Ben, era cousa de tempo... antes ou despois tiña que acontecer... a blogoteca é unha boa idea pero o certo é que fai tempo que quedou moi atrás. É unha mágoa pero abandono o barco e marcho para outro máis moderno e preparado (o único mal é que non podes seleccionar o idioma galego por defecto pero todo se andará...), para o blogger.
En realidade non é un adiós, e un cambio, un xiro... morrocantando sigue pero en outro lado. O vello seguirá a estar aquí... e o novo pois está en
Eu ben o teño claro despois de ler as últimas novas na prensa diaria... pensades que os que dirixen eses monstros con ridículas siglas, como o FMI, o BCE, a Comisión Europea, etc... pensades que todos eses teñen idea de que facer para sair desta crise na que nos meteron os xigantescos, descomunais avariciosos? Non, non a teñen: só saben como facer todos o posible para que os especuladores, os que realmente teñen os cartos, os que dirixen a economía, non perdan nin un can, segan a gañar cartos, non, gañen aínda máis. Só saben como facer que todos eses fagan o seu agosto a costa desta crise que pagamos todos.
Non estamos de crise, estamos de saldo. As xentes do mundo, vendidos ao mellor postor por miserias... como nesa película que é unha das miñas favoritas, esa que botan todos os anos polo nadal... "Que fermoso é vivir!" Unha das partes da historia de George Bailey. El acaba de casar ca muller que, sen el o saber, era a muller da súa vida, Mary Hatch, cando cae o telón e estala a crise do 29. Desátase o pánico e a xente quere sacar os seus cartos dos bancos. O rico do pobo, o Sr. Potter empeza a compra-los pagarés dos veciños, xa que os bancos pecharon as súas portas, a 50 centavos por cada dolar invertido. A xente tírase de cabeza... como digo, todo é pánico, agás por onde pasa o protagonista, o delgaducho e recén casado George. Entra na súa oficina, a dunha empresa que preta diñeiro para construír casas a moi baixo interese e enfréntase á xente que non deixa un oco libre, xente que quere recuperar os seus cartos... el explícalles que non pode ser, que alí non hai efectivo, que os cartos están invertidos nas casas dos cooperativistas, e que quen os quera terá que esperar dous meses... entón entra alguén falando da ganga que ofrece Potter e George corre a pechar a porta, desesperado. Sabe que si non logra convencer a esas persoas do contrario, a súa empresa desaparecerá nas máns do Sr. Potter. De súpeto aparece a solución: a súa muller lembra que leva enriba 2000 dólares, os que tiñan para gastar na lúa de mel, e sin pensar en que van quedar sen ela... empezan a repartilos entre os cooperativistas, xente que non ten cartos, e que necesitan comprar comida, pagar pequenas facturas... ao final, a empresa dos Bailey sobrevive e só lles sobran dous dólares, que son metidos na caixa forte con gran ceremonia e alegría desexando que fagan como os coellos. Logo soa o teléfono e chama a Sr. Bailey... George esquencera que estaba casado.
Conto todo isto para por en situación unha frase que di George: "No comprendedes o que está ocorrendo? Potter non vende... Potter compra! E por qué? Por que nos temos pánico e el non! Eso é! Está a facer grandes negocios."
Se queredes mira-la secuencia enteira, pulsade aquí... paga a pena, é moi significativa do que está a acontecer nestes tempos...
Mirade Grecia, cerne da nosa cultura milenaria... En Grecia parte dos cartos recaudados polo fisco poderán ser usados para pagar a débeda do país... e dos bancos!!! Cal é o destino entón do que se lle presta ao pais para que non vaia á merda? O mesmo, paga-la débeda!!! Os cartos non se destinan a sair da crise... úsanse para aumentala riqueza dos que xa son máis ricos. Non para alivia-la miseria da xente.
A este ritmo un día destes aperán carteis de venta na Acrópole atenense... Que vergoña!!!
Hai chourizos a moreas... tantos que non hai pan dabondo. E digo eu, por que non facemos unha festiña... podemos chamar ao Caruncho e ao Benito para que fagan o pregón... xa teñen práctica.
A festa do chourizo sen pan.
Se cadra, se todos levamos un croio ou unha bola de pan damos papado a chourizada esta. Que dicides? De feito xa está convocada... para o día 19 en todas as cidades do estado español. Apuntádevos que non pode quedar chourizo sen papar...
Estaba pensando eu que podería ser boa cousa ir á manifestación cuns chourizos e unha boa bola de pan de Cea... mágoa que na Praza de España non hai para asalos... haberá que comelos crus!!!!
Ou o que é o mesmo... só un de cada catro españois dálle a súa confianza ao PP: "Queremos recordarlle ao PP que o feito de ter gañado estas eleccións non debería supor un cheque en branco que sirva para olvidar as cuestións que indignan a gran parte da cidadanía. Tendo en conta que a participación ten sido do 65% e a porcentaxe de voto do PP dentro desta porcentaxe do 37%, só un de cada catro ciudadáns en idade de votar ten dado a súa confianza a esta opción política" (Tomado da páxina de facebook do Movimiento 15M).
Está claro que eu non estou dacordo con que a abstención ou o voto en branco sexan as mellores formas de protestar... os votos en branco e nulos apenas xuntan o 3% segundo esta gráfica... penso que é mellor votar e escoller outras formacións... imaxinade que chega ao governo Esquerda Unida e que o fai ben..., que sempre hai moitos partidos aos que votar, pero as contas estan clariñas: o 33% dos votantes abstivéronse e os partidos tamén deberían mirar iso.
Menuda semana de grandes acontecementos. A xente por fin botouse á rúa e as protestas teñen o apoio de moitos, moitos españois... está claro, o pobo está falando na rúa: estamos fartos, fartos, fartos!!!
A xente quere cambios no goberno, no xeito de facer as cousas, quere unha democracia de verdade, non unha de pacotilla na que os cidadáns facemos que participamos votando cada catro anos... o pobo témolo claro... e os partidos políticos? O PSOE e o PP parecen estar nos mundos de Yupi... perdón, debo ser xusto, a lo menos o PSOE di respectar aos manifestantes mentras que o PP... ben... eles ao seu, creando a súa propia realidade.
As palabras de Rajoy de antonte e a actitude dos candidatos populares demostran o que estou a dicir. O que Rajoy onte foi a dicir repetiuno hoxe Feijoo: "O sistema non falla. Só a xestión que se fai del", como si eles non tiveran corruptos, como si no PP non houbesen políticos que cobran soldos milagreiros, dietas máxicas e pensións de fantasía sin apenas ter cotizado. Como si eles no se aproveitasen da lexislación decadente que temos.
E por iso que fago nesta xornada de reflexión a miña particular refelxión: o movemento "Democracia Real Xa" debería ser unha oportunidade para os partidos para recuperala confianza das persoas, unha oportunidade para facer as cousas ben. Para todos os partidos pero en especial para os dous principais. É ben fácil o que teñen que facer: empezar a realizar os cambios que o pobo está a reclamar.
Nembargantes penso que nin o PP nin o PSOE parecen preparados para unha oportunidade como esta e por iso espero que a marea de indignación os leve por diante e limpe as costas emborralladas do sistema gubernamental do estado español.
Claro que como xa dixen antes non é igual a actitude dos dous partidos.
O PSOE di respectar aos manifestantes e ademais é o partido que goberna (aínda lle queda un ano de goberno por diante). Si a iso lle sumamos a mala imaxe do noso presidente do estado despois dos últimos meses con tanta mala política supostamente para sacarnos da crise penso que a ecuación está clara: se eu fora Zapatero non deixaría que chegase o día 24 de maio para empezar a facer as reformas do decálogo dos manifestantes... porque, e estaredes dacordo comigo... que lle pode pasar a Zapatero? Que empeore a súa imaxe? Dubidoo... como moito manterase igual de mal... e que conseguirá a cambio? Unha España mellor cunha democracia máis do pobo e menos do goberno... atrevería a decirme que iso compensaría polo menos a súa mala imaxe e Zapatero deixaría de ser lembrado como o presidente de esquerdas que fixo unha política de dereitas de rebaixa de soldos, recorte de pensións, eliminación de axudas...
O PP pola contra parece querer manterse na súa postura de sempre... pois lle digo ao señor Rajoy unha cousa... se quere chegar a gobernar este país dentro dun ano vai ter que demostrar que pode cambiar as cousas... Sr. Rajoy, ten un ano por diante, que vai facer? Vai aproveitar a oportunidade que se lle presenta ou vai quedar na casa esperando que madure a froita desexada? Ao mellor cando chegue xa non hai porque o pobo recolleuna antes e deulla a outro.
Do resto dos partidos que podo dicir... que a calquera lle gustaría sacar tallada de este asunto... non?
En calquera caso... para os poucos que ides ler isto, mañá ide votar. Nin abstención, nin voto nulo, nin voto en branco, non, non valen para nada e só benefician aos partidos máis grandes... ide a votar e votade a calquer partido que vos guste, agás os dous que fomentan o bipartidismo, o PP e o PSOE.
movéndose e para exemplo un botón!!! Por moito que os inmobilistas e os rancios queiran quitarlle importancia ás protestas algo vai ter que cambiar neste país a golpe de XA! E se non mirade estas imaxes da Porta do Sol de onte.
Somos persoas normais e correntes. Somos coma ti: xente que se levanta polas mañás para estudar, para traballar ou para buscar traballo, xente que ten familia e amizades. Xente que traballa arreo todos os días para vivir e darlles un futuro mellor a quen nos rodea.
Algunhas destas persoas considerámonos máis progresistas, outras máis conservadoras. Unhas crentes, outras non. Unhas temos ideoloxías ben definidas, outras considerámonos apartidarias e outras apolíticas… Pero todas e todos estamos preocupados, indignados polo panorama político, económico e social que vemos arredor de nós. Pola corrupción da clase política, empresarial e da banca… pola indefensión da cidadanía de a pé.
Esta situación fainos dano día tras día. Pero se nos unimos, podemos mudala. É hora de pórse en movemento, hora de construírmos entre todos, entre todas, unha sociedade mellor. Por iso sostemos firmemente o seguinte:
As prioridades de toda sociedade avanzada deben ser a igualdade, o progreso, a solidariedade, o libre acceso á cultura, a sustentabilidade ecolóxica e o desenvolvemento, o benestar e a felicidade das persoas.
Existen uns dereitos básicos que deberían estar cubertos nestas sociedades: dereito á vivenda, ao traballo, á cultura, á saúde, á educación, á participación política, ao libre desenvolvemento persoal e ao consumo dos bens necesarios para unha vida saudable e feliz.
O actual funcionamento do noso sistema económico e gobernamental non atende a estas prioridades e constitúe un atranco para o progreso da humanidade.
A democracia parte do pobo (demos = pobo; cracia = goberno), de xeito que o goberno debe ser do pobo. Así e todo, a maior parte da clase política nin sequera nos escoita. As súas funcións deberían ser as de levar a nosa voz ás institucións, facilitando a participación política e cidadá mediante vías directas e procurando o maior beneficio para o groso da sociedade, non a de se enriqueceren e medraren a expensas de nós, atendendo unicamente aos ditados dos grandes poderes económicos e aferrándose ao poder mediante unha ditadura partitocrática encabezada polas inamovibles siglas do PPSOE.
A ansia e acumulación de poder nunhas poucas mans xera desigualdade, crispación e inxustiza, o cal conduce á violencia, que nós rexeitamos. O obsoleto e antinatural modelo económico vixente bloquea a maquinaria social nunha espiral que se consome a si mesma enriquecendo unha minoría e sumindo o resto na pobreza e escaseza. Até o colapso.
A vontade e fin do sistema é a acumulación de diñeiro, primándoa por riba da eficacia e o benestar da sociedade, estragando recursos, destruíndo o planeta, xerando desemprego e consumidores infelices.
Os cidadáns somos parte da engrenaxe dunha máquina destinada a enriquecer unha minoría que non sabe nin das nosas necesidades. Somos xente anónima, pero sen nós, nada disto existiría, pois nós movemos o mundo.
Se como sociedade aprendemos a non confiar o noso futuro a unha abstracta rendibilidade económica que nunca redunda en beneficio da maioría, poderemos eliminar os abusos e carencias que todos e todas nós sufrimos.
É necesaria unha revolución ética. Puxemos os cartos por riba do ser humano, mais temos que pólos ao noso servizo. Somos persoas, non produtos do mercado. Eu non son só quen compro, por que o compro e a quen llo compro.
Por todo o exposto, estamos indignados, estamos indignadas.
Cremos que podemos mudalo.
Cremos que podemos axudar.
Sabemos que, unidos, podemos.
Sae connosco. É o teu dereito.
POR CERTO, FAI COMA MIN E UNE O TEU BLOG Á COMUNIDADE DE APOIO Á PROPOSTA DE DEMOCRACIA REAL XA EN www.democraciarealya.es. Na páxina do movemento tamén poderás asinar o manifesto e coñecer información relevante. EU XA O FIXEN!!
Hoxe un pouquiño de alegría da man de "Delafé y Las Flores Azules"... que son un grupo de música catalán que fan hip-hop con moitos toques de pop, rock, soul, algo de electrónica, moito bo rollo y unha sección de vento que queda moi, moi ben no medio de letras que son ás veces ácedas como pomelos e outras doces como mandarinas.
Xa mirei varios vídeos e a impresión que che da é de ser un grupo fresco con ganas de pasalo ben e de facerlle pasalo ben aos que van aos seus concertos, e por iso pensei que sería boa cousa por un dos seus vídeos. Este enparticular é moi peculiar... foi un concerto na sala Apolo de Barcelona fai un ano. Cando tocaron esta canción "Rio por no llorar", pedíronlle á xente que gravase cos seus móbiles, cas súas cámaras de vídeo e que logo lles mandasen o gravado. Eles colleron e montaron un vídeo do concerto.
Por certo, tocan este venres no Festival do Norte, na miña patria chica, Vilagarcía. Disfrutádeo os que vaiades...
Velai vai, "Delafé y las Flores Azules", "Río por no llorar" (polivideo), que tanta pena, desgracia, mal rollo... tamén cansan... de cando en vez hai que mirar para outro lado e pasear polo lado bo da vida.
Xa chegou un mes que ven cargado de flores, de aniversarios, de vodas, de recuperacións, de dietas... de prisas, de agobios, de nervos... o mes de maio.
Un mes que un ano máis comeza agasallando ás nosas nais, mulleres que por sorte, e a pesares de todos nos, de como somos cada un de nos, das nosas teimas, dos nosos defectiños e dos nosos defectazos, aínda nos queren e nos botan terriblemente en falta se non falamos con elas de cando en vez (grazas á miña por certo, que non sempre son todo o agradecido con ela como debería ser). Que sería de nos sen elas...
Claro que tamén é o mes que un ano máis comeza ca festa do traballo, cando xústamente o que máis necesitamos é traballo, cando no canto de botármonos á rúa a pedilo a berros, o que facemos e meter a cabeza aínda máis ao fondo no tobo: que arranxen as cousas outros, os que están na oposición, que nos estamos moi ben facendo de avestruces. Iso si, que non nos quiten o noso Madrid - Barça de todos os anos... avestruces! non vos queixedes que este é un ano de felicidade! Cinco Madrid - Barça máis o da liga do ano que ven! A quen lle importa o paro e a crise ca manchea de felicidade futbolera!
Reflexión: se o goberno non logrou botar á xente á rúa cas súas desastrosas políticas debería probar a prohibilo fútbol...
E por iso que penso que poño un pequeno graniño de area se hoxe, día 2 de maio, escribo este artigo con esta fermosa canción, esperando que, escoitándoa, alguén abra os ollos.
Ahi ven o maio
Curros Enriquez - Luis Emilio Batallán.
Ahi ven o maio de frores cuberto
puxeronse a porta cantandome os nenos
os puchos furados pra min extendendo
pedironme crocas dos meus castiñeiros
Pasai rapaciños calados e credos
que o que é polo de hoxe que darvos non teño
eu sonvos o probe: o povo galego
pra min non hai maio, pra min sempre é inverno.
Cando eu me atopare de donos liberto
que o pan non mo quiten, trabucos e prestemos
que, coma os do abade, frorezan meus eidos
chegado haberá enton o maio que eu quero.
Queredes castañas dos meus castiñeiros
cantademe un maio sen bruxas nen demos
un maio sen segas, usuras nen preitos.
(PD: perdón pola publicidade no reproductor... é o que hai...)
Separei finalmente estas fotos para vos explicar o asunto da faltriqueira, xa sabedes, esa bolsiña que no traxe tradicional levaban as mulleres entre as enaguas e a saia e os homes colgando a un lado...
Ben, a cousa foi que a Lupiña non lle apetecía facer o da liga, así que dixemos... pois facemos algo parecido pero diferente, así que pensamos, pensamos e non se nos ocorría nada. Javi, o amigo que sae nas dúas últimas fotos, tivo a idea: en vez de liga faltriqueira.
A cousa sería: eu tería que busca-la faltriqueira entre as enaguas de Lupe e logo darlla a algún amigo para que lla puxera a unha rapaza...
A idea era boa pero na voda saiu algo mal... o lazo da faltriqueira non aparecía. Eu dáballe voltas e máis voltas a Lupe, tiraba pra baixo e non había xeito. Eu estábame poñendo nervioso porque aínda por riba escoitaba que a canción escollida íbase acabando.
A canción é unha que sae nun disco dos Cempés e di así:
"Púxenlle púxenlle a mao na rodilla
hai señor doctore cuarta e media mais arriba
Que corre que vuela azucar i canela
non hai quen lle poña a mao a Micaela.
Púxenlle púxenlle a mao no envigo
hai señor doctore cuarta e media mais embaixo.
Que corre que vuela...
Púxenlle púxenlle a mao na ministra
hai señor doctore e dun ollo perdín a vista
Que corre que vuela..."
Pois eu nin rodilla, nin envigo, nin nada, nin siquera perdín a vista dun ollo... o que perdía era a paciencia... ao fin, Lupe logrou sacala, así que procedimos á seguinte parte... buscar ás vítimas.
Que conste que xa as tiñamos escolleitas por simpáticos e salerosos... Javi, o inventor do espectáculo, e Liliana, unha amiga que ten unha gracia e moito aquel. Sabiamos que entre os dous ían facer moito espectáculo... pero a cousa saiu de novo mal. Dinlle a faltriqueira a Javi, pero cando mirei para Liliana... quitara a roupa tradicional!!! Non era plan que Javi lle puxera a faltriqueira... por baixo do vestido... sen enaguas.
Que fago! Que fago! Pois de súpeto mirei a Maria, que sí que levaba a roupa tradicional e tocoulle a ela... o resto xa o víchedes, María subida a unha silla e facendo o xogo con moita gracia e alegría. Por certo, moitas grazas a Javi (polo invento e pola colaboración) e a María (pola colaboración... María, síntoo!!). Ah! e esquencíame, e á nai de Javi que foi a que fixo a faltriqueira!!!
Non da, non da... tiña pensado poñer todas as fotos do convite neste artigo do blog pero non da para tanta foto... mirei as que levaba postas e dixen... mira, casi que vou facer dous artigos... así que aquí tendes a primeira parte das fotos da festa... a que a xente ten pinta de ser feliz?
E aquí vai a segunda parte, a parte da tarta e deses noivos feitos pola amiga Paz e que lle foron dados ao meu primo Jesús e a súa moza Pili, cunha certa tristura nosa, a parte do ramo nº 1 que foi para Mar, e do ramo nº 2 que foi para Silvia, a parte do vídeo que Lupe non foi quen de mirar porque non levaba postas as lentillas e como non a parte do valse (Vals dos Melindres, dos Carunchos, do disco Montealegre), e como non, a parte da festa rachada, que ben que o pasamos, e das faltas con tarxeta vermella por entrada cos pes por diante e rotura de vaso máis tres puntos na man incluído...
Nos pasámolo en grande e polo que sabemos vos tamén. Moitas grazas a todos!!!
Hai cousas que suceden unha vez na vida (ou que deberían suceder unha soa vez) e que son inesquecibles. Para min, para Lupe, vai ser a nosa voda, aunque lembrando o que pode ser un principio inevitable: nos, como protagonistas principais, gustaríamos ter podido atesorar lembranzas a todos os niveis, disfrutar da voda máis pausadamente, poder mirala cos ollos dos invitados, e nembargantes, tan só podemos gardar a nosa lembranza que é un remuiño de imáxenes e sensacións como pasadas nunha mobiola.
Pode ser que sexa por iso polo que son tan importantes as fotos e os vídeos. Non se trata simplemente de lembrar de novo aquel día, trátase tamén de, en certo modo, poder disfrutalo de novo no convencemento de que foi un día marabilloso e que só nos quedará a lembranza e a sensación de que aconteceu algo grande, non só para nos, se non tamén para todos vos... aínda que só sexa polo ben que o pasamos.
Por iso hoxe, dous meses e varios días despois, empezo a porme ao día ca cousa das fotos.
Así, primeira entrega. As fotos da cerimonia.
Por certo, estas son as primeiras pero non as únicas, que faltan moitas fotos...
Nos tempos que corren, tempos de grandes carencias, fan falta moitas cousas, como traballo, respeto polo próximo, máis ecoloxía, máis liberdade, e moitas cousas máis... entre elas... moitos vintecincos de abril.
Quero decir, que nos tempos que corren todos os días deberían ser 25 de abril. Non pensades que xa vai sendo hora de deixar de tragar con todo o que nos botan? Deberíamos tomar exemplo dos veciños do outro lado do Mediterráneo e saír ás rúas a deixar ben claro que estamos fartos da brincadeira na que se ten convertido a nosa vida, da burla que supón o día a día.
Ata onde imos aguantar? Ata que nos poñan a cadea no colo e tiren a chave ao lixo? Ata que non teñamos nin dignidade?
Vai sendo hora de repeti-lo pasado e armados de caraveis, saír a rúa e cos nosos gritos, enfrentados aos que especulan cas nosas vidas, reclamar xustiza: que a crise a paguen os que se están a enriquecer.
E por iso hoxe quero dicir, unha vez máis, 25 de abril... sempre!!!
Nunca esquencerei ese día, enteiriño, dende que me erguín da cama ata que fun durmir a iso das 7 da mañá. Ainda llo contaba a Lupe fai un par de días. Nunca. Foi un día moi especial, por todo.
Así que para lembralo, imaxes da voda. En primeiro lugar a invitación orixinal, a da voda que non poido ser.
