MÓLLATE COA LINGUA


Cantas cousas podes facer coa túa lingua? Seguro que máis das que pensas.
Móllate coa lingua é o blog do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüísticas do CPI Terras de Maside (Maside, Ourense).

Quen somos?
mollatecoalingua@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Unha palabra común*
Eu só son unha palabra común. A miña vida podía ir mellor ou tamén peor. Gústanme os diminutivos afectivos e non me levo nada mal cos números. Nacín aquí, hai xa bastantes anos, e as cousas desde que eu era unha palabra nova cambiaron moito. En fin, que estou para o que faga falta. Aprendín moi cedo que son única, que ningunha outra palabra pode substituírme, como nos pasa a todas as palabras do mundo.

Coñecín moitas palabras que desapareceron e todos os días me cruzo na rúa con algunha que acaba de nacer.

Mais hai uns quince días sucedeume algo preocupante. Acababa de acordar e estaba saíndo da ducha cando soou o timbre da casa. Vestinme apurada e abrín a porta. Cando vin que era un castelanismo fechei a porta con medo. E respirei fondo. Que quede claro que non teño nada contra as palabras estranxeiras. Na miña vida coñecín moitas que viñan aquí facendo turismo. Pasei bos momentos con algunhas palabras italianas e francesas e unha alemá e mais eu mesmo tivemos unha historia de amor hai algúns anos.

Tamén fixen algunhas viaxes a outros países e nunca tiven problemas para me facer entender e comprender as palabras coas que me atopei en Grecia e Turquía ou en Exipto. Todo o contrario. Sempre me gustou coñecer as palabras doutros idiomas, contarlles cousas da miña lingua e escoitar as súas aventuras.

Mais a palabra que chamou á porta da miña casa non viña facer turismo. Viña quedarse. As palabras da miña lingua levamos pasando por isto desde hai anos xa. De súbito chegamos á nosa casa ou ao noso traballo e hai un castelanismo ocupando o noso lugar, facendo súa a nosa vida.

E que quede claro que tampouco teño nada contra as palabras inmigrantes, que chegan para vivir como calquera de nós, que eu teño moi boas amigas que chegaron de América hai algún tempo e agora son como da casa, vivindo neste país que sempre foi hospitalario con todo o mundo.

Mais isto é diferente: aquel castelanismo que me fixo suar de medo na miña propia casa viña coa intención de me facer desaparecer. É un temor que teño desde hai algúns anos, cando comenzou lentamente a invasión dos castelanismos.

Ao primeiro eran poucas. Vivían en grandes pazos nas aforas ou nas casas ricas ou nos cuarteis do exército. Axiña se descubriron as súas intencións, cando comenzaron a ollarnos por riba do ombro, e a ocupar os mellores traballos e a facerse con privilexios á custa de nós e a substituírnos, pouco a pouco. Ao final moitas de nós acabaron desaparecendo e doutras xa case ninguén se acorda. O resto, resistimos.

Eu, como sempre fun unha palabra común, ao principio non me preocupei demasiado, penso que por egoísmo. Non me afectaba. Aínda que cando as miñas veciñas do 3ºA e 2ºB desapareceron e comencei a ver saír e entrar dos seus pisos dous castelanismos, comecei a pensar que preocuparse polo que pasaba ao meu redor era necesario, porque todo nos afectaba a todas. E así foi.

Así que fechei a porta e preguntei cara afora:

- Que queres?

O castelanismo díxome que eu xa non era necesaria, que por favor abrise a porta, que non me resistise, que todo acabara para min e que regresaría o día menos pensado para quedar coas miñas cousas, a miña casa, o meu traballo e o resto.

Esa mañá non saín da casa. O mundo veume encima. Acovardeime e non fun traballar. Sei que cando unha palabra non sae á rúa, ou non vai ás cafeterías, aos colexios, as oficinas, en fin, aos lugares de sempre, para esa palabra comenza o principio da fin.

Estiven chorando medio día ata que me dixen: Chorando non se amaña nada. E collín as miñas cousas e saín decidida a facer o meu traballo, coa cabeza ben alta, ergueita. E traballei até ben entada a noite e, cando regresei á casa, seguía sendo a miña casa.

Desde que o castelanismo que me quere substituír veu ameazarme non tiven un minuto de descanso. Sinto como se tivese que traballar por todas as palabras que desapareceron, que hai moito por facer. Traballo día e noite e descanso satisfeita porque estou facendo todo o que podo. Nunca me sentín con tantas ganas de vivir.

A situación é moi preocupante aínda que ultimamente somos moitas as palabras que decidimos enfrontarnos a esta colonización da mellor maneira que sabemos: saíndo da casa todos os días, ocupando as nosas rúas, as nosas fábricas, as escolas, os autobuses, as prazas, as empresas, os mercados, as librerías, as tendas de música, os cibers, e todos eses lugares onde realmente somos necesarias.

Porque eu, aínda que son unha palabra común, síntome unha palabra útil. Eu son unha palabra imprescindíbel, como todas e cada unha das palabras do meu idioma. E sempre estarei aquí, Para o que faga falta.

Séchu Sende


* Este relato pertence ao libro de Séchu Sende Made in Galiza (Vigo: Galaxia, 2007). Reprodúcese coa autorización do autor.
Blog de Séchu Sende
Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-01-2008 23:08
# Ligazón permanente a este artigo
Non só Matemáticas
Hai unha páxina en Internet que pode ser do voso interese. A pesar do que aparentemente indica o enderezo, www.recursosmatematicos.com/galego, ofrece algo máis que recursos matemáticos.

Atopamos nela documentos e ligazóns a páxinas con contidos científicos: botánica, matemáticas, medicina, artes gráficas, etc. Pero tamén podemos acceder a outros sitios relacionados coa educación, a historia, a hostalaría, a xeografía, o dereito ou a vestimenta tradicional. Teñen en común que son en galego e de utilidade, tanto para o ámbito educativo como para o desempeño dunha actividade profesional.

Podemos conectarnos a sitios de software libre, a páxinas da Xunta, das Universidades galegas, permite utilizar e descargar tradutores, correctores e mesmo un sintetizador de voz a partir dun texto escrito, que, como pouco, é curioso.

Paga a pena dar unha volta por ela. A ver que vos parece.

Cándido Fernández
Accede desde aquí
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-01-2008 20:37
# Ligazón permanente a este artigo
Lingua e novas tecnoloxías
"En galego, tes todo por dicir", reza un lema que vimos lendo e escoitando estes meses nos medios de comunicación. E é certo, pois a nosa lingua, aínda que de orixe tan antiga como o castelán ou o portugués, compañeiros de viaxe que, en troques, gozaron unha sorte descoñecida para o galego, viuse privada durante demasiado tempo (os Séculos Escuros, a longa noite de pedra do franquismo...) da normalidade de xerar textos, orais e escritos, referidos a calquera ámbito da vida pública e privada. Todos os anos que o galego leva ás súas costas non foron suficientes para encher este idioma de experiencias, de usos, de ese estatus de que o cremos merecente. Vella en historia, a lingua do país está aínda en cueiros en tantos outros aspectos...!

E, xa que temos todo por dicir, aproveitemos esta conxuntura para berralo alto, claro e -por que non?- coa maior corrección posible. A cultura do sms, do messenger, dos chats, etc. estanos acostumando a apreciar especialmente a economía lingüística, a rapidez na comunicación, a inmediatez. Non son menores estes valores, sen dúbida, pero debemos aprender a diferenciar cuidadosamente os distintos rexistros da lingua (formal vs. coloquial) e os contextos situacionais aos que mellor lles acaen aqueles: o que vale para unha mensaxe de móbil non parece que sexa sempre apropiado para unha entrevista de traballo ou unha intervención académica.

Así as cousas, animo a todos os usuarios deste blog, e especialmente aos que lle dan vida cos seus comentarios, a reflexionar sobre a calidade da lingua en que verten as súas opinións. Son realmente necesarias as abreviaturas do tipo "k" (no canto de que) ou "cd" (por cando) nun medio en que non temos limitacións de espazo e en que, ademais, non se factura por número de caracteres? Non son evitables boa parte das faltas ortográficas que acotío se cometen? Que foi das maiúsculas e dos signos de puntuación?

Pola miña banda, non teño maior problema en seguir corrixindo canto se reciba neste foro, pero aledaríame profundamente saber que alguén, do outro lado, comprende que a nosa particular aportación ao galego do futuro, ese galego que queremos posuidor do prestixio de que careceu noutrora, quizais comece por cuestións tan pequenas como o xeito de escribirmos nun blog. Como tantas outras veces, isto só é un símbolo; pero un símbolo revelador: o do noso compromiso.

Ana Rodríguez Barreiro
En galego, tes todo por dicir (1)
En galego, tes todo por dicir (2)
En galego, tes todo por dicir (3)
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-01-2008 21:35
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal












O contido desta páxina precisa unha versión máis recente de Adobe Flash Player.


Obter Adobe Flash Player