Mancunianus Elueniensis

Reincidencia

Tue, 13 May 2008 03:04:00 +0100

Vai xa para un ano dende que por �ltima vez visitei este recuncho inmaterial no que durante un tempo pretend�n ocultar a pouca creatividade que circulaba polos meus maltratados miolos. As� vos � a vida. O que un d�a comeza como unha ilusi�n, un desaf�o e un desafogo pasa logo a se converter nunha ef�mera formalidade que non fai m�is ca roubar tempo. Ao final, o esquecemento enc�rgase de pechar calquera vent� de luz que poida alumear o caderno do escriba cibern�tico.
Despois dun longo par�ntese de turbulencias mentais e carreiros cheos de fochancas, retorno hoxe con aleivos�a e nocturnidade ao desaf�o do pasado, ao engado da ilusi�n por vomitar a mi�a mente e (parte d)a mi�a vida neste pequeno socalco de ideas, ocorrencias e comentarios cosidos polo f�o unitario dun galego perdido en Mancunia. Louvado sexa!

Loito Vial

Wed, 01 Aug 2007 20:39:00 +0100

Hoxe as palabras saen como b�goas das mi�as mans. Hoxe o meu curruncho virtual est� de loito polas d�as almas que se precipitaron f�ra desta vida neste tranquilo para�so. Hoxe a mi�a mente � incapaz de arredarse da imaxe dos dous cadaleitos entrando e sa�ndo da igrexa no seu derradeiro peregrinar lastimoso cara a escuridade eterna. Son as d�as �ltimas v�ctimas das nosas estradas. Mais tam�n foron v�ctimas da inconsciencia da s�a xuventude, da cegueira do exceso de confianza e, probablemente tam�n, dunha cultura vial que goti�a a goti�a est� a desangrar todo un pa�s.
O caso � que cada d�a, cada semana, m�is e m�is xente se deixa a vida no asfalto e, demasiadas veces, por non seren capaces de reco�ecer a responsabilidade que significa conducir un coche ou unha motocicleta por unha estrada. De todos � sabido que nos po�emos o cinto de seguridade para evitar multas, o igual que o casco, en lugar de para evitar consecuencias a�nda m�is terribles nun hipot�tico accidente. A nosa cultura vial ens�nanos que a velocidade � algo fant�stico que proporciona unha sensaci�n inimitable. Tam�n fai que no mesmo momento que nos sentamos ao volante nos transformemos nun Mr Hyde que sinte total indiferencia polas normas de circulaci�n, cando non desprezo. Non importa que as campa�as publicitarias nos mostren vivamente o realidade das traxedias, �a n�s nunca nos pasar� pensamos. De nada vale que nos traten coma nenos de primaria comerciando con puntos. De nada vale que aumenten os controis de alcolemia (sempre hai atallos). De nada valen os radares sementados polas estradas: quen non se gabou de ter un detector no seu GPS? O cume da hipocris�a neste innovador �terreo� vino no anuncio dun deses novos aparellos que xustificaba o detector as�: �yo siempre conduzco con precauci�n, pero as� voy m�s tranquilo...� M�is tranquilo?
Supo�o que cando nos toca un caso destes pr�ximo, sempre estamos moito m�is sensibles, pero hoxe s� me apetec�a falar do moito que nos xogamos cada vez que c�llemos o coche (ou moto) e da pouca importancia que lle damos. As cifras de mortos seguir�n aumentando nestas datas, non hai outra. Igual s� nos resta preguntar �quen ser� o seguinte?�, pero polo menos debemos facer o posible por non sermos n�s...

