bioviticultor de valdeorras


Este é o Blog personal dun viticultor, nel podes atopar reflexións para o debate do sector do viño e da Agricultura Ecolóxica, tamén apuntamentos sobre viticultura, enoloxía ...

O meu perfil
manueldocampo@valdeorras.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Etiqueta para diferenciar o rosado tradicional do mesturado



UE-VIÑO
UE implanta unha etiqueta para distinguir o rosado tradicional do mesturado

Bruxelas, 24 mar (EFEAGRO).- Os países da Unión Europea (UE) acordaron hoxe un etiquetado especial para distinguir o viño "rosado tradicional" do rosado elaborado por medio da mestura de brancos o tintos -técnica coñecida como "coupage"-, informaron fontes comunitarias.

Os produtores poderán mencionar nas botellas, desde el 1 de agosto, as expresións "rosado tradicional" ou no seu caso "rosado por coupage", segundo un regulamento aceitado polo Comité de Xestión da UE -formado por expertos dos Vinte e sete.

Actualmente, a mestura de tintos e brancos está prohibida para os viños de mesa (en España se permitiuse até o 2004) pero non para aqueles que teñen denominación e nestes momentos a UE está tramitando outra normativa que autorizará esta práctica para todos os caldos.

O novo réxime de etiquetado para distinguir os rosados é voluntario, pero un país poderá impor que sexa obrigatorio para os viños producidos no seu territorio, tanto no "rosado tradicional" como na mención "rosado por coupage".

Os rosados tradicionais obteñense por técnicas como a maceración corta ou a presión directa.

Se un Estado opta por obrigar a usar unha ou as dúas mencións nas botellas de rosado, soo poderá facelo para os seus caldos e non para os importados.

Segundo a regulación acordada hoxe, un país poderá negociar coa Comisión Europea (CE) a substitución da expresión "rosado tradicional" por outra que subliñe esa mesma cualidade.

A CE propuxo os distintivos acordados polos países da UE para solucionar as inquedanzas dos produtores, sobre todo dos de Francia, ante o fin da prohibición do "coupage" para os vinos de mesa.

Hoxe, a maioría de países votaron a favor, agás Francia que se abstivo, segundo outras fontes.

O voto do Comité -que debe aínda ser ratificado- forma parte dunha decisión mais ampla sobre as regras de etiquetado do viño, en aplicación da reforma da regulación do mercado vitivinícola aprobada no 2007.

Nestos momentos, a normativa que permitirá o "coupage" nos viños de mesa está na Organización Mundial do Comercio (OMC) e tras ese trámite, volverá a ser examinada polos países de la UE nun Comité de Xestión a celebrar o día 27 de abril; o obxectivo é que se aplique en agosto.

A regulación ten como fin adaptar as prácticas enolóxicas da UE ás da Organización Internacional do Viño (OIV).

A autorización do "coupage" para os viños de mesa foi contestada polos produtores españoles e por algunha rexión como Castela-a Mancha.

Aínda que a UE aprobe a mestura de tintos e brancos, los produtores das denominacións de orixe o das indicacións xeográficas protexidas poderán seguir vetándoa.







Comentarios (0) - Categoría: Debates sector do viño - Publicado o 26-03-2009 22:33
# Ligazón permanente a este artigo
A cara oculta dos supermercados
Reproduzo textuelmente este interesante artigo de Esther Vivas,

25.02.09 - MUNDO
La cara oculta de los supermercados

Esther Vivas *

Adital -
La gran distribución comercial (supermercados, hipermercados, cadenas de descuento) ha experimentado en los últimos años un fuerte proceso de expansión, crecimiento y concentración industrial. Las principales compañías de venta al detalle han entrado a formar parte del ranking de las mayores multinacionales del planeta y se han convertido en uno de los actores más significativos del proceso de globalización capitalista.

