bioviticultor de valdeorras


Este é o Blog personal dun viticultor, nel podes atopar reflexións para o debate do sector do viño e da Agricultura Ecolóxica, tamén apuntamentos sobre viticultura, enoloxía ...

O meu perfil
manueldocampo@valdeorras.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Nova Enfermidade na Vide??
Esta mañán estaba esperando o Bus para ir a Biobra, para arar os bacelos, e atopeime cun coñecido experimentado viticultor que me preguntou se eu non tiña esa nova enfermidade que fai que se poñan a follas roxas, este home xa falaba que sacaran un producto novo para esta enfermidade.
Eu dixenlle que escoitara falar de que había follas roxas, eu non as vin, pero que podía ser o propio MILDEU.
Sirva esta nota do amigo LLOU, para contestar a pregunta:
O problema do cobre é que con temperaturas frescas non funciona moi ben. Eu recordo, xa fai anos, unha primavera parecida a esta, e a xente que aplicou un sulfato con moito contido en cobre danaron as cepas, producindo un enroxecemento das follas e un retraso no desenrrolo vexetativo.

Algo aprendín hoxe, grazas.

De todos xeitos LLou, eu apliquei unha man de caldo bordelés con aceite de salvia e xofre, e parei o ataque inicial de Mildeu. De seguir o tempo seco, quente e soleado como hoxe non terei problemas (de momento)
Comentarios (2) - Categoría: Diario dun Viticultor - Publicado o 07-06-2008 00:16
# Ligazón permanente a este artigo
Ollo cos fungos nos bacelos
Esta primavera está a ser atípica, choiva e frio, con ratos de sol e temperaturas suaves. No godello xa vin o inicio do ciclo do Mildeu, mañán toca dar Cobre mesturado con Aceite de Salvia. No Tempranillo (arauxa, castellana...)non se vei enfermidade ningunha pero está moi retrasado o nacemento dos acios, non tanto a vexetación. A méncia está fermosa, un bo equilibrio de acios por planta, un crecemento vexetativo moi regular (hai xente que se queixa que este ano o medre da vexetración é irregular)e non vexo nada de enfermidade. De momento só apliquei esa tempada de atrás Xofre en pó, posiblemente volte a aplicalo na semán que ven.
En Valdeorras o grande problema que hai é o Black Rot (peste negra), eu non teño, pero vin viñas con moitas manchas desta enfermidade nas follas.O fastidiado é que a única solución é que mude o tempo e veñan temperaturas altas sen choiva.
Necesitamos calor e que pare de chover para ter unha boa colleita.
Comentarios (2) - Categoría: Diario dun Viticultor - Publicado o 30-05-2008 22:44
# Ligazón permanente a este artigo
O EXTERMINIO DO CAMPESIÑADO
Permitideme que reproduza este artigo de XM Beiras publicado no Galicia Hoxe.

Galicia Hoxe 04/05/2008
XOSÉ MANUEL BEIRAS

É talmente iso, un exterminio. Calquera outro vocábulo cun valor significante menos rotundamente terminal viría ser un eufemismo. E non valen eufemismos para expresar a traxedia que está a padecer o campesiñado galego. Non valen moralmente, porque o simples feito de utilizalos convirtiríanos en cómplices encubridores dos poderes e forzas económicas que están a consumar esa falcatruada. E máis constituiría tamén unha treizón á traxectoria secular do nacionalismo galego e, portanto, ao cerne da conciencia social do noso povo e á fonte máis limpa das suas enerxías para a loita pola propria existencia colectiva. Para a revolta, se é ise o vieiro que compre escoller para exercermos a dignidade, para conseguirmos o benestar social, para sermos un povo ceibe, para liberármonos de calquer caste de tiranía que coute as nosas mans e tolla o noso esprito. Mais tampouco non valen os eufemismos semánticamente, porque só ao dicirmos exterminio empregamos a verba que define certeiramente o resultado dun proceso de extinción desencadeado e consumado a mantenta por un axente exterminador doadamente identificábel: o voraz capital depredador.
* * * * *
Se o poder político non impediu, primeiro, nen atallou, até agora, ese proceso exterminador, non foi por falla de diagnoses, pronósticos e terapias enunciadas e postas ao seu dispor dende o seo da sociedade civil galega. Diagnoses acertadas da patoloxía socioeconómica do sistema agrario labrego, elaboradas no ámbito das ciencias sociais polo pensamento galeguista dende ben antes de que se encetase a destrución -que non modernización- dese sistema e que o campesiñado galego fose abocado a un proceso de extinción. Pronósticos abesulladores da previsíbel evolución do conflito de clase e de culturas entre o campesiñado indíxena e o capitalismo colonial nesta periferia fisterrán peninsuar e europea. Terapias de posíbel e necesaria aplicación polas elites dirixentes e o poder político para sandar o maltreito corpo social labrego, rexenerar as estruturas e fontes enerxéticas da economía agraria e abrirlle o camiño ao desenvolvemento endóxeno e autocentrado do mundo rural galego. Non foi, repito, por non disporen a clase dirixente e o poder político do noso país de cadros diagnósticos solventes, prognoses certeiras e terapias acaidas de probada eficacia noutras latitudes de fasquía socieconómica agraria análoga á nosa.
Non, non foi por nada diso. Foi por treizón e deserción. Unha clase dirixente que reiteradamente atreizoóu á xente do común labrega. Un poder político que reiteradamente desertou da fundamental obriga contraida cos cidadáns labregos que o elixiran para representárenos na defensa dos seus dereitos e intereses. Nen a clase dirixente foi lúcida e solidaria verbo do país e do común cidadán: foi estúpidamente pitoña e insolidaria. Nen o poder político cumpliu o contrato de fideicomiso asinado cos eleitores: esgazouno para non molestar ao poder económico depredador da economía labrega.
* * * * *
Se o poder non impediu nen atallou o proceso de exterminio dos labregos tampouco foi por pasividade do campesiñado. Non val ese tópico como coartada: a clase labrega loitou arreo pola sua emancipación ao longo da nosa historia. Primeiro, hai máis de cinco séculos xa, contra os magnates feudais tanto civís coma eclesiásticos. Logo, durante douscentos anos, contra os donos da terra, foristas e señores medianeiros: ao cabo o movemento agrarista conqueriu, en 1926, non a abolición, mais cando menos a redención dos foros -pagada cos cartos dos que emigraran e o endebedamento dos que ficaran acó. Despois, durante a República, co liderado do Partido Galeguista, a aposta pola Frente Popular e a masiva votación do Estatuto do 36 "para que acabe esta vergoña" -como reclamaba o cartaz de Castelao da vaca coas manxadoiras na Galiza e os tetos munxidos en Madrid. Máis logo, baixo a tiranía do franquismo, coa cobertura paisana ao maquis antifascista, con epopeias como a de Castrelo de Miño, coa constitución clandestina das Comisións Labregas e co comezo da loita contra a infame, e infamante, "cuota empresarial" agraria -imposta pola forza aos mesmos cidadáns labregos que os banqueiros, os economistas do réxime e os señoritos do sindicato vertical alcuñaban de pailáns e acusaban de careceren de "esprito empresarial". Ainda virían, no enguedello fraudulento da chamada transición, líderes coma Moncho Valcárcel, o cura de Sésamo -difamado nas listas negras do 23F coa falaz acusación de ter un arsenal de armas na sua sacristía- e xestas como a das Encrobas contra a expoliación das terras onde hoxe se queima o lixo de toda a Galiza urbán -agás o que mora en despachos oficiáis. E finalmente, xa en "democracía" constitucional, a protesta labrega contra as condicións de ingreso no Mercado Común Europeo, "ruina do povo galego", e o comenzo das loitas en auto-defensa fronte á PAC, as cotas e prezos do leite e demáis pauliñas aturadas en premio por convirtírmonos en europeus de carné -que ainda duran, poisque nen sequer o cambio climático famoso mudou en nada o de cair pedra de saraiba arreo sobre as costas dos labregos galegos neste exterminador proceso de extinción como clase, como cultura e,ao cabo, como povo. É que xa esquencimos tudo isto? É que o Bloque actual esquenceuno tamén il? É que o esquenceron os antigos combatentes das Labregas, hoxe en postos apendiculares da Administración autonómica, que arremeten contra os gandeiros que se arrepoñen fronte ao capital invasor que os extermina? Sabido é que a ideloxía ultraliberal, esa metamorfose presente do fascismo, ten eliminado do escenario sociopolítico a noción mesma de conflito social: reconvírtea en cuestión de orde pública. Pura e simplesmente. A disidencia criminalízase, a autodefensa das clases explotadas e expoliadas convírtese nun ataque ás institucións políticas, o exercizo dos dereitos esmagados nunha agresión á autoridade dos gobernos. Vai o poder autonómico galego botarse a camiñar por ese vieiro choído, vaise convirtir en espolique do apátrida capital industrial e financeiro que expolía ao campesiñado galego?
Os labregos galegos non están a arrepoñerse ainda contra o goberno da Xunta: só reclaman dil que os defenda dos lobos e xabarins que, coa dentamia e os fuciños do capital depredador, andan a destragar a sua facenda. Son iles, os labregos, os seres humáns, os paisáns, os cidadáns galegos -non as alimañas do poder económico forasteiro. Son iles os exterminados -non a fera exterminadora. A custión é abruptamente simples e diáfanamente dilemática: cómprelle ao goberno escoller, decidir ao servizo de quen está, se dos cidadáns agredidos ou do malandro agresor. E non é un problema sectorial que atinxa só a un departamento do goberno: é unha cuestión de Estado galega, un asunto de dignidade política, de dereitos cidadáns, de intereses sociais colectivos, que implica e compromete á Xunta como goberno ao completo -e portanto, en primeira liña de fogo, ao seu Presidente. Non val pasarse a pelota de uns a outros. Porque non é unha pelota: é a cabeza sanguenta do campesiñado malferido. Do campesiñado que defenderon outrora Rosalía, Basilio, Bóveda, Castelao, e tamén Moncho Valcárcel e as Labregas. Que o nacionalismo galego de hoxe ten que seguir a defender. Sen vacilacións, sen arrodeos. O poder está para exercelo, non para ser presa dil.
* * * * *
Obrigádesme a recordárvolo, compañeiros e compañeiras concidadáns meus: se falla o aparello de estado do poder político, terá que termar do choio a nación, con Estado ou sen il. E a nación somos nós, todos nós, sexamos ou non labregas e labregos: somosvolo nós, ou sexa, os cidadáns, é dicir, o povo civil e socialmente vertebrado e orgaizado nunha rede solidaria de democracia participativa horizontal. Eis o noso reto. Eis a nosa forza. Eis o envite no que compre comprometérmonos todos a apostar.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-05-2008 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
Negueira de Muñiz terra de viño
O pasado domingo fun de acompañante de Charo Sanchez Parga a Negueira de Muñiz, onde ela interviña nunhas xornadas sobre o monte.
Nunca estivera neste val tan fermoso e foime moi agradable comprobar personalmente aquelo que me falaran algunha vez compañeiros/as do SLG que era terra de viño. Certamente unha ribeira con moita gracia que espero visitar mais veces.
Comentarios (2) - Categoría: Diario dun Viticultor - Publicado o 22-04-2008 22:14
# Ligazón permanente a este artigo
Plantando oliveiras en Valdeorras.
Nestes días estivemos a plantar oliveiras en Valdeorras, era un antigo proxecto meu, promovido dende o Sindicato Labrego Galego e financiado por AGADER.
O importante deste proxecto non é só o feito da diversificación das produccións, ou a recuperación das variedades autóctonas, das practicas de cultivo xa esquecidas no olivar, etc.
O mais importante é a ilusión dos viticultores e viticultoras que forman parte do proxecto teñen depositado na olivicultura e en desenrolar un proxecto colectivo para a elaboración de aceite.
Dende aquí o meu agradecemento a Mónica, Técnica da Asociación de Viticultores do Sil, polos seus desvelos e traballo neste proxecto.
Está a sair moita xente que quere plantar para o vindeiro ano, intentaremos ir a mais.
Comentarios (0) - Categoría: Diario dun Viticultor - Publicado o 22-04-2008 22:06
# Ligazón permanente a este artigo
Fora o viño da lei do botellón
A Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia xa sacou a exposición pública unha proposta de “Anteproxecto de Lei Integral en materia de drogodependencias e outros trastornos aditivos en Galicia”. Esta iniciativa lexislativa identifica ao viño como un produto que xera trastornos aditivos no marco dun texto que trata de lexislar sobre materias estupefacientes, polo que me opoño xunto co resto do sector que non estamos dispostos a que o viño perda o seu caracter de alimento das nosas dietas mediterránea e atlántica, de elemento fundamental da nosa cultura, da nosa paisaxe e da nosa identidade como pobo. E non imos permitir que a Consellería de Sanidade da Xunta de Galiza converta ao viño nunha droga, baseándose só no seu contido de alcohol e omitindo os aspectos positivos que esta bebida ten no seu consumo moderado e asociada a gastronomía.

