MÓLLATE COA LINGUA


Cantas cousas podes facer coa túa lingua? Seguro que máis das que pensas.
Móllate coa lingua é o blog do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüísticas do CPI Terras de Maside (Maside, Ourense).

Quen somos?
mollatecoalingua@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Delirios idiomáticos. Polo dereito a imaxinar outra situación sociolingüística
Homenaxe a Eduardo Galeano, no cabodano da súa morte*



Que tal se deliramos, por un anaquiño? Imos erguer a voz máis alá da diglosia para oír outro conto posible.

O galego estará limpo de todo castelanismo que non veña dos contactos humanos e das humanas paixóns entre galegofalantes e castelanfalantes.

Nas conversas, os prexuízos e estereotipos serán esmagados pola radical dignidade das linguas.

As verbas non serán manexadas polos silencios nin as identidades diluídas na xeneralidade.

O alumnado estudará para aprender castelán, en lugar de aprender castelán para poder estudar. A escola deixará de ser un axente desgaleguizador.

As gramáticas incorporarán o autoodio nas listaxes de barbarismos, porque bárbaro é quen despreza a cultura de seu.

En ningunha época volverán ser castigados os rapaces e rapazas que se neguen a falar castelán; pola contra, serán premiados os que mellor realicen as sete vogais do galego.

Os lingüistas non chamarán bilingüismo harmónico á especialización lingüística por ámbitos: galego para o ámbito privado, castelán para o ámbito público.

Os gobernos autonómicos non crerán que promoven o galego mediante decretos que o afastan de determinadas áreas de coñecemento.

Os alcaldes de vilas con festas gastronómicas non solicitarán á RAG que o pulpo ocupe o lugar do polbo nos mares do galego.

A globalización deixará de ser unha virtude. Os pobos comprenderán que a diversidade cultural e lingüística supón unha riqueza insubstituíble.

A conquista e o sometemento perderán os seus máxicos poderes e, nin por dominación nin por vasalaxe, se imporá nunca un idioma alleo.

Ninguén será considerado paleto por falar a lingua do seu país.

Os isolacionistas xa non estarán en guerra contra os reintegracionistas, senón todos contra a discriminación do galego.

A lingua non será unha moeda de cambio, porque a lingua é un ben irrenunciable.

Ninguén se avergoñará da súa fala, porque ninguén se gabará da superioridade da propia.

As linguas minorizadas non estarán dotadas de menor prestixio, porque non haberá linguas minorizadas.

Os idiomas non serán un privilexio de quen poida aprendelos, senón unha beizón para quen queira ensinalos e compartilos.

A normalización e a normativización, parella ás veces desavida, volverán camiñar da man.

Unha muller rural, galegofalante con gheada e seseo, presentará telexornais, ditará sentenzas ou pronunciará discursos.

A Igrexa correxirá o libro da Xénese e, segundo o mito da Torre de Babel, a variedade de linguas será considerada un don e non unha condena.

Serán reescritas a Historia colectiva e as historias individuais das que se borrou o galego.

Os Séculos Escuros serán iluminados e as persoas acaladas tomarán a palabra.

Seremos irmáns e compañeiras de todos os que defendan o dereito a cultivar a lingua propia e o deber de transmitila.

As linguas francas internacionais seguirán sendo o código monocorde dos imperios. Pero, nesta paisaxe lingüística vizosa e diversa, cada idioma continuará a nomear a realidade ao seu xeito e as distintas realidades non poderán existir sen os diferentes idiomas.



Ana Rodríguez Barreiro



* O presente artigo xorde a modo de paráfrase libremente inspirada no texto “El derecho al delirio”, pertencente á obra Patas arriba. La escuela del mundo al revés de Eduardo Galeano.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2016 20:04
# Ligazón permanente a este artigo
1 Comentario(s)
1 O direito ao delirio, ao sonho, a um outro mundo possivel, á esperança, ao caminho, ás grandes pequenas cousas de um pequeno dia. Numa escola pequena. De um lugar pequeno que pode ser um mundo.
Um dia de greve numa aula pequena de uma escola pequena.
Á loucura. O direito á loucura. A ler poemas, a escrever poemas, a gritar poemas, a ler a his#blgtk08#toria. A nossa.
O direito a que nos nomeem, a existirmos, a sentir, a sermos.
Obrigada, Ana.
Este pequeninho blogue tem pequenas cousas preciosas.
Obrigada. Obrigadissima.
Precisamos as palavras como o alimento e a auga e o sol.
E sentiamos tanto a falta delas.
Obrigada.
Um milhao de vezes mil.
Comentario por Beatriz (13-04-2016 20:35)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal












O contido desta páxina precisa unha versión máis recente de Adobe Flash Player.


Obter Adobe Flash Player