Eterno Retorno

Mon, 02 Jul 2007 16:45:00 +0100

O ser humano � inconformista por natureza, funciona por impulsos emocionais. As� foi este meu primeiro ano na blogosfera. No comezo, al� por setembro, non daba co tempo para escribir novas entradas e colgalas. Dez meses despois, o traballo secou a mi�a inspiraci�n, nunca excesivamente prom�scua, para contarvos, amigos virtuais, as mi�as historias mancunianas. Non sucumbirei, sen embargo, e tentarei manter esta fiestra aberta � mi�a vida no exilio (voluntario). Agora, cando comezo a mi�a invernaci�n estival na casi�a, volvo a vista atr�s e vexo un ano cheo de dores de cabeza, li�as contadas e novas amizades que atopei polo cami�o. A modo de 'update' fago un repaso polos �ltimos meses.
A parte de remata-lo ano acad�mico cun panel de investigaci�n da mi�a tese (no que b�sicamente lle conto a tres profesores como vai o meu traballo e ata onde espero que me leve) e do natural apuro por deixar todo listo e disposto para un ver�n de escritorio e ordenador, o m�is salientable das �ltimas semanas foi a mi�a viaxe a Bangor (Gales) por mor dunha das m�ltiples conferencias que salpican o calendario primavero-estival.
Adoro Gales. Ser� porque me recorda a Galiza, ou s� porque � incriblemente fermoso. D� igual, o caso � que me encanta. A viaxe en tren mereceu ben o infame prezo que tiven que pagar. Unha vez cruzada a fronteira inglesa por Chester, a paisaxe dalle a benvida ao viaxeiro co seu verdor infinito. Adem�is, a li�a Chester-Holyhead (no curruncho noroeste do pa�s - na illa grande da imaxe) cami�a paralelo ao mar de Irlanda. Non fai falla dicir que os castelos que salpican as vilas polas que pasamos fan a visi�n a�nda m�is captivadora para un aficionado a medievalista. � ir�nico pesar que as construcci�ns 'colonialistas' dos monarcas ingleses para controlar aos celtas desta rexi�n sexan hoxe motivo de orgullo nacional gal�s.
Pero Bangor decepcionoume. A vila (eu coido que non chega a cidade) est� asentada entre dous montes. Dende un deles vix�a ameazadora a crecente universidade. Igual me perd�n algo, pero a min pareceume que non hab�a moito que ver: unha r�a comercial e unha 'catedral' do tama�o da igrexa parroquial de Alveos (ben, igual non tanto...). Agora entendo por que non aparece nunca nos calendarios e libros fotogr�ficos de North Wales.
A conferencia? Igual de decepcionante apesares dos esforzos das organizadoras. Como xa � habitual, houbo problemas tecnol�xicos que me impediron amosa-las imaxes que ti�a preparadas para paliar o profundo aburrimento da mi�a proposta. Sentino polos incautos que decidiron quedar a escoitala. En fin, � o que ten mesturar a idade media con Mr Gates.
PS.- A imaxe atopeina aqu�.

Flight of the Conchords

Wed, 09 May 2007 11:56:00 +0100

Esta fin de semana baixei a Cambridge a unha desas mon�tonas conferencias de posgrao nas que un grupo de alunos de doutoramento se pasan o d�a enteiro falando das s�as interminables e aburridas teses (eu incl�ome no paquete, claro). Se a�nda por riba o acontecemento ten lugar nunha cidade coma esa, parece que at� hai que mudar o acento para que non te miren por riba do ombreiro.
O caso � que ao fin do d�a o asunto tampouco estivo tan mal, a min non me tiraron nen tomates nen nada (igual porque fun o �ltimo en falar e �s seis da tarde xa estaban todos demasiados fartos como para preocuparse dun 'galegui�o conta-li�as' a falar de manuscritos algo esfarrapados...).
Ceamos nun sal�n do Trinity College, a cousa moi fina, como imaxinades. A comida estaba boa, pero das trinta libras por cabeza que nos 'cravaron' non son salvou ningu�n... Dal� marchamos a un lugar algo menos fino pero moit�simo m�is tradicional: un verdadeiro pub ingl�s onde as pintas de cervexa van(cheas) e ve�en(valeiras) como as follas no outono. Tres horas despois xa poucos recordabamos os nomes dos que sentaban a nosa beira...
Para remata-la noite, un dos anfitri�ns insist�u en que os poucos invitados que quedabamos foramos a s�a casa ver un v�deo dun d�o m�sico-c�mico da Nova Celandia. E al� fomos, total cedo xa non iamos chegar.... Aseg�rovos que foi o mellorci�o da mi�a estancia al�. Fanse chamar 'Flight of the Conchords' (O v� dos Con-cordas, ou algo as�), son neocelandeses e fan o que eles chaman 'parodia-folk' ou 'digi-folk' ou 'folk-pop-comedia'. Cham�delle como queirades, pero son bo�simos, tanto m�sicos coma, especialmente, compositores. As s�as letras falan da vida real, pero dende unha perspectiva moi moi especial... Aqu� vos deixo uns petiscos: Jenny, Issues, Albi, hiphopopotamus vs. rhymenoceros, She's so hot...Boom!

