Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista con Guadi Galego
Para Guadi Galego, Berrogüetto –o grupo no que foi cantante e gaiteira durante dez anos– representou unha “escola de aprendizaxe e de madurez artística”. Malia a boa relación que segue mantendo cos seus compañeiros, decidiu deixalo “por cansazo”. Este ano quere descansar e tomar con calma os proxectos de Espido e Nordestinas cos que seguirá traballando

Leva nos ollos o mar de Cedeira en días de temporal. Fala con naturalidade e séntese orgullosa de ser gaiteira. Non quere pensar que lle deparará o futuro, senón vivir un ano con calma. Guadi Galego acaba de anunciar que deixa Berrogüetto, o grupo do que foi voz durante dez anos, por cansazo. Agora pensa en centrarse nos seus outros dous proxectos, Espido, con Guillermo Fernández e Nordestinas con Abe Rábade e Ugía Pedreira.

¿Por que decides deixar Berrogüetto tras dez anos de música xuntos?
Hai moito tempo que o pensaba. O que pasa é que nunca tomas unha decisión tan importante cun mes, sobre todo se non hai mal ambiente ou non tes un desgusto ou unha enfermidade. No meu caso foi unha decisión meditada por cansazo. Pensei que ao mellor en medio ano era capaz de remontar pero vin que non, que ía esgotándome por momentos e que aquilo cada vez era máis cansazo. Porque para non estar a tope non ten sentido.

¿Esixíache máis esforzo o grupo que os outros dous proxectos, Espido e Nordestinas?
Ben, esixe un traballo distinto, esixe moito máis compromiso. É un grupo moi enerxético, hai que esforzarse moito e tamén ten moitos concertos, sae máis fóra. É un grupo con máis xente: por iso era o que máis enerxías me roubaba.

¿Que balance fas deste tempo no grupo?
Pois moi positivo. Para min foi unha escola de aprendizaxe, de madurez artística e, sobre todo, Berrogüetto é a miña familia. Persoalmente, a relación entre os sete é impecable. Por iso tardas máis en tomar este tipo de decisións.

¿É unha decisión de ida e volta ou é definitiva?
Non, é definitiva porque na música non hai idas e voltas, deixas o tren e segue para adiante. Se queres cóllelo e se non déixalo. Ao mellor dentro de dez anos hai un reencontro, pero ademais agora hai outra persoa.

¿Seguirás colaborando con eles?
En principio non. Quedar a medias tampouco tiña moito sentido. Eles van facer o seu quinto traballo. A miña intención é descansar este ano seriamente, levando proxectos como Nordestinas e Espido que son máis pequenos e que requiren menos esforzo. De feito, Nordestinas foi un proxecto ao que lle teño moito cariño no que Ugía (Pedreira) xunto con Abe (Rábade) facemos cancións do norte e que ao mellor non tiven tempo para dedicarlle todo o que quixera a ese proxecto. Este ano gustaríame facelo.

¿Que proxectos de concertos tes con Nordestinas e Espido?
Con Espido fixo dous anos que sacamos disco e queriamos facer outro traballo, dunha maneira máis tranquila. E con Nordestinas, temos un concerto agora en marzo en Coruña, outro en xuño en Compostela. A nosa intención é tocar este espectáculo por Galicia e por fóra.

¿Propuxécheste ter unha carreira en solitario?

Non, de momento non. Para facer un traballo en solitario tes que ter moitas cousas que dicir, tes que estar moi segura de que tipo de traballo queres facer e non é o meu caso. Non saio de Berrogüetto para facer un disco en solitario.

¿Tes pensado avanzar no teu traballo como compositora?
Si, gustaríame moito compoñer para outra xente pero iso xa é máis como te vai levando a vida. Se a xente te chama e che pide temas, marabilloso, eu encantada. Paréceme moi interesante pensar en compoñer para outra xente. Compoñer cada vez divírteme máis, e a música tradicional cada vez gústame máis.

¿Que che achega o traballo de Nordestinas?
O traballo de Nordestinas foi como un capricho. Berrogüetto ten moitísimo que ver comigo, é música tradicional, folk, e eu ademais son gaiteira, é música instrumental. Ugía e eu fixemos este traballo e chamamos a Abe máis tarde. E pensamos en facer os temas que cantabamos dende pequenas e que nós cantabamos nas casas cos nosos pais. Fixemos temas presentes tamén mirando cara ó pasado, ó mar do norte. Poucas veces tes a oportunidade de facer algo así e con tanta elegancia como Abe arranxou Nordestinas. É como un caramelo.

¿Que importancia lle dás á lingua á hora de compoñer ou interpretar as cancións?
Eu creo que a lingua ten a importancia segundo cada un a sinta. Nestes últimos tempos teño a sensación de que falar galego e cantar en galego significa estar concienciado. Eu creo que iso é un erro, porque a lingua ten que ser algo natural na xente e que non sexa un complexo nin para ser máis nin para ser menos. A lingua dun pobo ten que xurdir con naturalidade. ¿Por que eu canto en galego? Porque me expreso en galego e é como sinto que me expreso mellor. Iso non significa que non cante algún día en inglés ou en francés, aínda que me custe máis. As miñas cancións probablemente sexan en galego aínda que non descarte facer letras noutro idioma. Coa lingua non se pode ter complexos.

Parece que a lingua se está institucionalizando.
Non pode ser un complexo nin para ben nin para mal. E iso politicamente igual. Politizar a lingua é matala. Aínda que inevitablemente neste país se falas galego é que ou es "de aldea" ou "nacionalista". Iso fai que a música en galego se limite, porque aínda temos moitos complexos coa lingua.

¿Cales dirías que foron até o de agora as túas principais influencias na música?
Sempre escoitas cousas distintas. Eu teño claro cales son as miñas influencias. Dende logo, a música tradicional aínda que eu non son unha cantante tradicional. Tamén a música instrumental me inflúe. Escoitei moita música portuguesa dende pequena e por suposto, a música máis actual, máis pop. Algunhas composicións miñas teñen un punto pop.

¿Como afectou nacer en Cedeira na túa forma de entender a música?
Cedeira é unha vila, non é un pobo pequeno, e no seu momento, cando o mar era un punto importante na súa economía, era unha vila moi próspera. Cando vives nun lugar así, iso crea un rebumbio. Había un nivel cultural en Cedeira incrible porque chega un momento no que había tres coros, unha banda de música, grupo de baile, de teatro... E houbo grupos de cantantes dende os anos 60 que compuxeron música. Meu pai era músico afeccionado. Estar rodeado desa xente, vaite contaxiando. Cedeira aínda é un sitio no que o Día de Reis se sae a tocar.

Participaches nos encontros dos Axóuxeres dirixidos aos nenos máis pequenos, ¿como foron?
Foi algo totalmente distinto. Aí si que non hai complexo ningún. Foi moi divertido cantar para os nenos porque sempre tiñas que estar chamando a súa atención. Eran nenos moi pequenos, entre seis meses e tres anos. Ao mellor se fosen máis maiores funcionaría mellor.

Despois de toda esta actividade, quédache tempo para impartir clases no Conservatorio e na Academia da Música A Berenguela, ¿gústache a docencia?
No Conservatorio, de momento, estamos nunha etapa de tránsito, a ver se empezamos a funcionar en breve. Na Academia de Música levo doce anos traballando, é case como unha cuestión de familia. Hai anos que teño máis tempo e lle dedico máis tempo e outros que teño menos e lle dedico menos, pero sempre collo algo para non desvincularme. Gústame moito porque é unha cousa distinta. É moi divertido. Alí dou linguaxe musical e algunhas clases de canto. É unha escola enfocada ao clásico. Os nenos son esponxas, saben o que lles gusta. Non se formulan se é música tradicional ou africana.

Tamén participaches nun acto para conmemorar o centenario do Himno galego, ¿como foi a experiencia?
Ben, moi curta porque a verdade é que foi un acto aquí para a emigración e fixemos dous temas. Estivo ben. Despois houbo actos concretos en cada capital e a nós tocounos un acto para as viaxes que fai a xente da emigración cando vén aquí no verán.

Tamén ofreceron un concerto solidario cos Tres do Eixo no Auditorio o 14 de decembro.
Si, foi superemocionante para min. Cando te chaman para facer un concerto dese tipo, ao mellor sabes de que vai a noticia pero sen fonduras. Entón infórmaste e para min foi moi emocionante. Paréceme unha situación realmente ridícula no que a xustiza se refire, totalmente inxusta e de botar a correr. Deberiamos ser un pouco racionais e empezar a pensar se a nosa xustiza nos protexe. Se iso serve para que por presión social, sintan que hai que reflexionar, creo que para algo serviu.

¿A música galega vive un bo momento?
Si, eu creo que estamos nun dos mellores momentos da música galega porque está diversificada. Debemos aprender a facer música galega, en galego, sen complexos, pensando no que realmente che gusta facer, nas túas influencias e non pensando na lingua, para que sexa algo natural. A música galega leva moitos anos de formación, hai moitos músicos no país, hai unha canteira de músicos de jazz, de rock bravú dende os Dipolomáticos... Os músicos están moi ben formados e os cantantes tamén. Coa música tradicional estamos nun momento boísimo porque está diversificada: que un día vas escoitar hip hop e outro folk, e outro, música de autor en galego. O importante é saír de aquí porque aínda que en Galicia se comeza a consumir música en galego e a xente empeza a comprar música no país, saír fóra é moi difícil.

Do mar de Cedeira á pedra de Santiago
Guadi Galego naceu en Cedeira, onde a música se vincula dende sempre ás tabernas e ao mar. Seu pai era músico, unha paixón que ela mesma continuou como gaiteira, pianista e vocalista no grupo Berrogüetto, unha experiencia que acabade deixar para dedicarse a outros proxectos.

Co grupo gravou os seus últimos tres albums,Viaxe por Urticaria, Hepta ou 10.0, este último para celebrar o décimo aniversario da banda. Sons distintos nos que agora se centrará con Guillermo Fernández, con quen canta no dúo ‘Espido’.

E con Ugia Pedreira e Abe Rábade –Nordestinas– continuará reinterpretando as cancións tradicionais do seu norte, que se foron transmitindo de xeración en xeración.

Hai máis dunha década que deixou o mar de Cedeira pola pedra de Compostela onde imparte clases na Academia de Música A Berenguela.
Cre que o que lle falta á música galega é atopar espazos fóra do país, levar os concertos máis alá das nosas fronteiras para darse a coñecer.

www.elcorreogallego.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-01-2008 09:01
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer