Vou escribir un documental sobre o meu can que se chama Bogui e está cego. Aínda que está cego vese contento porque xogamos con el á pelota e daámoslle moitos mimos.
E vouno gravar durante uns días para que a xente que teña cans cegos non nos teñen que operar ou sacrificalos, por que eu creo que non sofren ainda que pode ser que un pouco si.
O meu corto sería:
-Primeiro: gravaría a un can cego co seu dono dando un paseo pola rúa.
-Segundo: faría unha entrevista, a unha muller da rúa preguntandolle que opina sobre os cans cegos.
-Terceiro: e por último unha canción de fondo cunha letra escrita por min que é:
teño un can que está cego
que teño que facer
tiven que darlle un bico
para que se calmase
-Cuarto: acabar cunhas cantas fotos do can que
vou gravar.
Miles de animais son maltratados diariamente polos seus propios donos; alguns deles son levados ata a extenuación, mutilación, parálese, danos irreparables, ao borde da morte ou a morte mesma. Ésto fano individuos que o elegido ten un animal na sua casa.
Sen chegar a tal extremo,miles de cans e gatos acaban en canceiras cada ano. Alguns deles conseguen un adoptante, outros non podrán abandoar nunca a canceira e morreán nas suas xaulas; e, por último, os máis maiores ou os que teñen algunha tara física, poden acabar sacrificados porque nestos lugares normalmente teñen un plazo limitado de vida, xa que non dispoñen de medios para mantelos de por vida.
Ainda que sone extraño, case podemos decir que estos animais que viven en canceiras tiveron sorte, pois hai outros que morren a poco de nacer porque o seu dono "non quería unha camada", e nin siquera se lles foi otorgado a oportunidade de ser adoptados.
Entroulle o sono e botouse a durmir
as herbas quería comer
nun camiño desierto
a unha hora normalizada
un monte verde
e o son dunha campana
polo que quería camiñar