Su aparición y desarrollo ha cambiado radicalmente nuestra manera de alimentarnos y de consumir, supeditando estas necesidades básicas a una lógica mercantil y a los intereses económicos de las grandes corporaciones del sector. Se produce, se distribuye y se come aquello que se considera más rentable, obviando la calidad de nuestra alimentación. Aditivos, colorantes y conservantes se han convertido en algo cotidiano en la elaboración de lo que comemos. En Estados Unidos, por ejemplo, debido a la generalización de la comida rápida, se calcula que cada ciudadano toma anualmente 52 quilos de aditivos, hecho que genera crecientes dosis de intolerancia y alergias. Lo publicitado como "natural" no tiene nada de ecológico y es resultado de procesos de transformación química. Nuestra alimentación, lejos de lo que producen los ciclos de cultivo tradicionales en el campo, acaba desembocando en una alimentación "desnaturalizada" y de laboratorio. ¿Sus consecuencias? Obesidad, desequilibrios alimentarios, colesterol, hipertensión... y los costes acaban siendo socializados y asumidos por la sanidad pública.
Los alimentos "viajeros" son otra cara del actual modelo de alimentación. La mayor parte de lo que comemos viaja entre 2.500 y 4.000 kilómetros antes de llegar a nuestra mesa, con el consiguiente impacto medioambiental, cuando, paradójicamente, estos mismos productos son elaborados a nivel local. La energía utilizada para mandar unas lechugas de Almería a Holanda, por ejemplo, acaba siendo tres veces superior a la utilizada para cultivarlas. Nos encontramos ante un modelo productivo que induce a la uniformización y a la estandarización alimentaria, abandonando el cultivo de variedades autóctonas en favor de aquellas que tienen una mayor demanda por parte de la gran distribución, por sus características de color, tamaño, etc. Se trata de abaratar los costes de producción, aumentar el precio final del producto y conseguir el máximo beneficio económico.

No en vano, según el sindicato agrario COAG, los precios en origen de los alimentos han llegado a multiplicarse hasta por once en destino, existiendo una diferencia media de 390% entre el precio en origen y el final. Se calcula que más del 60% del beneficio del precio del producto va a parar a la gran distribución. La situación de monopolio en el sector es total: cinco grandes cadenas de supermercados controlan la distribución de más de la mitad de los alimentos que se compran en el Estado español acaparando un total del 55% de la cuota de mercado. Si a éstas sumamos la distribución realizada por las dos principales centrales de compra mayoristas, llegamos a la conclusión de que solo siete empresas controlan el 75% de la distribución de alimentos. Esta misma dinámica se observa en muchos otros países de Europa. En Suecia, tres cadenas de supermercados tienen el 95,1% de la cuota de mercado; en Dinamarca tres compañías controlan el 63,8%; y en Bélgica, Austria y Francia unas pocas empresas dominan más del 50%.

Una tendencia que se prevé aún mayor en los próximos años y que se visualiza muy claramente a partir de lo que se ha venido en llamar la "teoría del embudo": millones de consumidores por un lado y miles de campesinos por el otro y tan solo unas pocas empresas controlan la cadena de distribución de alimentos. En Europa, se contabilizan unos 160 millones de consumidores en un extremo de la cadena y unos tres millones de productores en el otro, en medio unas 110 centrales y grupos de compra controlan el sector. Este monopolio tiene graves consecuencias no solo en el agricultor y en el consumidor, sino también en el empleo, en el medio ambiente, en el comercio local, en el modelo de consumo.

Pero existen alternativas. En un planeta con recursos naturales finitos es imprescindible llevar a cabo un consumo responsable y consumir en función de lo que realmente necesitamos, combatiendo un consumismo excesivo, antiecológico y superfluo. En lo práctico, podemos abastecernos través de los circuitos cortos y de proximidad, en mercados locales, y participar, en la medida de las posibilidades, en cooperativas de consumidores de productos agroecológicos, cada vez más numerosas en todo el Estado, que funcionan a nivel barrial y que, a partir de un trabajo autogestionado, establecen relaciones de compra directa con los campesinos y productores de su entorno.

Así mismo es necesario actuar colectivamente para establecer alianzas entre distintos sectores sociales afectados por este modelo de distribución comercial y por el impacto de la globalización capitalista: campesinos, trabajadores, consumidores, mujeres, inmigrantes, jóvenes... Un cambio de paradigma en la producción, la distribución y el consumo de alimentos solo será posible en un marco más amplio de transformación política, económica y social y para conseguirlo es fundamental el impulso de espacios de resistencia, transformación y movilización social.