O viño non é o problema, polo que non debe vincularse co desaxuste social que supón o consumo abusivo de alcohol entre a mocidade. Ben ao contrario, as mesmas pautas de moderación e consumo controlado, dentro dunha dieta equilibrada, que se dan no viño, poden e deben servir de exemplo fronte ás desordes e consumos inadecuados de alcohol e outras sustancias.


Neste contexto os representantes das cinco Denominacións de Orixe galegas e dos tres sindicatos agrarios (SLG, XA e UA) asinamos o 27 de marzo un manifesto solicitando o recoñecemento da singularidade do viño e reclamando a retirada do mesmo desta proposta normativa. Así mesmo, amosamos unha total disposición para participar na regulación da publicidade e a promoción deste produto, iso si, enmarcado nunha lexislación propia e non no actual anteproxecto de lei integral en materia de drogodependencias e outros trastornos aditivos en Galicia.
Comentarios (1) - Categoría: Debates sector do viño - Publicado o 29-03-2008 23:07
# Ligazón permanente a este artigo
Unha agricultura amamantada polo Sol
La Jornada

sábado 1 de diciembre de 2007
Gustavo Duch Guillot*

Una agricultura amamantada por el Sol

Mientras muchos expertos, con Al Gore al frente, nos proponen engañosas
soluciones tecnológicas contra el cambio climático -que lo único que pretenden
es asegurar y consolidar un modelo de sociedad y de consumo capitalista e
injusto-, el mundo rural, en un ejercicio de responsabilidad y sabiduría, nos
ofrece propuestas fácilmente aplicables (sólo se requiere voluntad política),
efectivas a la vez que transformadoras.

Vía Campesina, el movimiento que reúne a millones de campesinos y productores de
todo el mundo, declara "que es tiempo de cambiar de forma radical nuestra forma
de producir, transformar, comerciar y consumir alimentos y productos
agrícolas". Porque todos los análisis explican que las actuales formas de
producción y comercialización de alimentos, además de llevar a millones de
familias campesinas a la ruina, son una causa muy significativa (38 por ciento,
según el Informe Stern) del calentamiento del planeta.

En un mundo donde los alimentos son considerados una mercancía tenemos diseñados
sistemas productivos industriales muy dependientes del petróleo, con un alto
gasto energético que empieza en el uso de fertilizantes (se calcula que en
fertilizantes se alcanza 2 por ciento del consumo mundial de energía), entre
otros productos químicos, y concluye con absurdos desplazamientos de alimentos
de una parte a otra del mundo. El documento de análisis elaborado por Vía
Campesina pone un ejemplo escalofriante.

Un kilo de espárragos producido en México necesita cinco litros de petróleo para
viajar vía aérea hasta Suiza. Sin embargo, un kilo de espárragos producido en
Ginebra sólo requiere 0.3 litros de petróleo para llegar al consumidor. Los
espárragos y el resto de vegetales comestibles consiguen transformar la energía
que los alimenta: energía solar en energía comestible para el resto de la cadena
alimentaria. Por lo tanto, podemos escoger entre espárragos contaminantes con
sabor a petróleo o espárragos locales amamantados por el Sol.

Las políticas neoliberales no tienen ninguna alternativa sólida a estos modelos
productivos, sin importarles sus consecuencias sociales y ecológicas de punto
final. En cambio, Vía Campesina nos ofrece un cambio radical basado en la
soberanía alimentaria de los pueblos, en una agricultura sostenible a pequeña
escala, con muchas manos dedicadas a ella y de poco consumo de energía, que
contribuirá a enfriar la Tierra y a transformar la sociedad.

Este nuevo paradigma alimentario es claramente una propuesta factible, de la que
todas y todos nos beneficiaremos, a escala global e individual, al poder
alimentarnos de productos sanos y sabrosos. Pero para ello, decía, hace falta
voluntad política y, en concreto, como explica el documento al que me vengo
refiriendo, hoy debemos exigir "el desmantelamiento completo de las compañías
de agrocombustibles, que están despojando a los pequeños productores de sus
tierras, creando desastres medioambientales; el remplazo de la agricultura
industrializada por la agricultura sostenible a pequeña escala, apoyada por
verdaderos programas de reforma agraria; la promoción de políticas energéticas
sensatas y sostenibles que parten de un menor consumo de energía y la
producción de energía solar y biogás por los campesinos del lugar y, por
último, la abolición total de los subsidios que llevan al dumping (competencia
desleal) de comida barata en los mercados de exportación."

