Luns 13 de maio do 2010

Comezo este diario porque non sei a quen contarlle isto, ninguén me cre cando llo digo.
Hai uns días comezaron a pasarme cousas moi raras, pero para que me entendades vou comezar desde o principio.
Hai uns días entramos nunha casa abandonada. Todo era moi raro: non había mobles, nin roupa, nada, todo estaba baleiro, parecía coma se nunca vivira ninguén alí. O único que había eran uns papeis queimados, a data dos documentos era de 1913, un ano antes da Primeira Guerra Mundial. Mentres inspeccionabamos a casa pasaron cousas moi raras. Entramos nunha habitación e unha das portas pechouse, logo deste suceso saímos de alí.

Martes 14 de maio do 2010

Hoxe vou seguir co meu relato dos feitos. Ao día seguinte volvemos á casa, ese día non estabamos tan nerviosos, pero aínda tiñamos algo de medo; ese día, apareceron máis cousas raras, como unhas pintadas nas paredes que dicían que iamos morrer.
Dous días máis tarde volvemos á casa, e fixémolo porque unha das nosas compañeiras desaparecera, deixando unha nota na que poñía que se lle pasaba algo que buscásemos nesa casa.
Non sei por que se nos ocorreu entrar nese lugar, agora unha de nós desaparecera, todo por curiosidade, oxalá acabara todo e aparecese Sandra!

Mércores 15 de maio do 2010

Onte non a atopamos, e decidimos volver. Non a podiamos deixar alí; cando fomos almorzar todos xuntos Xan non apareceu, chamamos a súa casa e a nai díxonos que desaparecera deixando unha nota para nós:
Non volvades á casa, un de vós ten algo que lle pertence á antiga dona da casa, devolvédello.
Esa mensaxe deixounos de pedra, quen puido coller algo da casa? Se alí non había nada. Preguntamos a todos os que foramos ese día e ninguén collera nada, polo menos ninguén o admitiu.

Xoves 16 de maio de 2010

Por fin chegou o día de hoxe. Agora contareivos día a día o que pasa, este diario será para min como un caderno de abordo para un capitán, nestas páxinas quedará constancia de todo o que pase, temos que chegar ata á fin disto. Hoxe desapareceu Rodrigo, e na súa nota poñía:
Por culpa dun de vós, ides morrer todos, ata que atope o que lle pertence, Rosalía non poderá descansar en paz.
A desconfianza fixo que o grupo se distanciase un pouco, pero todos seguimos coa busca dos nosos compañeiros, non perdemos as esperanzas de atopalos sans e salvos.

Venres 17 de maio de 2010

Hoxe desapareceron dous máis, Xaime e Carla, estes non deixaron notas, a única pista que tiñamos eran as pintadas que apareceron nos seus cuartos, nas que dicían que había alguén que tiña algo de Rosalía, a antiga dona da casa, e que se non se lle devolvía seguiría desaparecendo xente ata que atopase o culpable; só quedabamos tres: Pedro, Martín e mais eu.
Eu non collera nada, ou sexa, que ou foi Pedro ou Martín, non sei que facer, non quero desaparecer por culpa dalgún deles.

Sábado 18 de maio do 2010

Hoxe imos volver a aquela casa, imos buscar a todos os que desapareceron, témolos que atopar, logo, cando volvamos continúo co meu relato, se non volvo escribir neste diario significará que corrín a mesma sorte cós meus compañeiros.
Por fin volvemos, estaba desexando chegar a casa para escribir o que nos pasou. Entramos de novo na casa, e ao chegar á cociña vimos unha lousa medio levantada, asomámonos e vimos unhas escaleiras que baixaban a un corredor. Cando nos decidimos a baixar sentimos unhas voces e volvemos tapar co azulexo, non queriamos que ninguén máis sufrise a mesma sorte ca nós; cando saímos da cociña fomos ó piso de arriba para ver quen estaba, e atopamos a uns mozos de doce a dezaseis anos que se achegaran ata alí para axexar pola casa. Tivémoslles que contar o que nos pasaba.

Domingo 19 de maio do 2010

Pode que estes sexan os meus últimos días de vida, acabo de espertar, e o meu corpo está cheo de cicatrices, non sei de onde saíron, pois eu non tiña ningunha, agora vou a contárllelo ós meus amigos, non aturo máis. Agora que estou case segura de que correrei a mesma sorte cós meus compañeiros millóns de dúbidas acoden á miña cabeza, que busca Rosalía? Quen o colleu? Por que non o devolve?

Acabo de falar cos outros, ninguén confesa o roubo, xa estou farta, non quero desaparecer, por iso mañá vou ir á casa eu soa, teño que descubrir a verdade antes de que sexa demasiado tarde.

Luns 20 de maio do 2010

Xa fun á casa, hoxe parte das miñas dúbidas aclaráronse, xa sei como morreu Rosalía, e como veu vivir aquí, pero para aclarar as ideas vou comezar polo principio.
Rosalía, viñera de Inglaterra co seu home e os seus fillos catro anos antes da Primeira Guerra Mundial, e era a muller dun xeneral que morreu, tres anos despois, na guerra, e temerosa de que a matasen a ela tamén xunto cos seus fillos veu vivir aquí; aos oito anos de estar residindo aquí os seus dous fillos de vinte e vinte e catro anos casaron e marcharon a vivir coas súas mulleres. Entón, ela quedou soa nesa casa; a esta muller comezaron a pasarlle cousas moi raras que pouco a pouco a fixeron tolear. Ninguén lle cría o que contaba, pensaban que estaba tola.
Un día os veciños comezaron a botar en falta a muller, e cando foron á súa casa para ver se lle pasara algo atopárona queimada na cheminea. Os veciños non dixeron nada pensando que os culparían a eles, e a morte da muller quedou sen investigar.
Ninguén volveu entrar na casa ata que fomos nós e fixemos esa tolaría.
Tamén descubrín que fora o que desaparecera, o que roubara un dos meus compañeiros, na cheminea. O único que atoparan de Rosalía foi a roupa e un anel, cando me dixeron isto, fun ver á cheminea, e a roupa seguía alí, pero o anel non.
Segundo me dixeron, o anel era o que o xeneral lle regalara cando pediu a súa man, e tiña unha inscrición que os anciáns non me podían dicir o que poñía pois segundo dicían estaba noutra lingua que supuxen que sería inglés.
Mañá vou falar cos meus compañeiros, porque aínda que un deles é o culpable de todo isto o outro merece saber a verdade.

Martes 21 de maio do 2010

Un mostrouse moi sorprendido, tanto que case estou por crer que é todo mentira e outro non mostra signo algún de sorpresa, o seu rostro non cambia en nada, quen me dirá a verdade, Pedro ou Martín?
Neste día teño que volver á casa, alí ten que haber máis pistas para chegar á verdade. Pedro quedou en acompañarme, cando volva seguirei escribindo o que suceda.
Por fin cheguei, na casa non pasou nada, pero tivemos que saír correndo á casa de Martín, pois hai unhas horas chamounos e díxonos que foramos á súa casa. Cando chegamos el estaba sentado na porta, moi asustado, díxonos que estaba agardando por nós para entrar na casa, que non se atrevía a entrar só, pois vira unha sombra pola fiestra, e cando abriu a porta e se asomou había pintadas.
Cando entramos, nas paredes non había nada, pensamos que nos estaba tomando o pelo, pero cando lle vimos a cara decatámonos de que non mentía, algo pasara naquela casa, recorremos toda a vivenda e entre as cousas de Martín atopamos unha nota:
Estádesvos achegando á verdade, pero cando a descubrades pode ser demasiado tarde, dádevos présa, pois Rosalía quere o que lle pertence, mantédevos xuntos, descubride o culpable e devolvede o que colleu pois estáselle esgotando a paciencia, non agardará eternamente, se non se lle devolve pasaravos o mesmo que a nós.
Sandra

Xa estabamos acostumados a esas notas, pero o que nos chamou a atención foi que a asinaba Sandra, a primeira das nosas compañeiras en desaparecer, era incrible, cando case perderamos as esperanzas de atopalos vivos aparece esta nota e fainos recobrar as esperanzas. Agora temos que descubrir a verdade, non só para salvarnos nós, senón tamén para salvar ós nosos compañeiros.

Mércores 22 de maio do 2010

Hoxe decidimos ir todos xuntos á casa, temos que descubrir a verdade dunha vez, non podemos agardar máis, non nos podemos arriscar a que desapareza un dos que quedamos, agora teño que ir a atoparme cos outros, logo continuarei escribindo, iso se saímos de alí.
Por fin chegamos, hoxe descubrimos algo novo, por fin nos achegamos á verdade, só nos queda descubrir quen roubou o anel.
Volvemos rexistrar a casa e baixamos polo corredor que había no chan da cociña; este daba a unha habitación, debaixo da casa era como se houbese outra vivenda, moito mais luxosa cá superior, seguimos andando e atopamos un cuarto enorme cunha biblioteca inmensa, provista dunha gran variedade de libros en diferentes idiomas: castelán, galego, inglés, francés,…… cando entramos nela o que mais nos chamou a atención foi un retrato no que se vía a Rosalía acompañada dun home que sería o seu home e uns rapaces dos que deducimos que eran os fillos, no retrato vense aos fillos e mais o home cun sorriso, pero Rosalía non sorría, ela tiña unha mirada entristecida, coma se lle faltase algo ou alguén ó seu carón.
Puxémonos a mirar nos libros e atopamos unhas cartas, cando as limos descubrimos que eran destinadas a Rosalía. Cando vimos o remitente descubrimos que non eran do seu home, eran do seu verdadeiro amor. Copiei unha das cartas nun papel que agora quedará rexistrado aquí, nesta carta contase como se frustran os plans dos dous namorados.

Querida Rosalía:
Escribo estas liñas para pedirche que te veñas comigo, xa sei que o teu home nos descubriu, e por iso che pido que nos vaiamos dunha vez, non aturo máis separado de ti, por favor acepta a miña proposición, xa sei que é moi arriscada, pero quero pasar contigo os meus derradeiros minutos de vida.
Quero pasar contigo e cos meus fillos o que me quede de vida, deixa dunha vez a ese home que non te merece, cóntalle a verdade, dille que ningún dos rapaces e fillo del e escapemos xuntos, el non che pode facer mal se non denúncioo á garda civil, quizais iso sexa o mellor, denuncialo e que o leven preso, así librariámonos del e non teriamos que fuxir nin agochar o noso amor.
Estiven pensando en ti toda a noite, non podo agardar a terte de novo nos meus brazos, non vexo o día no que esteamos todos xuntos, ti,eu e mais os nosos fillos.
Un bico.
Alexandre

Xoves 23 de maio do 2010

Por fin descubrimos toda a verdade, hoxe xa se aclarou todo, por fin descubrimos quen roubou o anel, pero mellor comezo polo principio.
Despois de que onte rexistraramos a casa e inspeccionaramos o corredor que estaba agochado, descubrimos que a Rosalía a matara o seu home antes de que esta lle confesase a verdade sobre os seus fillos, e sen darlle tempo a fuxir co seu amado.
Despois disto fun comer con Martín sen repoñerme da impresión que me causara o que acabaramos de descubrir.
Quedamos para ir hoxe á casa para ver se descubríamos algo, pero non llo dixemos a Pedro, pois el dixera que tiña algo que facer, así que non lle comentamos nada e fomos sen avisar a ninguén.
Unha vez alí, baixamos ao piso subterráneo e de alí a un pouco de estar naquel lugar sentimos uns ruídos arriba e cando sentimos que alguén baixaba agochámonos dentro dun armario.
Cando se abriu a porta do estudio miramos por unha fenda que tiña o armario e descubrimos que era Pedro, decidimos non saír para ver que facía el alí, e porque non nos dixera nada.
Descubrimos que fora el quen roubara o anel, e entón saímos do armario e pedímoslle que nos explicara por que non o dixera antes. Martín quitoulle o anel e subiu a deixalo na cheminea, mentres Pedro e mais eu seguiamos discutindo abaixo, pero cando sentimos un berro que proviña de arriba deixamos de discutir e subimos correndo as escaleiras.

FIN

1 [2] [3]