[Esther Vivas es coautora de "Supermecados, no gracias" (Icaria editorial, 2007) y miembro del Centro de Estudios sobre Movimientos Sociales (CEMS) - Universitat Pompeu Fabra. Artículo aparecido en Público, 25/02/09].

* Militante de Izquierda Anticapitalista. Miembro de la Red de Consumo Solidario y de la Campaña ‘No te comas el mundo’
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-03-2009 10:36
# Ligazón permanente a este artigo
A CRISE AFECTA AOS PRODUTOS DE CUALIDADE
Nota de Agroeuropa, nº 1.062

A CRISE AFECTA AOS PRODUTOS DE CUALIDADE

Os ministros de Agricultura de varios países da Unión Europea constataron que os
produtores de alimentos de cualidade, como os de denominación de orixe ou dedicados ao cultivo ecolóxico, vense sometidos cada vez a máis presions pola globalización e pola crise financieira. A ministra de Medio Ambiente, Medio Rural y Marino, Elena Espinosa, afirmou que en España o consumo de alimentos con algún distintivo de “calidade diferenciada” seguese mantendo, a pesar da crise económica.
Comentarios (0) - Categoría: Producción ecolóxica - Publicado o 17-03-2009 21:57
# Ligazón permanente a este artigo
Exportación de viños, suben os graneis
Reproduzo estas novas de Agrodixital, o que aumenta é a venta de viño a granel a un prezo tan ridículo por litro que nos dá para afirmar sen temor a trabucarnos que as uvas destes casi dous mil millóns de litros foron por baixo dos costes de producción. Estas miserias tamén forman parte da realidade deste sector

Observatorio Español del Mercado del VINO (OEMV)
OEMV: As exportacións españolas de viño pechan o ano 2008 cunha subida notábel do 8%

Madrid, 11 de Marzo de 2009.

As exportacións españolas de viño creceron un 8% en valor e un 8,5% en volume en 2008, segundo datos da Axencia Tributaria Española, elaborados polo Observatorio ESPAÑOL do Mercado do VIñO (OEMV)

Durante o conxunto do ano 2008, as exportacións españolas de viño aumentaron en torno ao 8% até situarse nunha cifra marca de 1.994 millóns de euros por venda de 1.690 millóns de litros, a un prezo medio de 1,18 euros por litro.

Un mes de decembro mellor do esperado, unido ao bo primeiro semestre, permitiu pechar o 2008 con incrementos notables en practicamente todas as categorías dos nosos viños. Moi moderadamente creceron os viños con denominación de orixe, até situarse nos 361 millóns de litros por importe de 910 millóns de euros e ritmos de aumento do 0,2% en volume e do 0,5% en valor, respecto ao ano anterior. Con maior vigor aumentaron as vendas de viños de mesa, tanto a granel como viños de mesa envasados. Os viños de mesa a granel, que xunto cos espumosos e cava foron os tipos de viño máis dinámicos en 2008, aumentaron un 9,5% en volume e máis do 21% en valor.

Pola súa banda, os viños de mesa envasados, apoiados en prezos máis axustados, superaron por primeira vez en 2008 aos viños con denominación de orixe envasados en volume, situándose nos 287 millóns de litros fronte aos 285 millóns dos viños con denominación. Os espumosos e cava, con ritmos de crecemento do 20% en valor e do 22% en volume protagonizaron un ano excelente até alcanzar os 434 millóns de euros en exportacións.

Por países, acúsase o descenso en mercados importantes pero afectados pola crise como son Estados Unidos e Reino Unido. Con todo, crecen notablemente as vendas a países tradicionalmente receptores dos nosos viños a granel como son Francia, Italia, Portugal e Alemaña.
Comentarios (0) - Categoría: Debates sector do viño - Publicado o 17-03-2009 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Os rendementos na Agricultura Ecolóxica.


Maior e mellor produción coa agricultura ecolóxica
A agricultura orgánica ten potencial para fornecer suficientes alimentos sen os impactos ambientais negativos da agricultura convencional, afirma nesta columna a investigadora Lim Li Ching.


11/03/2009

PNUMA- Aínda que poucos cuestionan que a agricultura ecolóxica sexa mellor para o ambiente e a xente, hai temor á súa presunta insuficiencia produtiva.
Recentes estudos mostran que os rendementos da agricultura ecolóxica son en xeral comparables aos da convencional en países desenvolvidos e significativamente máis altos en rexións en desenvolvemento, en especial onde os investimentos son baixas, como África.
Un estudo mundial con datos de 293 exemplos (Catherine Badgley, 2007) achou que a diferenza de rendementos da agricultura orgánica (que non utiliza produtos agroquímicos) co non orgánica era de pouco menos de 1,0 no mundo desenvolvido pero de máis de 1,0 nos países en desenvolvemento.

En media, sistemas orgánicos en nacións ricas chegan a 92 por cento do rendemento dos convencionais, mentres en países en desenvolvemento, agricultores orgánicos producen 80 por cento máis que os tradicionais.

Os investigadores estimaron que hipoteticamente os métodos orgánicos poderían producir suficientes alimentos, sobre unha base global por persoa, para manter á poboación mundial e quizais a unha maior, sen agregar máis terras á produción.

Os datos suxiren que sementas protección con leguminosas poden fixar suficiente nitróxeno no chan como os fertilizantes sintéticos en uso.

Nunha avaliación de 286 proxectos en 57 países, atopouse que os agricultores aumentaron a súa produtividade nunha media de 79 por cento ao adoptar unha serie de prácticas, como o manexo integrado de pragas e nutrientes, os cultivos de conservación do chan, a agroforestación, a recolección de auga en terras secas, e a integración de gandaría e acuicultura nos sistemas agrícolas.

Esas prácticas tamén reduciron efectos adversos sobre o ambiente e achegaron beneficios, como a mitigación do cambio climático, evidenciados nun máis eficiente uso da auga, absorción de carbono e menor uso de pesticidas.

Outros datos parciais mostran que:

--A media de produción de alimentos aumentou 73 por cento para 4.042.000 pequenos agricultores de cereais e tubérculos en 3,6 millóns de hectáreas.

--A produción de alimentos incrementouse en 150 por cento para 146.000 cultivadores de 542.000 hectáreas de tubérculos (papas, boniato, mandioca).

--A produción total elevouse en 46 por cento en facendas agrícolas de maior tamaño en América Latina.

--En África, o incremento do rendemento medio das colleitas foi máis alto que a media de 79 por cento, foi de 116 por cento para todos os proxectos estudados de produción orgánica no continente e de 128 por cento no leste de África.

Os estudos sobre produción de alimentos con métodos orgánicos mostran incrementos na produtividade por hectárea, o que desmente a crenza de que a agricultura orgánica non pode facer crecer a produtividade agrícola.

Datos de 2002, 2003 e 2004 do Proxecto Tigray (Etiopía), en curso desde 1996 mostraron que, en media, as terras fertilizadas con compost (humus obtido por descomposición de residuos orgánicos) deron rendementos moi superiores ás tratadas con abonos químicos.

En Honduras e Guatemala, 45.000 familias han case quintuplicado os rendementos mediante o uso de abonos verdes e de estiércol animal, cultivos de cobertura do chan, franxas filtro de herbas, para capturar potenciais contaminantes e labranza entre fileiras.

Agricultores das difíciles rexións montañosas de Perú, Bolivia e Ecuador triplicaron os rendementos da papa, sobre todo con abonos verdes.

En Brasil, o uso de abonos verdes e de sementas de protección incrementou o rendemento do millo entre 20 e 250 por cento, mentres en Perú, a restauración das terrazas de cultivo precolombinas levou a aumentos de 150 por cento en colleitas no Altiplano.

En Honduras, prácticas de conservación do chan e fertilizantes orgánicos triplicaron ou cuadriplicado os rendementos. En Cuba, con máis de 7.000 hortas orgánicas urbanas, a produción saltou de 1,5 quilogramos a case 20 por metro cadrado.

En Asia, a rega compartida en Filipinas elevou o rendemento dos arrozales en preto de 20 por cento.

Así mesmo, informouse de aumentos de 175 por cento en granxas de Nepal que adoptaron prácticas agroecológicas, mentres en Paquistán os rendementos de mango e cítricos subiron entre 150 e 200 por cento grazas a técnicas como a cobertura das plantas con residuos vexetais, seméntaa directa e o uso de compost, entre outras.