* Director de Veterinarios sin Fronteras, España
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-12-2007 21:55
# Ligazón permanente a este artigo
VII Congreso do SLG
A principios do ano 2007 comezou o proceso congresual do VII Congreso do Sindicato Labrego Galego, cos congresos sectoriais de horta, pataca, vacún de carne, vacún de leite e viño, transcorreron con toda normalidade tanto no relativo ao debate sindical como a elección dos órganos de dirección.

O feito de que Lidia Senra, líder indiscutible e Secretaria Xeral durante 18 anos, anunciara –xa no VI congreso- a súa intención de non optar a reelección, fixo que algúns dos afiliados e traballadores próximos a Consellería do Medio Rural viran a oportunidade de mudar o rumbo do SLG cara uns postulados que puideran ser asumibles pola Consellería, ou que non crearan grandes contradiccións.

Toda organización política cando chega ao goberno, queira que non, modifica as súas prioridades concretas e debe reaxustar as súas relacións coas organizacións sociais en xeral e coas do seu entorno ideolóxico en particular. Dentro do nacionalismo hai quen pensa que ter o control das organizacións sociais, das súas direccións, supón unha axuda para a gobernabilidade, chegando a sacrificar a necesaria autonomía por mor da desconfianza. Os feitos acontecidos en ADEGA ilustran ese tipo de prácticas. Se cadra eses sectores pensaron poder facer outro tanto no SLG.

O SLG non é só un grupo de militantes ideoloxizados, é unha organización para a defensa do sector da nosa sociedade que mais ten sufrido nos últimos anos, os labregos e labregas ven no sindicalismo labrego unha solución para parte dos seus males e unha corda a que agarrarse para que non os leve a forza do neoliberalismo global. As multinacionais controlan cada vez mais a producción, a distribución e a venta de alimentos, tendo os labregos/as que producir cada vez mais para gañar menos, con maiores inversións e cunha maior dependencia tamén de agrotóxicos e insumos.

O modelo agrario baseado na “revolución verde” está esgotado, só permitiu que a maior parte das explotacións desapareceran, polo que é o momento de presionar a administración para poñerse a traballar na procura de practicas sustentables, extensivas, con base territorial, baseadas nas experiencias dos labregos e labregas, que teñan como obxectivo principal da investigación a saúde das persoas e vaia reducindo a dependencia das multinacionais: esto é a agroecoloxía.
Desde a óptica política, das diferentes familias do nacionalismo, non se entende este tan alto grado de unidade dentro do SLG na defensa duns postulados “tan utópicos” sen pararse a pensar que a perspectiva das cousas non é igual dende unha posición de resistencia e supervivencia -que están a vivir a maior parte das explotacións labregas galegas, situadas nun rural a piques de desaparecer- que dende a do resto da sociedade. Conceptos como agroecoloxía ou soberanía alimentar créalle mais problemas aos políticos gobernantes que aos labregos e labregas.

As relacións internas, no SLG, baséanse na toma de decisións colectivas de abaixo arriba, nas direccións sectoriais, nas asembleas e consellos comarcais, na Dirección Nacional, e nunha forte confianza para cos seus dirixentes e órganos executivos (Executiva Nacional, secretarías, responsables dos locais, dos sectores...), cuestión esta, que de non xestionarse ben, pode quedar tocada a raíz dos enfrontamentos deste proceso congresual.

O indiscutible liderazgo de Lidia ten as súas raíces nas súas cualidades persoais e no seu empeño por fomentar a participación das mulleres en todos os órganos de dirección, tamén en saber delegar e rodearse dun gran equipo de traballo, e na procura dunha maior implicación dos labregos e labregas en todas as decisións. A paridade de xénero, o traballo da Secretaría da Muller, o feito de que tres das cinco responsables de sectores sexan mulleres, non sería posible si a Secretaria Xeral non fose unha muller. Este conxunto de circunstancias imprime no SLG unha grande frescura e dinamismo que o converten nunha organización pouco común no panorama galego e mundial, posibilitando ir por diante no tratamento dos problemas do agro.

A imaxe de inmobilismo que dende sempre tiveron os labregos e as labregas de Galiza só foi rota polo grande traballo desenvolvido polo SLG en toda esta etapa liderada por Lidia Senra, conformando unha organización forte, de cerca de 6.000 familias afiliadas, e que medra a pesar do masivo peche de explotacións nos últimos anos.

Este VII Congreso supuxo a autoafirmación sobre a independencia do SLG, nun momento delicado marcado pola presencia dun nacionalista na Consellería do Medio Rural. Esto non quere dicir que existan moitas contradiccións co novo Goberno Galego, nin que o SLG non valore positivo moitas medidas xeradas pola Consellería de Suárez Canal como: o Banco de Terras, o Consello Agrario Galego, os contratos homologados, as mesas sectoriais, etc.

Tamén supuxo un avance na procura dunha maior estabilidade nas relacións coa COAG (Coordinadora de Organizacións Agrarias e Gandeiras ) no ámbito do Estado, quedando aberto un proceso de achegamento e de negociación cara a entrada como organización independente e autónoma dentro desta coordinadora.
A pesar de atoparse dentro da COAG outras organizacións nacionalistas (vasca e catalana), un porcentaxe nada desprezable do SLG é reticente a entrada, sen por outra parte atreverse a propoñer a rotura do convenio existente por medio do cal -malia non ter voto- temos aceso a participar nos debates, a información, e a un bo número de cursos de formación.

A pesar das tensións, presións e descualificacións vividas na recta final do proceso congresual, esta situación supuxo unha maior implicación de un bo número de labregas e labregos que non están dispostos ao retroceso en ningún dos postulados sindicais nin dos avances organizativos. Neste sentido, a pesar do lamentable desta situación, o SLG pode quedar fortalecido de ser capaces de aprender dos erros, de seguir traballando nunha maior participación e responsabilidade dos labregos e sobre todo das labregas.

Carme Freire é unha moi boa opción de renovación, amais das súas cualidades persoais, está apoiada por un gran equipo de traballo -incluída Lidia Senra-, e goza da confianza da maior parte da afiliación, de todos os/as responsables de sector, e a maioría das traballadoras/es. Este pode ser un bo inicio de etapa, falta ver se os disidentes reflexionan e se poñen a traballar en positivo.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-11-2007 18:35
# Ligazón permanente a este artigo
LABREGOS VISIONARIOS.
Todos coñecemos mais dun chiste sobre o funcionariado do noso querido País, tamén coñeceremos a algún labrego dos que se defendían ben cunha boa explotación e que desexaban que o seu fillo fose funcionario aínda gañando menos que se seguira coa explotación, dician: é seguro, o traballo non os mata, sempre limpos e de garabata, etc.... Eu non entendía a estes labregos, hoxe sí, e doume conta do intelixentes que eran. Eles sabían moi ben que o traballo no agro amais de gozar cada vez dun maior desprestixio social, require cada vez mais esforzo e inversión para obter menos ingresos. E tamén sabía que os funcionarios cada vez traballarán menos, terán mais poder e gañarán mais cartos.
Ollen para o goberno da Xunta, para os alcaldes e alcaldesas, para o goberno de Madrid. A maior parte deles son funcionarios, por iso non lle cae a cara de vergonza cando se montan un complemento mais alto que o salario mínimo (dous millóns e medio das antiguas pesetas), ate a xubilación, a todos aqueles funcionarios que foron, son ou serán altos cargos.
Non sei se o que habería que facer e romper os carnés (os que aínda militamos en algún dos partidos que apoiaron esta medida) ou romperlle a cara a estes sinvergonzas.
Os labregos de antes eran visionarios, os de agora por perder estamos a perder ate a vista. Pero non a voz, e vannos a oír.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2007 00:23
# Ligazón permanente a este artigo
OS AROMAS DO VIÑO

Acompaño esta nota de prensa de onte que ten interese porque fala do viño como algo ao que se lle atribuen cualidades para a saúde. Por ser "El Pais" non se atreverán a denuncialo, pero que quede claro que en pleno seculo 21 a social democracia neoliberal tenlle prohibido aos medios de comunicación falarlle nese tono aos seus lectores.Poda que tamén sexa interesante haber descuberto o xenoma do aroma, espero que non para alteralo a capricho. E que será da importancia nos aromas das levaduras propias ou das ceras que cubren o vago e que se impregnan de sustancias das plantas que rodean a vide e que aportan eses aromas florais e froitais.
Confiemos en que non lle poñan copirraight aos xenomas das variedades e que non nos fodan a natureza, xa que a pesar de todo ela nos proporciona as uvas e nos sirve todos os elementos necesários para facer estes explendidos e apetecibles viños que consumimos.
Comentarios (0) - Categoría: Debates sector do viño - Publicado o 29-08-2007 00:25
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal