Unha foto da manifestación de hoxe no Carballiño.
Contra o lixo co que queren afogarnos, esconder o ceo e enterrar o futuro.
Deixámosvos un fragmento dun artigo de Manuel Rivas.
Podedes lelo íntegro se picades aquí.
A crise serve para xustificar todo, tamén o absurdo de o gran "proxecto estratéxico" dos últimos tempos en Galicia sexa a posta en marcha dunha nova e xigantesca incineradora de residuos no concello do Irixo, nunha bisbarra central, o país de Cusanca, entre a Terra do Deza e o Ribeiro.
Nada se dixo antes das municipais. Logo presentouse como o gran milagre económico. O maná era a merda, dispensando. Merda tóxica. O lixo, cando se queima, non desaparece. Non se converte en "vapor de auga", como di o alcalde e temerario científico por libre, Manuel Penedo, XXV anos xa de paz no Irixo. Cando chegou a alcalde eran 5.000 habitantes. Agora, 1.800. E os críticos din que ser serán os últimos mohicanos, mais non queren morrer incinerados.
Mais esta historia vai alén do local. Tratándose de incineración a gran escala, hai unhas raras circunstancias polas que daría para unha boa teleserie na TVG en clave de xéneronegro.
A idea, ao primeiro, sería facer a Sogama do sur. En realidade, a Springfield galega, se preferimos a linguaxe máis esclarecedora dos Simpson. Unha gran planta de recollida de lixo, que utilizará como método principal de tratamento a queima. Inclúe tamén un gran vertedoiro ou depósito de monstros. Vai abranguer un territorio, en principio, de 60.000 metros cadrados. Nos cálculos fálase de 300.000 toneladas de lixo por ano. E a grande contrapartida que ofrece a autoridade municipal, que está a actuar na práctica como voceiro da empresa e altofalante da Xunta a un tempo, é a de 280 postos de traballo.
"Contaminar algo contaminará", recoñece en público Manuel Penedo. Mais é a única concesión que fai. Cos postos de traballo por diante, trata de esmagar unha oposición cívica que o sorprendeu e descolocou polo seu activismo e magnitude. E pola participación da mocidade resistente, na que podemos incluír ao cura don Antonio, que aos 80 anos segue a promover proxectos cooperativos incardinados na Rede Natura. Nada de quimeras, senón modelos de produción agraria e gandeira. Esforzos laboriosos de verdadeiros emprendedores, esteos dunha economía humana e sostíbel.
A cifra barallada de 280 postos de traballo non semella arbitraria. Unha iniciativa empresarial, se é de 250 postos de traballo, recibe da Administración autonómica a consideración de "proxecto estratéxico". A verdadeira avantaxe, neste caso, é que a empresa Estela Eólica (a segunda beneficiada no concurso eólico do Goberno conservador, e con procedencia de Castela-León), vai poder salvar sen atrancos todos os trámites medioambientais. Curioso paradoxo. Unha empresa que ten por razón unha enerxía renovábel, alternativa, limpa, como é o vento galego, vaise ver beneficiada, sen necesidade de concurso público, coa xestión totalmente privada dunha incineradora do lixo que recollen os servizos públicos dos concellos. E ademais poderá importar lixo, de tal xeito que o negocio pode ser infindo.
Trátase dunha tea ben tecida. A araña amarrou en puntos fortes e zurciu o invisíbel. Pero hai cálculos mal feitos, malia todo. A Unión Europea vén de cambiar a súa folla de ruta en materia de tratamento de residuos, primando a reciclaxe e penalizando a incineración. Non é de estrañar. As dez incineradoras en funcionamento en España chimparon 1,7 millóns de toneladas de CO2 e outros gases altamente contaminantes á atmosfera. En Guipuzkoa, a Deputación vén de suspender o proxecto de gran incineradora previsto en Zubieta. O mesmo en Asturias, en Serín.
Non sei se veremos algún día Eirín ou Avalón dende o alto do Faro de Breogán. A min, con ver A Marola, A Gabeira, e As Sisargas xa me enche de boa pintura. O que non quixera ver é unha torre de fume tóxico entre as terra do Deza e o Ribeiro d'Avia. Un "proxecto estratéxico", si, contra o ceo de Galicia
Este precioso mural sobre a figura do apalpador e o consumo responsável foi feito na escola pública San Xoán de Filgueiras (Ferrol) com a participaçom do todo o alunado.
Está aberto o prazo para entregar as fotos e textos do noso concurso de fotografía antiga. Recordade que se valorarán aquelas fotos antigas que teñan que ver coa nosa propia maneira de vivir. Como novidade desta convocatoria, poden tamén participar os antigos/as alumnos/as, na categoría de adultos/as. Tamén poderán facelo os antigos/as profes.
Tedes de prazo ata o día 12 de febreiro para entregalas, ben por correo electrónico, ben no centro.
Aproveitade entón o Nadal para remexer e preguntar nas vosas casas, porque o máis interesante deste traballo é investigar e coñecer dos máis vellos/as historias e vidas que se cadra nin imaxinabamos.
Contesta correctamente a seguinte cuestión: cal é o xogador con máis goles da liga española?
a) Cristiano Ronaldo.
b) Lionell Messi.
c) Unha muller.
Para todos/as aqueles/as aos/ás que a opción C vos pareceu de despiste... mala sorte: pois si, é unha muller, e é galega. Naceu en Compostela o 9 de abril do 1987. Falamos de Verónica Boquete, unha xogadora que, coma todas/os, comezou a marcar os seus primeiros goles nun patio de escola. Hoxe, no 2011, foi nomeada mellor xogadora do mundo e vai visitar o CPI Terras de Maside. Pero se este recoñecemento xa de por si soa difícil de acadar, máis o é para unha muller.
Pódovos contar que a coñecín no colexio. Eramos poucas as que queriamos xogar ao fútbol, as que tiñamos cromos nas nosas carpetas do cole, e ir mercalos a un quiosco xa era toda unha aventura. “Son para teu irmán?” “Non, son para min, señor!”.
As nosas actividades extraescolares eran o baile, só para nenas, e para os nenos o fútbol. Custa entender por que non podes xogar ao que che gusta e máis cando o argumento de “gran peso” é: “É que es muller. As nenas non xogan ao fútbol: é cousa de homes. Ou es un marimacho?”
Verónica, e moitas outras que hoxe non teñen o recoñecemento que merecen, seguiron dándolle patadas ao balón, chegando cos vestidos emporcados (menudos desgustos levaba mamá) e soñando que mañá non terían que suplicar poder participar nun partidiño de patio; ou, no caso de poder facelo, soñando que non parecerían tolas correndo sen rumbo, xa que eran poucas as veces que recibías un balón.
Soñando, soñando, os soños cúmprense. Comezamos con liguiñas femininas de fútbol sala, Verónica debutou no “Funeraria Apóstol” e anos máis tarde xurdiron os equipos femininos de fútbol. Durante cinco tempadas, Vero xogou no Xuventude Aguiño de Ribeira (A Coruña), pero o seu gran debut foi no 2008 co Real Club Deportivo Español, na primeira división, conseguindo na tempada 2010/11 39 goles en 26 encontros. Poi si, a opción C cobra sentido.
Pero non todo o conto é perfecto e a emigración aparece. Que por que? Pois porque en España as xogadoras non teñen a categoría de profesionais e moitas, a pesar de xogar en primeira división, non cobran ou acadan un soldo mileurista. Que canto son mil euros? Pois o que gaña un xogador varón nun segundo, se xogas ou estás no banquiño de primeira, ou ao mes se xogas nunha categoría de terceira. Homes e mulleres en igualdade?
Vero continúa co seu soño tras moitos esforzos e horas de entrenamento, vivindo ao día e enfrontándose diariamente coa lacra sexista. Finalmente, co seu xogo, goles e asistencias consegue recalar na mellor liga do mundo, nos EE.UU, onde consegue o máximo recoñecemento como mellor xogadora do mundo e que a identifiquen como “O Efecto Boquete”, pola súa rapidez e gran resolución na área rival. Por algo a definen como perigosa. “Cun balón nos pés, sempre vai pasar algo máxico”, din os seus adestradores.
Actualmente é a capitá da selección española, que, por certo, tamén é campioa de Europa.
As cousas mudan, pode que lentamente. Queda moito por facer e moitas bocas que calar pero se o teu soño, como o de Verónica Boquete, é xogar, ségueo con forza, porque a túa actitude contribúe a cambiar as cousas. A xogar! O deporte non pode ter sexo. Así que non descartemos as opcións C.
Por certo, alguén sabe como celebra os goles a nosa xogadora? Teredes que preguntarllo ou buscalo pola rede.
Aline Frazão toca hoxe, 30 de novembro, na EOI de Ourense.
Xa coñeciamos as fermosas músicas desta angolana que agora vive en Santiago de Compostela. Entre as músicas, Maria Siléncio, o poema de Carvalho Calero, nunha magnífica versión. Podes descargar este disco, A minha embala premendo aquí
Tamén podes escoitar aquí (ou descargar para escoitar no móbil) na 8ª edición de Cantos na maré (fantástica festa da Lusofonía) na que Aline Frazão partilla palco con Lenine (Brasil), António Zambujo (Portugal), Uxía e Guadi Galego (Galiza):
Agora saca novo disco: Clave Bantú Deixámosvos unha música e o vídeo no que explica o proceso de creación:
A música: Clave Bantu - Aline Frazão by Kukiela
Se queres que o teu Firefox teña o aspecto da imaxe (co escudo de Castelao e as cores da bandeira da Galiza) só tes que seguir os seguintes pasos, é facilísimo:
Simplemente tes que visitar esta ligazón e premer no botón laranxa coa lenda 'Wear this Persona'. As posibilidades do software libre son sorprendentes.
Tirado de CiberIrmandade da Fala. Podes visitar a páxina aquí
O alumnado de 3º da ESO participou este curso nun Programa de Promoción de Igualdade de Xénero do Concello de Maside, cofinanciado pola Secretaría Xeral de Igualdade e o Fondo Europeo. O programa chámase Publicitando a Igualdade a través da imaxe e a arte.
A través da fotografía dixital e retoque fotográfico, as alumnas e os alumnos tiñan un grande obxectivo: xogar artisticamente coas imaxes para sensibilizar ao alumnado do centro escolar sobre a importancia da Igualdade de Xénero e facer fincapé na erradicación dos estereotipos de xénero que aínda seguen a influír nas actitudes das persoas en canto ás normas sociais que discriminan as mulleres e afondan nas diferenzas sen sentido entre mulleres e homes no ámbito familiar, educativo, laboral, na linguaxe e nas relacións sociais.
A conclusión do seu traballo está exposta no centro.
Coas fotos que tiraron neste proxecto e mais algunhas deste blogue que recomendamos e ao que podes acceder premendo aquí elaboramos o vídeo.
Xuntamos a música de Guadi Galego, Xota do 9 de abril, recollida no disco Benzón, e este é o resultado.
Esperamos que vos guste e que todas e todos axudemos a educar en igualdade co exemplo da nosa vida, cada día.
Este precioso mural sobre a figura do apalpador e o consumo responsável foi feito na escola pública San Xoán de Filgueiras (Ferrol) com a participaçom do todo o alunado. 
Contesta correctamente a seguinte cuestión: cal é o xogador con máis goles da liga española?