional que nos recorda cada día o ben que vai este País.
  
• Visto o trato que nos está dando a Xunta, e despois de avisalos reiteradamente, varías asociacións do Courel, estamos preparando unha nova queixa ante a Comisión Europea por incumprimento da normativa comunitaria e por posible fraude aos Fondos da UE.

1. http://www.espacionatural.com/4images/data/media/14/Santa-Eufemia.jpg
   
2. http://bp1.blogger.com/_FETD9tnsDKs/RwrB0dcEs4I/AAAAAAAAATs/MXtwfbjJoG4/s1600-h/6a1.jpg

Estraños días os desta semana.

Xa estou no novo piso e isto parécese moito máis a aqueles tempos nos que eu era un estudante, vai xa para 12 anos!! Como pasa o tempo. Comparando, claro, co outro piso, que tamén o compartía con estudantes pero que non o parecía. Será porque non vivían (eles dous) como estudantes? A casa de Samil tiñámola máis ou menos limpa (unha vez á semana) e todo ordenadiño. Vamos, que nos preocupábamos de que fora un fogar. En troques este piso... lémbrame calquera dos cinco pisos nos que vivín mentres estaba na universidade. Limpábamos un pouco, pero todas as cousas tiñan o aspecto de estar descoidadas e sucias.

As veces penso que a miña vida por aquela época foi a máis intensa, pero o certo é que tardei cinco anos en aprender a vivila e cando me din conta xa estaba a rematar a carreira... Qué tempos aqueles! Sempre había un momento para estudar, outro para ir a clase (que eu pouco ía e así me foi) e logo outro tempo para vivir, para coñecer xente e para facer cousas.

Daquela eu sempre pensaba que cando rematase a carreira e tivese un traballo empezaría a vivir de verdade porque entón gañaría cartos e podería gastalos en viaxar e esas cousas. Pero logo a realidade é outra, non das atopado traballo e colles calquera cousa e os que colles pagan unha merda. Ou como é o meu caso, que teño un bo traballo, pero o soldo, tal como anda a vida, non da para moito e un ten que andar a facer malabarismos cos cartos para poder gozar un pouquiño da vida.

Exactamente o mesmo que cando vivía en Vigo e estudaba Ciencias do Mar. Daquela deixei de facer moitas cousas que me apetecía facer para facelas algúns anos máis tarde cando tivese cartos. E agora que os teño tampouco as dou feito. Conclusión: un ten que facer o que lle apetece facer, xusto no momento no que lle apetece (ou máis-menos un período de tempo).

De tódolos xeitos falo por falar. A miña vida non é mala. Mirade onte. Pasei o serán con dúas das mozas máis estupendas do mundo no Anos Vinte (outra lembranza estupenda daqueles anos) e logo fun cunha delas, ca fermosa Lupiña, a miña querida Lu, a ver un concerto de Jazz ó Manteca. Actuaba un grupo chamado “3 Azoteas”. Marabilloso. Tres rapaces galegos facendo un Jazz propio. Unha noite gloriosa!!!

Ó final decidíuse pola do Berbés. Nunca antes fora pero o día anterior, celebrando o fin do selectivo, uns amigos, ó saíren dun concerto na Iguana, comentáronlle que eles pasarían a noite de San Xoán en Vigo e que primeiro irían ó lume ó Berbés e logo de festa por Viños e se cadraba por Churruca. Explicáronlle que os veciños facían unha especie de aquelarre. Eles disfrazábanse de castróns e elas de bruxas e recorrían o Casco Vello con fachos e ó ritmo dun trebón. El preguntoulles que era iso do trebón imaxinando un equipo de son móbil facendo soar unha treboada o paso dunha comitiva esperpéntica.

“Non sabes o que é un trebón?” A cara do rapaz estaba chea de sorpresa.
“Pois non. E logo?”.
“Se o queres saber vente connosco hoxe de festa por Vigo”.

A praza do Berbés estaba chea de xente. Non cabía un só espírito máis. Nenos, vellos, xoves como el... Uns facendo botellón e os outros comendo sardiñas asadas e bebendo viño. No principio da praza, a xente facía cola para mercar nuns pequenos postos, herbas de San Xoan.

Facía tempo que non as miraba: de socate atopouse pensando no seu avó alá en Soutomaior. Cando era neno, as clases adoitaban rematar o día 22 e a súa nai mandábao ó día seguinte a pasar unhas semanas a casa do avó, a Aranza. Alí os veciños tamén se xuntaban a facer fogueiras e asar sardiñas, e el axudaba ós poucos nenos da aldea a apañar madeira. Lembra que sempre o chamaban vigués e el non entendía por que, que os seus pais naceran alí mesmo, el en Aranza e a nai un pouco máis arriba, na Ermida. Sempre marchaba tarde a durmir, e así que collía a cama quedaba durmido despois de andar dende o principio da tarde a correr dun lado para o outro.
Pola mañá erguíase ó mediodía e cando chegaba ó baño alí o esperaba un cubo cheo de auga e dentro da auga o cacho de herbiñas de San Xoán. Encantáballe lavar os fumes da noite anterior con aquela auga que cheiraba a frescura e a flores. Facíalle sentirse novo.
Agora que o pensaba, para el, o principio do verán sempre estivera, de neno, relacionado ca noite de San Xoán e cunha mañá luminosa e a auga cas herbas no cubo.