|
|
|
|
| Emitido en DEZ TV |
|
O alumnado do instituto de Vila de Cruces, fixo dous programas que serán emitidos en DEZ TV este vindeiro sábado día 17.
Os alumnos de 3ºdiversificación fabricaron un programa organizado por:David R.(director), David D.(cámara) e Irene(productora); foi presentado por:Carina(colecionista), Miguel(rockero), María José(a fashion litlle), Manuel M.(notario), Manolito(malabarista) e Diego(superstar)
Agradecementos: Séchu, Rosa, e DEZ TV.
Esperemos que vos guste e a disfrutar del, pero recordade, a rir con nós e non se rir de nós.
|
|
|
|
|
| Os refuxiados presos en Brimania |
|
A oposición denuncia que a Xunta Militar de Birmania trata como presos aos refuxiados, e isto non me parece nada dacordo, porque se están refuxiados, será por mor de que lle pasou unha traxedia, e que non fixeron algo moi desagradable.E aínda por enrriba ter persos a nenos que ao mellor nin saben o que é estar presos, e ao mellor o toman como unha alabanza, e dicir, como se algo moi bo lle puidese estar pasando naquel preciso momento.
Fontes da desidencia e testigos da zona denunciarono este luns día 12 e fixeron ben porque vai ti saber as que pasaron os refuxiados presos naquelas prisións.
Que ben que xa está denunciado e xa non an de sufrir insultos e ao mellor abusos de ningún tipo.
|
|
|
|
|
| A excursión a Santiago |
|
A excursión a Santiago foi unha das mellores para os alumnos de 3º diversificación.
Cando xa estabamos en Santiago fomos a Área Central ter o noso tempo libre pero antes estivemos no carallo 29 e fixemos varias fotos onda con el aínda que non se mova nin fale.
Na Área Central comemos e logo entrevistamos a Leo Arremecaghona, un cantante, escritor e profesor de lingua galega, unha moi boa persoa.
Despois de entrevistar a Leo entramos no IGI(instituo galego de imformación). No IGI atenderonnós moi ben aída que so fose unha persoa. Alfonso, que así se chama o señor que nós atendeu nese centro explicounos moi ben todo o que hay alí dentro.
Ensinounos as habitacións, a biblioteca, o comedor, o auditorio, o comedor do auditorio, a cerámica que alí se fabrica, etc.
Moluolle todo mogollón, flipamos cando vimos o auditorio, porque é bastante chulo.
Animaría a todos facer unha excursión así, como fixemos nós, moloulle mogollón. |
|
|
|
|
| As portas ao labirinto |
|
No IGI(instituto galego de información)hay unha porta que a min me gusta porque detrás dela aínda hay algo máis que o comedor que ten diante.
A esa porta chameille a porta ao labirinto secreto, porque, como dixen antes hay algo detrás dela, e iso está todo escuro. Ao atravesar esa porta, hay un pasillo, que ao fondo ten dous camiños: un dirixete ao auditorio, un local enorme e bastante bonito; e o segundo camiño dirixete a un garaxe estreito, que logo baixas para os camerinos, e tamen vés o escenario por abaixo, de donde soben os artistas para arriba, para que os vexa a xente que está no auditorio.
Esa porta que está situada no comedor do auditorio está case sempre aberta, agás cando teñen alguén para comer alí, entón cerrana.
esa porta tamén lle fai de estantería porque ten ocos vacios para poñer calquera cousa.
Está porta moloume montón, cando está cerrada non sabes se hay algo detrás ou non.
Gustaríame moito que a xente vise o IGI, seguro que lle vai molar un montón todo o centro pero ten coidado non te perdas
|
|
|
|
|
| PÚLSAME |
|
Púlsame o peito e
abráiate de presenciar o desconxelamento estelar máis grande
éntrame na espiral do corpo
víveme o útero.
Aliméntame de grandes espacios pois coido
que sen eles con mido ben a estatura do home
e preciso do cosmos para entender
un silencio que me vén xeneticamente imbuido
Tócame as costas
e aparta
porque as azas de aceiro poden trabarche o
espírito.
E as gaiolas que lenemente pervirto
admiten o monstro animal
e a dentamia de arames.
Non me parece mal o hibridismo.
Así que ás veces
ramifícome en feras.
Escoita o meu canto.
Agarda
á miña voz sobrevoar a torre.
Non hai mitos que suporten fortificacións tales.
Do meu embigo xurdiu o mundo.
Peitéome na atmófera.
Climas arrastro nas xemas dixitais
e edifico altura
potencia
bestialidade
Días sen comer por verte.
Preparado o sobreagudo
na miña gorxa de prata.
|
|
|
|
|
| SUSPENSE |
|
non sigas lendo. isto é unha trampa.
non vou dicirche que faría canto quixeras
e estamos incriminados nela, ti e máis eu
non vou dicirche que quizais non
e debes seguirme punto por punto ata o final
non vou dicirche que enterrei todas as palabras
estás atrapado agora, e a vida váiselle a este poema
poderás empezalo unha e mil veces e mil e unha veces acabará da mesma forma
estamos só os dous e ti fasme sentir que todo isto é certo
pero se non é certo, por qué segues aquí
por qué segues
a piques de caer nesta trampa indivisa
na vida que se lle vai a este poema, secamente
faría canto quixeras
quizais non
enterrei todas as palabras
quédanme estas para che dicir que quero
aprender
o teu rostro
de memoria
|
|
|
|
|
| Haikus xaponeses |
|
O haiku é unha das formas de poesía tradicional xaponesa maís extendida e so ten tres versos.
O haiku é unha das formas máis vellas da literatura xaponesa. Alcanzou a súa forma actual a finais do século XV e debe o seu nome ao poeta Shiki(1867-1962).
O haiku distanciase doutras formas poéticas polo seu contido. O haiku describe de forma moi breve unha escena, vista ou imaxinada.
|
|
|
|
|
| El perfume |
|
A película gustoume nun certo punto, por exemplo cando, cerca do final, pensa na rapaza que matára antes por medio de non a deixar respirar para que non berrára. A min gustame esa parte porque é como se sentise amor por esa rapaza, naquel momento tan impactante, cando os homes e mulleres comezan a facer as cousas íntimas, como facer o amor.
O que menos me gustou da película foi cando oa protagonista, Jean Baptiste Grenouille, o maltratan no seu traballo, como por exemplo cando enfermou, e ao señor Baldini so lle importaba a súa perfumería, e quería que se recuperase pronto para facer os perfumes, porque so o rapaz os sabía facer.
Ás rapazas cando as mata, desnudaas e cortalle o cabelo para lle quitar mellor o perfume, porque senón non o podería facer. O que me parece que esaxeraron un pouco foi ao o final, donde o rapaz chega ao lugar onde nacéra guiado polo seu porpio nariz. Non me gusta ese final porque non se vé sangue nin nada, so algúns ósos e nada máis.
A película en xeral esta moi ben, e recomendaríalle a xente que a vise, aínda que ao mellor non entendan algunhas cousas.
|
|
|
|
|
| A guerra civil II |
|
A guerra civil comezou o 18 de xullo de 1936, os nenos foron levados a Rusia que pouco despois os chamaron nenos de Rusia. Algúns deses nenos volveron a súa terra, pero a maioría deles non o fixeron.
Os alemáns puxeran as bombas que pouco despois estoupan.
A xente asite ao enterro de Durruti, matan a Lorca e executan a José Antonio. A igrexa é queimada pola xente do pobo, como os campesiños ou xente de clase moi baixa.
A BATALLA DO EBRO
A república perde o exército e a batalla do norte. Nunca se mostrára piedade naquela guerra, e máis 15000 refuxiados querian cruzar cada día. Os nacionalistas enttran en marzo de 1939, a guerra termina e 600000 persoas morren asasinadas pero a sangue aínda segue correndo como o sangue dos perdedores. |
|
|
|
|
| A guerra civil |
|
Na guerra civil a igrexa apoiaba as clases altas e os campesiños ou persoas de clase moi baixa ou pobres queimaban a igrexa.
Calvos Otelo foi detido e asasinado pola policía. O 18 de Xullo de 1936 comeza o golpe de estado e xusto nese ano Largo Caballero e presidente. Os cidadáns piden armas o goberno. O 9 de agosto Franco entra en Sevilla e é recibido como aclamador. Franco bica a bandeira dicindo que a querían roubar.
A xente fuxe cara a Francia por culpa da guerra, os republicanos ríndense. |
|
|
|
|
|
|
|
|