A mi�a primeira vez

Mon, 07 May 2007 11:13:00 +0100

Hoxe f�xeno. Por fin. Foi a mi�a primeira vez. Ben, a mi�a primeira vez neste pa�s. E a verdade foi toda unha experiencia. Dende que souben que ti�a a �posibilidade� de facelo, non parei de darlle voltas � cabeci�a pensando en como ser�a. Son ese tipo de cousas que hai que meditar antes de ir de �espabilado� e metela zoca at� o fondo. Ademais, o feito de ser aqu� mudaba un pouco as cousas. De todos � sabido que @s brit�nic@s son algo �especiais� para todo, e para isto igual m�is. A verdade � que tampouco parece que lle dean demasiada importancia. Igual � que o fan con moita frecuencia... Sorte que te�en. N�s, os galegos, tampouco � que vaiamos �sobrados� (e sei que falo por moitos...). Persoalmente non me importar�a repetir con m�is frecuencia, a�nda que atopo os �preliminares� un chisco aborrecidos de m�is para algo que non dura m�is ca un par de minutos...ou se cadra menos!
Igual convides comigo en que as primeiras veces adoitan ser algo decepcionantes. Si, xa sei, � todo moi inocente e cremos que por facelo xa somos �maiores�, pero tampouco � para botar foguetes, a verdade. Desde que sabemos que o imos facer comezamos a maquinar na responsabilidade que temos nas mans, na importancia de facelo ben (pois non sabes cando repetir�s!). E para que? �rgueste cedi�o, non sabes que vestir, ata parece que almorzas menos do normal para chegar, facelo e marchar para casa cunha insoportable sensaci�n de vac�o e inquietude. Como se soubeses de certo que non estiveches � altura das circunstancias.
En fin, a ver se para a pr�xima me presta m�is. Isto de votar nas elecci�ns locais de Inglaterra tampouco � para tanto....

P.D.- Este texto escribino o pasado xoves, 3 de maio, no tren a Cambridge. Cousa aburrida de viaxe, chico!

Vidas Infinitas

Mon, 23 Apr 2007 18:25:00 +0100

Son case as sete da ma��. Mentres agardo por un bus que me leve a estaci�n de autobuses, unha ducia de pombas dan conta dos restos de lixo da noite anterior que estruman o piso da parada. Un d�a m�is latas de cervexa, basos pl�sticos e innumerables restos de comida (pizzas, kebabs,...) dan testemu�a das consecuencias dunha (in)consciencia ambiental pasada por litros e litros de alcol. En fin, algo digno doutro post.
Submerxido na m�sica que sempre me acompa�a nos desprazamentos de m�is de cinco minutos, a mi�a mente continua a despreguizarse. Isto de espertar �s seis non pode ser cousa boa. Nesas estou cando un velli�o se me achega e me pregunta a que hora comezan a circular os �vitrasas� desta cidade. ��Deber�an ter comezado a iso das catro� resp�ndolle. E � as� como comeza unha conversa que nos leva aos dous ata o mesmo coraz�n lox�stico desta urbe (ou sexa, � estaci�n de autobuses). O simp�tico anci�n en cuesti�n, Tom, c�ntame durante o traxecto a s�a extensa historia vital que supera xa os oitenta anos. A ver se me lembro:
O home comezou a traballar con dezasete anos na sala de m�quinas dun buque mercante en Londres. Despois de percorrer medio mundo en tempos da segunda guerra mundial (seica s� un de cada seis mari�os da �epoca regresaban a terra: os alem�ns prefer�an afundir barcos civ�s.....eran menos perigosos), foi traballar a unha empresa de motores xa en Manchester. Vinte e moitos anos estivo al�. Coido que foi neste per�odo cando co�eceu a unha madrile�a coa que casou e tivo unha filla. D�xome que estivera unha soa vez en Espa�a, pero disque non lle quedaron ga�as de volver: �case afogo de tanto calor que al� fac�a�. Hai xa alg�ns anos que se separou da muller, que ficou coa casa que ti�an no barrion no que eu vivo. El ten a s�a preti�o de Old Trafford, o �teatro dos so�os�. Desafortunadamente, unha noite do pasado mes de outubro o lume devorou boa parte da vivenda e moitos dos recordos que nela gardaba (inclu�do o boneco dun toureiro �ca�� co seu nome: seica o toreo � o mellor recordo que ten do pa�s do flamenco...). Por ser de noite tardou demasiado en decatarse do lume, pero m�is tardaron os bombeiros: catro horas! Non deixa de ser ir�nico que vivindo � beira dun dos iconos desta cidade, os apagalumes te�an que vir dende a outra punta da mesma. Todo rematou con cinco d�as de hospital por inhalaci�n de fume e co tellado cuberto cun pl�stico. Hoxe, mentres agarda a que lle reparen a casa, vive nun piso alquilado en Fallowfield, na mesma �rea ca min e que a s�a ex-muller, a quen di non visitar �por se a atopo con outro na casa...�
Hai que ver que cousas se pode atopar un un s�bado �s sete da ma��.

