Moitos filosofos dixeron que a liberdade é algo ao que hai que atreverse, é algo polo que hai que loitar. Non nos vén dada. E, ademais, obríganos a ser responsables. Sartre dixo que o ser humano está condenado a ser libre. é a súa obriga...
Isto é unha viaxe á procura da liberdade. Unha liberdade indefinida e concreta ao mesmo tempo, a minha liberdade. E eu, necesito dá vosa liberdade para ser autónoma, independente... LIBRE.
Umha vez conhecin umha nena. Tinha os olhos dum marrom escuro que chegaba directamente ao alma de quien a olhába. A nena namoraba a todo o mundo, todos queríana com loucura, e víam que nom era umha nena normal, ela era especial. Eu nom tiven dubida tampouco. En canto vina, produciume umha tenrura até entonces desconhecida. Era como se pidera ajuda a gritos, e ao mesmo tempo, tivese a capacidade de curar a tristeza nas pessoas.
Ela tinha tamén umha voz moi doce, suave, tranquila. A súa voz nom gostaba de alzarse sobre o resto, a súa voz esperaba, e cando a gente calaba cantaba a súas notas ao aire. Sem dirigir-se a ninguém. Nom pedía atençom. Nom a necesitaba. Ou si.
Tamén eu namoreime dela, do súo tono ao falar que semelhaba á melhor das músicas, dos seus olhos que nom deixaban indiferente. Ela acercábase nos malos momentos e regalábache um sorriso grande, sincero. Despois dábache uma aperta forte forte, e dizía simplemente, que nom gostábale ver chorar á gente, pero que aprendera que chorar fai bem ás pessoas. A súa mirada atravesaba a minha, e parecía que sabía o que eu pensaba.
O que ninguém sabía daquela nena, é que ela tamén namorábase da gente que queríana tanto. E que cada vez que algum íase longe dela, choraba e choraba todo o que evitara que chorasemos os demais. Dolíale moito o peito, e costábale respirar. Porque mentres todos pensaban que ela era a única que podía curar a tristeza, ela dábase cada vez mais conta de que o único que podía curar a súa, eran os demais. Quizá por eso namoraba á gente, e agarrábase a cada pessoa conhecida coa forza dum gigante, para que nom puidese escapar. A necesidade que sentía pola companhia era tan infinitamente grande, que nom tinha que fingir nada, e eso víase nos seus olhos. Por iso eu tamén namoreime dela, porque vin esa necesidade naquelos olhos de cor marrom, tan brilhantes, com esas ganas de viver... inconscientemente souben que a nena que nom era tan nena, me necesitaba tanto como eu a ela, e nom quixen afastar-me dela nunca. Mais todos sabemos as voltas que da a vida, e agora nom sei onde está.
Suponho que seguirá namorando á gente, mentres sufre polo medo a perdela. A minha nena sabe moi bem, que como eu, todas as pessoas que a conhecerom seguen queréndoa com loucura. Mais a ela gostaríale tanto poder darnos um bico ou umha aperta, que despois de facer sorrir a moita gente a longe do dia, chora um poquinho na cama, e quédase dormida sem dar tempo de secarse ás súas bágoas. De noite, sempre aproveita os seus sonhos para dar esas apertas e bicos á gente que ja nom volverá ver nunca. Os sonhos son a súa maior fonte de felicidade.
Nom a podería describir esta cançom... porlhe adjectivos sería estragala... e iso é o último que quero... escoitala é a melhor maneira de saber o que transmite...
Vai unha volta, unha volta e un poema
unha cantiga, a cantiga dunha nena
vai un xantar, un xantar, unha conversa
un pensamento, pensamento con talento
Vai o teu beixo, o teu beixo nun silencio
unha palabra, a palabra desexada
E agora que sae o sol
o teu nome xa se ve
agora que sae o sol
ti tamén es
Vai a esquecida, a esquecida e nomeada
unha sentenza, a sentenza que ti fagas
vai o teu dito, o teu dito cun sorriso
unha quimera, a quimera dunha espera.
Foi unha volta, unha volta e un poema
unha cantiga, a cantiga dunha nena,
vou despedirme, despedirme cunha flor
vou despedirme, cunha flor de cor de ron.
Eu nom son umha entendida do cine nem nada polo estilo. Mais gostanme moito as películas raras; desas que lle obrigan á um á pensar para poder entender o seu significado. E mais pensar para ao final nom conseguir entender nada. As vezes penso que son um pouco masoca, porque, em realidade, a maiora destas películas tenhem finales cos que um nom quedase a gosto aínda que saiba que som os melhores. Suponho que por iso me gusta tanto David Lynch, porque os finales das súas películas som impactantes e inesperados. Pensas que aínda te queda meia película e de repente acábase. Quédasche como atontada, pensas: "nom se pode acabar aquí, é impossível... o argumento seguía um hilo lógico! (polo menos até agora)". E entom començas a facer especulaçoms. Que se era um sono, que se o protagonista está tolo, que existem outras dimensoms... Comesche a cabeça e volvesche tolo ti tamén. Até que um día atopas em internet umha entrevista na que o director dize que a suas películas nom tenhen sentido, que som puramente estéticas e mais um pouco ‘vacilonas’. Por iso, porque o volven a uno tolo de remate, e el sábeo. E cando dasche conta de que nom hai nada que pensar, é cando mais pensas.
Creo que se este tipo de películas sorpréndennos tanto é porque o nosso conceito do cine consiste em que ten que ser lógico, como o transcurso da nossa vida. Ten que ser um reflexo da realidade, do día á día. Cando vemos películas de histórias impossíveis ou fantásticas, aínda que sabemos que lo que estamos vindo nom é real, tenhemos a capacidade de crernos a história. Porque normalmente, ten um começo, um desenvolvemento e um final. E ademais todas as partes da história estám relacionadas e siguem um fio condutor. Así que, aínda que nom som reais, pódese dizer que reflexam a estrutura da nossa vida para que podamos entender a totalidade do argumento. Sem embargo, eu son das que pensa que a estrutura nom é o mais importante dumha obra de arte, senom que é o contido ou mensagem o que ten que chegar ao público – claro que a estrutura da obra ajuda ao artista á transmitir o que quere.
Feita esta pequena reflexom e volvendo a David Lynch, opino que nom hai nengum director de cine que capte a vida, ou seja, a existência do ser humano, na maneira que el o consigue. É justamente o absurdo das súas películas o que face que sejan como a vida mesma.
A vida si parece ter um principio, um desenvolvemento (ou umhos cantos) e um fim, pero ese fim nunca é como nas películas porque um nom morre cando ja alcanzo a felicidade absoluta, o cando um deses desenvolvementos da vida está rematado como nas histórias que tanto gostam. A vida dumha pessoa sempre acaba antes do que quixeramos. E ao fim e ao cabo, que é umha vida? Nom é acaso algo absurdo? Nascer, viver, morrer. Iso é todo. E nom hai mais. Algo inútil. E mais a existência da humanidade. Ou mais bem a existência mesma, singelamente.
Penso que é duro darse conta disto e asumilo. Para algums é insoportavel. Nom somos mais que Sísifo outra vez, subindo a enorme rocha á cima da montaña eternamente, porque cando chega arriba a rocha volve a cair. E así sempre, umha e outra vez, umha e outra vez… Entom sentimos a náusea, como Sartre a chamo e explicou brilhantemente nel livro co mesmo nome. Mais temos que aprender á aceitar o absurdo da nossa existência, nom é tan horrible como pode parecer. Aínda sem finalidade nenguma, nom deixa de ser o nosso bem mais prezado. Temos que viver o momento, desfrutar cada situaçom agradable, bonita, estética… E disfrutar, como nom, das películas de David Lynch, sobretudo de algumas como Mulholland Drive o Lost Highway. (Eraserhead está pendiente de ver).
"Un documental muy interesante de la ESCAC (Escuela de Cine de Catalunya) cuyos directores son Eñaut Tolosa y Hammudi Al-Rahmoun.
A través de las historias de varios chicos detenidos por la «kale borroka» y las palabras pronunciadas por el entonces juez de la Audiencia Provincial de Madrid, Joaquín Navarro Esteban, nos adentramos en la terrible y silenciada realidad de Euskadi."
"Excelente documentário em 3 capítulos que retrata a repressom contra os jovens bascos. Através das histórias de vários moços detidos e dos testemunhos de familiares introduduzem-nos na terrível realidade da violaçom sistemática dos direitos humanos em Euskal Herria, com deportaçons injustificadas aos tribunais de excepçom em Madrid, malheiras policiais e torturas em régime de incomunicaçom. Foi realiçado na ESCAC (Escola Superior de Artes Cinematográficas de Catalunya) polos jóvens directores Eñaut Tolosa e Hammudi Al-Rahmoun."
Esta é a minha maneira de dizervos ola a todos. Com apertas, apertas fortes e sem importar quen as reciba. Aínda non sei o que vou dizer, así que prefiro regalarvos este poema e este vídeo que a min gustáronme moito. Gozádeos!
El Abrazo
Es ecológicamente aceptable pues no altera el ambiente.
Ahorra energía al economizar calor.
Es portátil.
No requiere equipos especiales.
No requiere de un sitio especial, cualquiera, desde un umbral hasta una sala de conferencias para ejecutivos, desde el atrio de una iglesia hasta un estadio de fútbol es buen lugar para un abrazo.
Hace más felices los días Felices.
Hace soportable los días insoportables.
Estimula sentimientos de arraigo.
Llena los vacíos de la vida.
Continúa ejerciendo efectos benéficos aún después de la separación
