O Courel, situado o sureste da provincia de Lugo, ten unha extensión de 21.020 hectáreas. É a máis completa das serras galegas dende o punto de vista xeolóxico, pois alternanse os profundos valles poboados de vexetación autótona coas elevadas cumbres, donde abondan os castaños, robles, avellanos e acebos.
O seu clima presenta grandes contrastes, con suaves vraos e fríos e húmedos invernos.
A serra está atravesada de norte a sur por o río Lor, que serpentea entre bosques e suaves lomas, nun recorrido sembrado de casas rurais, alguns abandoadas e pequenas aldeas.
A "Devesa da Rogueira", posiblemente o bosque máis representativo da flora galega, é o principal atractivo da serra, pero o valle do Río Pequeno, a subida a laguna de Lucenza e a Pía Páxaro, os recorridos por as riberas do Lor ou a visita as antiguas minas de oro de tempos romanos son igualmente excursións moi recomendables para os amantes da natureza.
Nacín na vila de Lalín, terras de Deza, en outubro de 1970; da infancia, lembro a rúa da Cacharela, a casa dos avós (Avenida de Buenos Aires, nº 1), a droguería con louza Duralex e pintura Titanlux (antes da invasión dos supermercados), os caramelos de nata (a peseta a unidade), os debuxos de Mazinguer Zeta (¡fuego de pecho!), os partidos de fútbol nas leiras (previos á especulación urbanística), o cheiro concentrado a laca na perruquería "Romero" (onde miña nai lles facía a manicura ás señoritas).
PORCA TERRA
Mentres a vida acontece,
-co repertorio de ausencias
que o tempo administra-
este poema acolle
un esquema de novela
-unha saga familiar-
sobre como unha estirpe
de raíces labregas
deriva socialmente
da leira minifundista
ao chalet adosado,
da horta das nabizas
ao xardín con barbacoa.
Este escritor fala da vida,e da terra que traballamos e as leiras.
Despois de varios anos "do proceso de paz" o pobo palestino continua sufrindo a ocupaciónisraeíque se apropia dos recursos materiales (que son a auga e a terra)e nega os seus dereitos humanos, sociais e políticos.
Para os palestinos o proceso de paz significa o fin da ocupación israelí e a súa política de desposesión e negación.
CONFLICTOS PALESTINA-ISRAELÍ
17 de marzo 1956:un grupo de palestinos mata a os 12 ocupantes dun autobús no sur de israel. 22 de noviembre 1968:12 mortos ao estallar unha bomba nun mercado de Jerusalén. 22 de maio 1970: un atentado con bazoka contra un autocar escolar causa 12 mortos, e 6 deles son nenos, cerca da fronteira de libanesa. 11 de abril 1974: tres terrristas palestinos e 18 cidadáns israelís, 8 deles son nenos, nun atentado na Colinna de Kyrial Shoma.
Vou escribir un documental sobre o meu can que se chama Bogui e está cego. Aínda que está cego vese contento porque xogamos con el á pelota e daámoslle moitos mimos.
E vouno gravar durante uns días para que a xente que teña cans cegos non nos teñen que operar ou sacrificalos, por que eu creo que non sofren ainda que pode ser que un pouco si.
O meu corto sería:
-Primeiro: gravaría a un can cego co seu dono dando un paseo pola rúa.
-Segundo: faría unha entrevista, a unha muller da rúa preguntandolle que opina sobre os cans cegos.
-Terceiro: e por último unha canción de fondo cunha letra escrita por min que é:
teño un can que está cego
que teño que facer
tiven que darlle un bico
para que se calmase
-Cuarto: acabar cunhas cantas fotos do can que
vou gravar.
Miles de animais son maltratados diariamente polos seus propios donos; alguns deles son levados ata a extenuación, mutilación, parálese, danos irreparables, ao borde da morte ou a morte mesma. Ésto fano individuos que o elegido ten un animal na sua casa.
Sen chegar a tal extremo,miles de cans e gatos acaban en canceiras cada ano. Alguns deles conseguen un adoptante, outros non podrán abandoar nunca a canceira e morreán nas suas xaulas; e, por último, os máis maiores ou os que teñen algunha tara física, poden acabar sacrificados porque nestos lugares normalmente teñen un plazo limitado de vida, xa que non dispoñen de medios para mantelos de por vida.
Ainda que sone extraño, case podemos decir que estos animais que viven en canceiras tiveron sorte, pois hai outros que morren a poco de nacer porque o seu dono "non quería unha camada", e nin siquera se lles foi otorgado a oportunidade de ser adoptados.
Entroulle o sono e botouse a durmir
as herbas quería comer
nun camiño desierto
a unha hora normalizada
un monte verde
e o son dunha campana
polo que quería camiñar