Desculpa l�, p�! N�o estou a perceber!

Thu, 22 Mar 2007 20:21:00 +0100

Leo na rede que o presidente galego tivo que utilizar un traductor para se entender co presidente da Rep�blica Brasileira. Outro exemplo, e xa son demasiados, do ridiculismo lingu�stico no que as linguas ib�ricas viven somerxidas dende hai s�culos.
Non hai moito tempo compart�a un caf� nunha tasca universitaria mancuniana con d�as persoas: unha de Porto, a outra de S�o Paulo. Os tres utilizamos naquela conversa cadans�a lingua materna e o tres fomos capaces de comprender e interactuar sen m�is incoveniente que un par de vocablos de tipo informal. Estou seguro que o mesmo suceder�a se os outros falantes foran de Angola, Cabo Verde ou Macau. A interacci�n do galego con calquera das formas do portugu�s moderno est� ao alcance de calquera falante deste curruncho ib�rico. Bastar�a con ter a vontade de entender.
Son moitas as persoas que eu co�ezo a esta beira do Pai Mi�o que din non comprender a lingua de Pessoa, mais cando van mercar al� comunicanse sen neng�n problema porque cren que para un luso � m�is doado entender galego ou, no seu defecto, castel�n. Do outro lado, a situaci�n non parece m�is alentadora. Por que se non cada vez que uso a mi�a lingua nun establecemento lusitano me responden nunha especie de castel�n? Por que sempre me din 'grasias'? Acaso cren que non entenderei un simple 'obridado'?
Na mi�a humilde opini�n, todo isto reflexa un grave problema de inconsciencia colectiva ao respecto do pasado ling��stico e cultural galego-portugu�s. Para os 'mi�otos do norte'(dende Tui ata Viveiro) a lingua portuguesa � case tan for�nea coma o franc�s ou o italiano. Adem�is, a percepci�n hist�rica dos portugueses � tan negativa que facer un esforzo por entendela s�a fala � case tanta baixeza como tentar falala. Por que se non se ofenden tanto os celtistas cando lles/nos chaman 'portugueses' dende 'la coru'? Por que cando algunha celebridade castel�n-parlante pretende falar galego o describimos como: 'un portugu�s falando castel�n'?
Mentres tanto, percibo que ao sur a idea do galego como lingua simplemente non existe, por tanto tampouco a posibilidade de que os galaicos comprendamos directamente a s�a. Coido que para moitos portugueses (e brasileiros - pensade nos 'futebolistas') os galegos non somos moi diferentes dos madrile�os ou valencianos, iso s� vivimos m�is preto. S� as� explico que cando un 'gasho' vai mercar ao Corte Ingl�s de Vigo utilice SOAMENTE a lingua de Cervantes. Evidentemente, non se pode xeralizar nin dinha beira nin da outra.
A mi�a finalidade aqu� non � escribir un artigo sobre a situaci�n socioling��stica na que se desenvolve este irritante proceso, por iso deixo a un lado cousas como o feito de que o castel�n sexa considerado como unha fala 'superior' a calquera das d�as.
Hai xa ben anos un profesor da facultade d�xonos que os galegos ti�amos o privilexio de poder percorrer m�is de medio mundo utilizando s� as d�as linguas que aqu� falamos: galego e castel�n. Qu� raz�n ti�a, m�goa que os galegos nin nos 'percebamos'....

ps.- na imaxe, o Pai Mi�o une Tui e Valen�a.

O noso patrimonio II - Sta. Cristina de Parada do Sil

Wed, 21 Mar 2007 16:23:00 +0100

Por fin estou de volta na terri�a. Unhas poucas semani�as de descanso nunca ve�en mal, e menos cando se conta cos coidados da maici�a e da avo��a....
E para non perder os bos costumes, esta fin de semana pasada volvemos perdernos pola Galiza m�is desco�ecida pero m�is fermosa e, sen d�bida, espectacular. O pouco que co�ec�a da Ribeira Sacra ata agora ocupaba un lugar predilecto no meu coraz�n, pero desde que visitamos o mosteiro de Santa Cristina en Parada do Sil, debo admitir que me roubou o 'sent�o' un pouco m�is. A estrada, m�is galega que a subida � Monte Aloia, marear�a ao inventor da Biodramina de non ser polos profundos montes de carballos e casti�eiros que parec�an esconder o coche das �ltimas raiolas de sol do inverno. M�goa que estivesen todos espidos de follas...
O mosteiro en s� at�pase na ladeira que descende ata o r�o Sil. Dende a vila de Parada do Sil baixamos por unha estrada en forma de serpe que non deixou indiferente a case ning�n dos que me acompa�aban (non s�, Ani�a?). O edificio foi reconstru�do a finais dos anos 90 e a s�a condici�n � simplemente aceptable, a�nda que se nota que hai tempo que ningu�n lle presta moita atenci�n.
Igual que noutros casos da mesma �rea, a canteir�a da igrexa e do que queda do claustro esconde verdadeiras xoias rom�nicas (e de �pocas m�is tard�as) coma o arco que une o atrio da igrexa e o claustro (� esquerda da portada na imaxe). Adem�is, dende o balc�n reconstru�do recentemente podemos desfrutar dunha reconfortante vista sobre o ca��n do Sil e alg�ns dos bancais de vi�edos dos que saen os seus afamados caldos.
O �nico pero que eu lle por�a � presente situaci�n do mosteiro � a falla de paneis informativos dentro do complexo e a falla de vixiancia que impida grupos de 'pastilleros' que non te�en mellores lugares para fumar os seus canuti�os...

I do Anglo-Saxon!

Tue, 13 Mar 2007 15:15:00 +0100

Hai uns d�as a universidade de Manchester anunciaba a bombo e platillo a fichaxe do que alg�ns consideran o mellor novelista brit�nico. Un tal Martin Amis. Na s�a nova pol�tica de facer que a instituci�n sexa co�ecida e nomeada nos medios de comunicaci�n, os dirixentes universitarios non escatiman en gastos para atraer a estas figuras de renome a�nda incluso a unha facultade que non ten un peso para que os seus alumnos de doutoramento vaiamos a conferencias polo pa�s adiante.

O caso � que, co gaio do anuncio da chegada do �enfant terrible� da literatura contempor�nea brit�nica, a BBC decidiu visitar o seu novo departamento na noutrora chamada Facultade de Artes. E as� chegaron � oficina de posgrao unha reporteira � a s�a colega c�mara � procura dalgunhas verbas de benvida dos doutorandos para a nosa nova �estrela� do Creative Writing.
Sen embargo, a deusa Fortuna quixo que na oficina s� estivesemos o meu colega americano AA e mais eu. A simp�tica periodista dir�xese ao meu amigo e preg�ntalle se quere facer alg�n comentario acerca da chegada do escritor.

- Mart�n quen? Amos?
- Non, Amis, Mart�n Amis, o fillo de Kingsley Amis.
- Nin idea.
- E logo ti non estudas aqu�?
- Si.
- Are you an English student?
- No, I DO ANGLO-SAXON. (esta foi a frase m�is memorable que escoitei nos �ltimos anos...)

A rapariga, con rostro sorprendido, v�lvese cara o meu recuncho e preg�ntame se eu sab�a da historia, ao cal contestei que algo ouvira na prensa.

- Daquela, queres facer alg�n comentario?
- I�m sorry, I�m Spanish, I don't really know him....

E as� foi como a cadea de televisi�n que foi capaz de facer o mellor documental de natureza da historia foi incapaz de sacar un s� comentario (nin positivo nin negativo) do novo departamento do �famoso� novelista Mart�n Amis.

Cousas ver�s, amigo Sancho....

ps.- Imaxe obtida aqu�.

Introducing the Book

Wed, 21 Feb 2007 19:37:00 +0100

Por que os libros non traen manual de instrucci�ns?