A Avaliación Internacional do Coñecemento, a Ciencia e a Tecnoloxía no Desenvolvemento Agrícola (IAASTD), un estudo de tres anos publicado en 2008, sostivo que se necesita profundar na investigación e a posta en práctica de técnicas agroecológicas para enfrontar os problemas ambientais e elevar a produtividade.

Ademais, os enfoques ecolóxicos permiten mellorar a produción local de alimentos con baixos custos, técnicas e insumos accesibles e libres de dano ambiental.
Comentarios (0) - Categoría: Producción ecolóxica - Publicado o 12-03-2009 20:33
# Ligazón permanente a este artigo
etiqueta para as OXMS

Nota da axencia EFE que reproduzo textualmente polo interese que penso que ten tanto para os/as consumidores como para os/as productores. A ver se é certo que a clase política deixa de escribir ao dictado das multinacionais e se empeza a preocupar pola calidade do que comemos.

El PE pide una etiqueta obligatoria para los alimentos de animales que hayan comido OGM

El pleno del Parlamento Europeo (PE) ha pedido hoy la imposición de una etiqueta obligatoria para la leche, la carne ó los huevos de animales que hayan comido piensos elaborados con Organismos Genéticamente Modificados (OGM).


10/03/2009

EFE- La Eurocámara ha aprobado un informe, de carácter consultivo, con propuestas para promover los alimentos de calidad, entre las que defiende además, la posibilidad de una etiqueta voluntaria que acredite que un producto no contiene OGM o transgénicos.

El dictamen del PE ha sido redactado por la eurodiputada rumana María Petre (Partido Popular Europeo)y plantea "mejoras" a la legislación actual para reforzar la defensa de los productosde calidad, frente a presiones como la gran distribución.

El dictamen de hoy responde al Libro Verde que la CE presentó el pasado mes de otoño, con el objetivo de cambiar las reglas para los alimentos y bebidas que cuenten denominaciones de origen con algún distintivo de calidad, como el aceite "virgen extra" ó los productos de comercio justo; Bruselas presentará este año nuevos documentos.

Los europarlamentarios han abogado, en general, por indicar en las etiquetas el país de origen de las materias primas, de los principales ingredientes de un producto y del lugar en el que se ha producido la última transformación.

El PE pide que esta norma se aplique a los alimentos europeos y a los importados.

En el informe, la Eurocámara resalta que la "competencia" de países terceros, sobre todo los emergentes y el dominio de la gran distribución ejercen "cada vez más presión" sobre los productores europeos.

El PE ha pedido también fomentar distintivos voluntarios como "criado al aire libre", para pollo o huevos e intensificar su promoción.

La Eurocámara ha pedido además que se simplifiquen las reglas de comercialización y que mientras se respeten los requisitos sobre seguridad alimentaria, tales normas "no impidan el acceso al mercado de un producto por su estética, su forma o su tamaño".

Los europarlamentarios han pedido facilitar los trámites para que un producto obtenga una Denominación de Origen o una Indicación Geográfica Protegida (IGP).

El PE ha solicitado también que los negociadores de la UE aumenten "sus esfuerzos" en la defensa de las denominaciones europeas, en las discusiones de la Organización Mundial del Comercio (OMC).

Por otro lado, la Eurocámara ha solicitado normas armonizadas sobre los límites máximos de pesticidas prohibidos en los productos ecológicos y ha propuesto la creación de una Agencia europea de la Calidad.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-03-2009 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
Chancro do castiñeiro
Reproduzo unha nova do 3-02-09, publicada no Boletín Galicia Rural, da Axencia Galega de Noticias.

Segundo o meu modesto entender este artigo ben de confirmar que o chancro existe, cousa que o sabemos cunha simple visualización de calquera dos soutos destas zonas. Esperemos que eso traia consigo a posibilidade de aislar as especies resistentes para logo reproducilas ou atopar algo que mate ou neutralice este virus, de non ser así en 2o anos quedaremos sen castiñeiros.

Atopan o virus que provoca o cancro do castiñeiro en catro cultivos da provincia de Lugo e o fenotipo virulento en 610 de Ourense

SANTIAGO. AGN.- A Estación Fitopatolóxica do Areeiro, organismo dependente da Diputación de Pontevedra, acaba de facer públicos no Boletín de Sanidade Vexetal os resultados do estudo acerca da caracterización molecular das poboacións de Cryphonectria parásita nas plantacións de castiñeiros situadas en Galicia.

Destes resultados despréndese, logo de analizar a bioloxía das poboacións de castiñeiros das provincias de Lugo e Ourense para coñecer a diversidade dos tipos de compatibilidade vexetativa e sexual, e a incidencia de cepas hipovirulentas, que un total de 610 casos illados, en cultivo, mostraron na súa maioría un fenotipo virulento e só catro illados da provincia de Lugo presentaron ARNbc, mostrando a presenza de hipovirulencia.

A Cryphonectria parasitica é o virus responsable do cancro do castiñeiro, unha enfermidade ampliamente estendida nas zonas de castiñeiros de todo o mundo, das que as únicas perspectivas actuais para o seu control baséanse no coñecemento das poboacións do fungo nos terreos afectados e a aplicación de cepas hipovirulentas.

A reprodución deste virus é principalmente asexual, xunto coa baixa diversidade de tipos de compatibilidade vexetativa e a presenza de cepas hipovirulentas compatibles cos tipos dominantes, son factores que favorecen a aplicación de técnicas de control biolóxico do cancro nos exemplares afectados de Lugo e Ourense.

Os resultados demostraron unha ampla distribución do cancro en Lugo e Ourense, detectándose a enfermidade en 78 dos 102 municipios inspeccionados, sendo a zona máis oriental de ambas provincias, limítrofe con León, a máis afectada, concretamente os municipios de As Nogais, Cervantes, Folgoso do Caurel, Navia de Suarna, Quiroga e Ribas de Sil en Lugo e O Barco de Valdeorras, O Bolo, Rubiá e Viana do Bolo en Ourense.

Pola súa banda, a hipovirulencia confirmouse, a través da extracción dunha molécula de ARNbc, en catro illados recollidos na provincia de Lugo, que todos eles compartían o mesmo hipovirus, pertencente ao subtipo E, o español, do CHV1, detectado por primeira e única vez en Navarra e, agora por primeira vez, en Galicia
Comentarios (0) - Categoría: do Parque Natural SERRA DA ENCIÑA DA LASTRA - Publicado o 11-03-2009 09:12
# Ligazón permanente a este artigo
O Herbicida Roundup
reproduzo un artigo do 13 de xaneiro de 2007

As 25 historias top máis ocultadas en EEUU no 2006 (XIII).
Atopan máis evidencias sobre perigo do herbicida «Roundup»
Outro negocio mortal da multinacional Monsanto Inc.
por Chee Yoke Heong*

Novos estudos en ambos os lados do Atlántico revelan que Roundup, o herbicida amplamente usado no mundo, contén serias ameazas contra a saúde humana. Máis do 75 por cento das colleitas xeneticamente modificadas (GM) están deseñadas para tolerar a absorción do Roundup, que elimina a todas as plantas que non sexan GM. Monsanto Inc., o maior enxeñeiro de alimentos GM, tamén é o fabricante do Roundup. Deste xeito, mentres o Roundup foi formulado como unha arma contra as cizañas, terminou converténdose nun ingrediente prevaleciente na maioría de seméntalas de alimentos.

Temas
Globalización económica, privatización dos servizos públicos
Control da América Latina



Tres estudos recentes mostran que o Roundup, moi utilizado por granxeiros e tamén na xardinaría do fogar, non é o produto seguro que todos crían.

Un grupo de científicos conducidos polo bioquímico profesor Gilles-Eric Seralini, da Universidade de Caen, en Francia, atopou que as células placentarias humanas son moi sensibles ao Roundup aínda nas concentracións máis baixas actualmente empregadas en uso agrícola.

Despois que un estudo epidemiolóxico sobre a poboación granxeira de Notario, Canadá, demostrou que a exposición ao glyphosato -o ingrediente dominante do Roundup- case duplicou o risco nos últimos abortos, Seralini e o seu equipo decidiron investigar os efectos do herbicida nas células da placenta humana. O seu estudo confirmou a toxicidade do glyphosato ao verificar que despois de 18 horas de exposición a concentracións baixas, as células de placenta humana comezaron a morrer en grandes proporcións. Seralini suxire que isto podería explicar os altos niveis de nacementos prematuros e de abortos observados entre as mulleres granxeiras que utilizan o glyphosato. O equipo de Seralini comparou a fondo os efectos tóxicos da fórmula do Roundup (na súa expresión comercial de glyphosato máis aditivos químicos) só co principio activo illado, o glyphosato, atopando que o efecto tóxico aumenta en presenza dos coadyuvantes ou engadidos do Roundup. Estes agregados desempeñan, así, un papel facilitador que fai ao Roundup dúas veces máis tóxico que o seu ingrediente activo illado, o glyphosato.

Outro estudo, lanzado en abril de 2005 pola Universidade de Pittsburgh, EEUU, suxire que o Roundup é un perigo para outras formas de vida non vexetais. O biólogo Rick Relyea atopou que o Roundup é extremadamente mortal para os anfibios. No que se considera un dos estudos máis completos sobre os efectos das pesticidas en organismos non vexetais nun escenario natural, Relyea atopou que o Roundup causou unha declinación de 70 por cento na biodiversidade anfibia e unha caída de 86 por cento na masa total de renacuajos. Os renacuajos da ra leopardo e os renacuajos grises da ra da árbore resultaron case eliminados.

En 2002, un equipo científico conducido por Roberto Belle do National Center for Scientific Research (CNRS), estación biolóxica científica en Roscoff, Francia, demostrou que o Roundup activa unha das etapas crave da división celular que potencialmente poden conducir ao cancro.

Belle e o seu equipo estiveron estudando durante varios anos o impacto das formulacións do glyphosato sobre as células do ourizo de mar. Recentemente, o equipo demostrou na revista Toxicological Science (decembro de 2004) un dano nun "punto de control" do ADN afectado polo Roundup, mentres que o glyphosato illado non tivo ningún efecto. "Demostramos que é un factor de risco definido, pero non avaliamos o número de cancros potencialmente inducidos, nin o prazo dentro do cal se declararían", recoñeceu Belle.

Existe, de feito, evidencia directa de que o glyphosato inhibe un proceso importante nos animais chamado ?transcrición de RNA?, aínda en concentracións bastante por baixo do nivel que se recomenda para a súa aplicación comercial en aerosois.

Existe tamén unha nova investigación que demostra que unha breve exposición ao glyphosato comercial causa dano no fígado das ratas, segundo o indicado polo goteo das encimas intracelulares vivas do fígado. A investigación indica que o glyphosato e a súa presenza no Roundup contribúe ás sinerxías que aumentan o dano ao fígado.
Actualización de Chee Yoke Heong

O herbicida Roundup Ready é usado o máis cumpridamente posible no mundo agrícola alimentario e nos xardíns do patio dos fogares e, co seu ingrediente activo glyphosato, promoveuse por longo tempo como seguro para os seres humanos e o medio ambiente, á vez coa súa eficacia para matar as malas herbas. Por tanto, é significativo que os estudos recentes demostren que o Roundup non é tan seguro como asegura a propaganda dos seus promotores.

Isto ten consecuencias importantes debido a que o volume de colleitas GM plantadas comercialmente está deseñada para tolerar o glyphosato (e especialmente o Roundup), mentres os datos independentes do campo indican unha tendencia ao uso crecente do herbicida. Isto vai contra as aseveracións da industria de que o uso do herbicida sobre as plantas resulta "amigable" para o medio ambiente. Agora atopouse que tamén hai efectos de saúde serios. A miña historia, por tanto, apuntou a destacar estes novos resultados e as súas implicacións sobre a saúde e o ambiente.

Sen que resultase sorprendente, Monsanto saíu a refutar algúns dos resultados dos estudos mencionados no artigo. O que ocorreu foi un intercambio aberto entre o Dr. Rick Relyea e Monsanto, onde o científico defendeu os seus achados. Por outra banda, até onde chega o meu coñecemento, non apareceu ningún outro estudo posterior sobre o Roundup.
Comentarios (0) - Categoría: Producción ecolóxica - Publicado o 04-03-2009 14:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal