Mónica Naranjo é unha artista excepcional e despois de estar sete anos retirada dos escenarios por problemas de saúde, agora volve co seu novo disco tarántula, que por certo está tendo moitísimo éxito. Aquí vos deixo dous videos: canciÓNS "NO VOY A LLORRAR" E "EMPIEZO A RECORDARTE" e non esquezas, que cantando, non hay ninguén coma ela.
Mónica Naranjo é unha artista excepcional e despois de estar sete anos retirada dos escenarios por problemas de saúde, agora volve co seu novo disco tarántula, que por certo está tendo moitísimo éxito. http://youtube.com/watch?v=Is7MzzHVCTY&feature=related
Os alumnos e alumnas de 3ºdiversifición, tamén fixeron un video para DEZTV, que foi emitido o pasado 24 de Maio.
Este video fala das chuletas, dos grafitis, e sobre todo fala de que a festa non vai parar.
Dito este comentario, deixovos co inolvidable video de A FESTA NON VAI PARAR e como di o noso titor MADE IN VILA DE CRUCES.
Ler libros ou xornais en galego, é a mellor maneira para aprendelo, e non cursos caros onde malgastas o tempo e o diñeiro.
Os alumnos de 3ºdiversificación, fixeron un video recomendado para todas as idades, ata os que non teñen uso de razón. A min pareceme un exemplo de que a xente nova e a que non o é, tamén lle gusta ler, e con este video vos deixo haber que opinades vós.
Mónica Naranjo ten unha voz espectacular e preciosa, e tamén é unha pedazo artista e agora máis que volveu aos escenarios co seu novo disco Tarántula. Aconselloche que o compres porque é unha CD espléndido.
O alumnado do instituto de Vila de Cruces, fixo dous programas que serán emitidos en DEZ TV este vindeiro sábado día 17.
Os alumnos de 3ºdiversificación fabricaron un programa organizado por:David R.(director), David D.(cámara) e Irene(productora); foi presentado por:Carina(colecionista), Miguel(rockero), María José(a fashion litlle), Manuel M.(notario), Manolito(malabarista) e Diego(superstar)
Agradecementos: Séchu, Rosa, e DEZ TV.
Esperemos que vos guste e a disfrutar del, pero recordade, a rir con nós e non se rir de nós.
A oposición denuncia que a Xunta Militar de Birmania trata como presos aos refuxiados, e isto non me parece nada dacordo, porque se están refuxiados, será por mor de que lle pasou unha traxedia, e que non fixeron algo moi desagradable.E aínda por enrriba ter persos a nenos que ao mellor nin saben o que é estar presos, e ao mellor o toman como unha alabanza, e dicir, como se algo moi bo lle puidese estar pasando naquel preciso momento.
Fontes da desidencia e testigos da zona denunciarono este luns día 12 e fixeron ben porque vai ti saber as que pasaron os refuxiados presos naquelas prisións.
Que ben que xa está denunciado e xa non an de sufrir insultos e ao mellor abusos de ningún tipo.
A excursión a Santiago foi unha das mellores para os alumnos de 3º diversificación.
Cando xa estabamos en Santiago fomos a Área Central ter o noso tempo libre pero antes estivemos no carallo 29 e fixemos varias fotos onda con el aínda que non se mova nin fale.
Na Área Central comemos e logo entrevistamos a Leo Arremecaghona, un cantante, escritor e profesor de lingua galega, unha moi boa persoa.
Despois de entrevistar a Leo entramos no IGI(instituo galego de imformación). No IGI atenderonnós moi ben aída que so fose unha persoa. Alfonso, que así se chama o señor que nós atendeu nese centro explicounos moi ben todo o que hay alí dentro.
Ensinounos as habitacións, a biblioteca, o comedor, o auditorio, o comedor do auditorio, a cerámica que alí se fabrica, etc.
Moluolle todo mogollón, flipamos cando vimos o auditorio, porque é bastante chulo.
Animaría a todos facer unha excursión así, como fixemos nós, moloulle mogollón.
No IGI(instituto galego de información)hay unha porta que a min me gusta porque detrás dela aínda hay algo máis que o comedor que ten diante.
A esa porta chameille a porta ao labirinto secreto, porque, como dixen antes hay algo detrás dela, e iso está todo escuro. Ao atravesar esa porta, hay un pasillo, que ao fondo ten dous camiños: un dirixete ao auditorio, un local enorme e bastante bonito; e o segundo camiño dirixete a un garaxe estreito, que logo baixas para os camerinos, e tamen vés o escenario por abaixo, de donde soben os artistas para arriba, para que os vexa a xente que está no auditorio.
Esa porta que está situada no comedor do auditorio está case sempre aberta, agás cando teñen alguén para comer alí, entón cerrana.
esa porta tamén lle fai de estantería porque ten ocos vacios para poñer calquera cousa.
Está porta moloume montón, cando está cerrada non sabes se hay algo detrás ou non.
Gustaríame moito que a xente vise o IGI, seguro que lle vai molar un montón todo o centro pero ten coidado non te perdas
Púlsame o peito e
abráiate de presenciar o desconxelamento estelar máis grande
éntrame na espiral do corpo
víveme o útero.
Aliméntame de grandes espacios pois coido
que sen eles con mido ben a estatura do home
e preciso do cosmos para entender
un silencio que me vén xeneticamente imbuido
Tócame as costas
e aparta
porque as azas de aceiro poden trabarche o
espírito.
E as gaiolas que lenemente pervirto
admiten o monstro animal
e a dentamia de arames.
Non me parece mal o hibridismo.
Así que ás veces
ramifícome en feras.
Escoita o meu canto.
Agarda
á miña voz sobrevoar a torre.
Non hai mitos que suporten fortificacións tales.
Do meu embigo xurdiu o mundo.
Peitéome na atmófera.
Climas arrastro nas xemas dixitais
e edifico altura
potencia
bestialidade
Días sen comer por verte.
Preparado o sobreagudo
na miña gorxa de prata.
