Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista a Uxía
Un crisol de sons atlánticos vistos coa luminosidade de Lisboa. ‘Eterno navegar’ é o sétimo traballo de Uxía, no que busca en Portugal, Brasil, Senegal ou Cabo Verde a fusión de identidades que percibe en Galicia. Quere sorprender fusionando tradición e modernidade, mornas e jazz, alalás e serruchos. O mellor é que todo soa a Uxía

Uxía percibe na música galega ganas de romper tópicos. Por iso nos atrevemos co pop, o funky oy o hip hop

Uxía fala igual que se move o mar, abalándose primeiro na conversa e batendo de súpeto cun golpe repentino. Sorpréndenos falando de amizades, das novas sonoridades que anda a procurar e que cre ter atopado neste novo disco, Eterno navegar, no que o mar, a luz e o Atlántico converxen de xeito natural e espontáneo.

A cantante de Mos leva un tempo pescuando, indagando no lazo que entronca Galicia coa comunidade lusófona, con Cabo Verde, Senegal, Brasil e, por suposto, a Portugal coa que mantén un lazo persoal profundo. O seu novo traballo vai un pasiño alén de Cantos na Maré, unha sorte de compendio de colaboracións nas que abría a súa voz a outros pálpitos, como lembra nesta entrevista con LECER que, paseniñamente, se foi convertendo en conversa informal ó redor dunha curiosa e misteriosa beberaxe que Uxía inxire entre risas.

Coa ollada un tanto perdida despois de varias rondas de entrevistas promocionais na Coruña, semella cansa de rumiar os mesmos argumentos, coa preguiza de quen fala de algo íntimo dun xeito case funcionarial. Pero o disco resulta calquera cousa menos aburrido. Por el circulan nomes como Quim Fariña, Sara Tavres, Manecas Costas ou Puliño VIascón, transitando entre a modernidade e a tradición, como nesa versión de Unha noite na eira do trigo. E sona a Uxía.

¿Como nace Eterno navegar?
Durante estes anos quixen empaparme de toda esa música e incluso visitar fisicamente eses lugares para crear unha nova sonoridade para o meu traballo que tivese que ver cunha nova mestura. En canto ó contido e ás letras ten que ver con isto, coa navegación, a travesía, coa vontade de ir alén do noso propio territorio.

O mar é unha das metáforas presentes no disco. ¿Que simboliza para nós?
É algo que nos trouxo tanta vida, cultura, riqueza, diversidade. Unha noite na eira do trigo simboliza tamén toda a epopea galega da emigración. O mar é un lugar de encontro e a nós sérvenos para crear unha certa identidade atlántica, así como se fala da cultura mediterránea aquí fáltanos un pouco saber que significa a identidade atlántica e afianzar eses lazos. Levo tempo con esa teima e este disco materializou un pouco máis esa historia, ademais de mostrar outras voces, que xa fixen noutros proxectos como Cantos na Maré. Parto da miña traxectoria para ir cara a ese mundo dun xeito diferente a outros discos. Non é un disco menos galego que os outros, ó contrario, quizais se reforce a nosa identidade con todas esas achegas. De súpeto nun tema portugués aparece unha zanfona ou sonoridades africanas con total normalidade.

¿E a nivel persoal que supoñen eses lazos que conflúen nos portos?
Para min significa outra visión da música que eu fun coñecendo. Ampliou os meus horizontes e recalar nos portos o que me deu foron moitas amizades, tanto en Lisboa como aquí.

¿E nese proceso non coidas que a cultura galega semella ás veces demasiado pechada en si mesma?
Cando te ves fóra é cando mellor te recoñeces, como que a túa identidade se reforza máis. Ese trazo do que falas de que ten que se conservar aquí a cultura de xeito moi puro... Eu creo no contrario. Sempre nos mesturamos, desde que os galegos foron a Salvador de Baía e se contaxiaron dos sons africanos. Nunca houbo músicas xenuínas, hai trazos autóctonos, pero a identidade vaise construíndo ó longo do tempo. Nunca será o mesmo dentro de 10 anos cando a inmigración nos contaxie doutros ritmos, por iso agora de súpeto na música galega hai, ou houbo hai un tempo, unha vontade balcánica. As linguas tamén se contaminan. A vida é así.

Nese proceso de mestura cobran especial importancia as colaboracións, que se complementan entre elas, como a de Paulo Borges...
Paulo é fundamental. Chegou ó proxecto cando eu buscaba unha nova sonoridade e como naceu nos estratéxicos Azores ten un sentido moi peculiar da estética musical, provén do jazz, da clásica, do pop. Mestura moito esas linguaxes e sobre todo ten unha sensibilidade extraordinaria. Sentinme cómoda porque precisaba unha sorte de cómplice. Partimos da harmonía que creaba Paulo co piano ou coa guitarra e despois eu creaba as melodías, e logo os textos. Como foi composto entre os dous no verán posúe ese solpor do verán...

O que máis me chama a atención de Lisboa é a luz e o disco transmite esa luminosidade máis melancólica que calorosa...
Si, ten un chisco diso porque é unha identidade moi lisboeta, por iso lle chamaban a Cidade Branca. E o resto de colaboracións veñen de África pero a través de Lisboa, ademais o disco foi gravado en Sintra, e todo iso inflúe moito.

Tes unha gran relación con Portugal, pero ás veces dá a sensación de que estamos demasiado lonxe deles. ¿Palpas a raia cada vez máis ancha?
Eu nacín no sur e hai máis coñecemento mutuo que no norte, a pesar dese amor–odio que existe nas fronteiras.

¿Por que ese descoñecemento?
Non o sei, porque quen descobre Portugal séntese fascinado e comprende perfectamente esa identidade común. Pero para iso hai que ter vontade de aproximarse e a xente ten máis vontade de ir a Madrid que de ir a Lisboa. Aínda así, creo que cada vez se está rachando máis iso.

Tamén se emprega o galego cada vez máis. ¿Ves unha nova onda?
Si, pero o que vexo é moita diversidade e certa normalización da música cantada en galego, xa sexa pop, funky, hip hop, blues... Estamos completando todo o abano, aínda que non todo é marabilloso. Hai xente con ganas de saír do estereotipo. Houbo un momento de tanta presenza de gaitas e pandeiretas que se produciu certa saturación.

A música galega é moito máis que gaitas...
Moito máis.

www.elcorreogallego.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-06-2008 08:47
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer