Menuda semana de grandes acontecementos. A xente por fin botouse á rúa e as protestas teñen o apoio de moitos, moitos españois... está claro, o pobo está falando na rúa: estamos fartos, fartos, fartos!!!

A xente quere cambios no goberno, no xeito de facer as cousas, quere unha democracia de verdade, non unha de pacotilla na que os cidadáns facemos que participamos votando cada catro anos... o pobo témolo claro... e os partidos políticos? O PSOE e o PP parecen estar nos mundos de Yupi... perdón, debo ser xusto, a lo menos o PSOE di respectar aos manifestantes mentras que o PP... ben... eles ao seu, creando a súa propia realidade.

As palabras de Rajoy de antonte e a actitude dos candidatos populares demostran o que estou a dicir. O que Rajoy onte foi a dicir repetiuno hoxe Feijoo: "O sistema non falla. Só a xestión que se fai del", como si eles non tiveran corruptos, como si no PP non houbesen políticos que cobran soldos milagreiros, dietas máxicas e pensións de fantasía sin apenas ter cotizado. Como si eles no se aproveitasen da lexislación decadente que temos.

E por iso que fago nesta xornada de reflexión a miña particular refelxión: o movemento "Democracia Real Xa" debería ser unha oportunidade para os partidos para recuperala confianza das persoas, unha oportunidade para facer as cousas ben. Para todos os partidos pero en especial para os dous principais. É ben fácil o que teñen que facer: empezar a realizar os cambios que o pobo está a reclamar.

Nembargantes penso que nin o PP nin o PSOE parecen preparados para unha oportunidade como esta e por iso espero que a marea de indignación os leve por diante e limpe as costas emborralladas do sistema gubernamental do estado español.

Claro que como xa dixen antes non é igual a actitude dos dous partidos.

O PSOE di respectar aos manifestantes e ademais é o partido que goberna (aínda lle queda un ano de goberno por diante). Si a iso lle sumamos a mala imaxe do noso presidente do estado despois dos últimos meses con tanta mala política supostamente para sacarnos da crise penso que a ecuación está clara: se eu fora Zapatero non deixaría que chegase o día 24 de maio para empezar a facer as reformas do decálogo dos manifestantes... porque, e estaredes dacordo comigo... que lle pode pasar a Zapatero? Que empeore a súa imaxe? Dubidoo... como moito manterase igual de mal... e que conseguirá a cambio? Unha España mellor cunha democracia máis do pobo e menos do goberno... atrevería a decirme que iso compensaría polo menos a súa mala imaxe e Zapatero deixaría de ser lembrado como o presidente de esquerdas que fixo unha política de dereitas de rebaixa de soldos, recorte de pensións, eliminación de axudas...

O PP pola contra parece querer manterse na súa postura de sempre... pois lle digo ao señor Rajoy unha cousa... se quere chegar a gobernar este país dentro dun ano vai ter que demostrar que pode cambiar as cousas... Sr. Rajoy, ten un ano por diante, que vai facer? Vai aproveitar a oportunidade que se lle presenta ou vai quedar na casa esperando que madure a froita desexada? Ao mellor cando chegue xa non hai porque o pobo recolleuna antes e deulla a outro.

Do resto dos partidos que podo dicir... que a calquera lle gustaría sacar tallada de este asunto... non?

En calquera caso... para os poucos que ides ler isto, mañá ide votar. Nin abstención, nin voto nulo, nin voto en branco, non, non valen para nada e só benefician aos partidos máis grandes... ide a votar e votade a calquer partido que vos guste, agás os dous que fomentan o bipartidismo, o PP e o PSOE.

Sobre este asunto este artigo é moi instructivo: Diferencia entre abstenerse, votar nulo e votar en braco

Separei finalmente estas fotos para vos explicar o asunto da faltriqueira, xa sabedes, esa bolsiña que no traxe tradicional levaban as mulleres entre as enaguas e a saia e os homes colgando a un lado...

Ben, a cousa foi que a Lupiña non lle apetecía facer o da liga, así que dixemos... pois facemos algo parecido pero diferente, así que pensamos, pensamos e non se nos ocorría nada. Javi, o amigo que sae nas dúas últimas fotos, tivo a idea: en vez de liga faltriqueira.

A cousa sería: eu tería que busca-la faltriqueira entre as enaguas de Lupe e logo darlla a algún amigo para que lla puxera a unha rapaza...

A idea era boa pero na voda saiu algo mal... o lazo da faltriqueira non aparecía. Eu dáballe voltas e máis voltas a Lupe, tiraba pra baixo e non había xeito. Eu estábame poñendo nervioso porque aínda por riba escoitaba que a canción escollida íbase acabando.






A canción é unha que sae nun disco dos Cempés e di así:

"Púxenlle púxenlle a mao na rodilla
hai señor doctore cuarta e media mais arriba

Que corre que vuela azucar i canela
non hai quen lle poña a mao a Micaela.

Púxenlle púxenlle a mao no envigo
hai señor doctore cuarta e media mais embaixo.

Que corre que vuela...

Púxenlle púxenlle a mao na ministra
hai señor doctore e dun ollo perdín a vista

Que corre que vuela..."



Pois eu nin rodilla, nin envigo, nin nada, nin siquera perdín a vista dun ollo... o que perdía era a paciencia... ao fin, Lupe logrou sacala, así que procedimos á seguinte parte... buscar ás vítimas.




Que conste que xa as tiñamos escolleitas por simpáticos e salerosos... Javi, o inventor do espectáculo, e Liliana, unha amiga que ten unha gracia e moito aquel. Sabiamos que entre os dous ían facer moito espectáculo... pero a cousa saiu de novo mal. Dinlle a faltriqueira a Javi, pero cando mirei para Liliana... quitara a roupa tradicional!!! Non era plan que Javi lle puxera a faltriqueira... por baixo do vestido... sen enaguas.

Que fago! Que fago! Pois de súpeto mirei a Maria, que sí que levaba a roupa tradicional e tocoulle a ela... o resto xa o víchedes, María subida a unha silla e facendo o xogo con moita gracia e alegría. Por certo, moitas grazas a Javi (polo invento e pola colaboración) e a María (pola colaboración... María, síntoo!!). Ah! e esquencíame, e á nai de Javi que foi a que fixo a faltriqueira!!!

Nos tempos que corren, tempos de grandes carencias, fan falta moitas cousas, como traballo, respeto polo próximo, máis ecoloxía, máis liberdade, e moitas cousas máis... entre elas... moitos vintecincos de abril.
Quero decir, que nos tempos que corren todos os días deberían ser 25 de abril. Non pensades que xa vai sendo hora de deixar de tragar con todo o que nos botan? Deberíamos tomar exemplo dos veciños do outro lado do Mediterráneo e saír ás rúas a deixar ben claro que estamos fartos da brincadeira na que se ten convertido a nosa vida, da burla que supón o día a día.
Ata onde imos aguantar? Ata que nos poñan a cadea no colo e tiren a chave ao lixo? Ata que non teñamos nin dignidade?
Vai sendo hora de repeti-lo pasado e armados de caraveis, saír a rúa e cos nosos gritos, enfrentados aos que especulan cas nosas vidas, reclamar xustiza: que a crise a paguen os que se están a enriquecer.
E por iso hoxe quero dicir, unha vez máis, 25 de abril... sempre!!!