Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista a Cantatí
O Cantatí chámase así porque comezaron denominándose Canta ti que a min me dá a risa.

Antón Méndez, un dos seus integrantes dende que fundaron o colectivo no 2004, comenta que se puxeron ese nome “porque somos moi dados a bromear nos ensaios cambiando as letras”. Esas chanzas acontecen nada máis que nos ensaios porque Cantatí caracterízase por ser radicalmente fieis á música tradicional. Unha mostra é o seu disco Cantigas de antonte, que se entregou El Progreso, dentro da campaña Nadal para todos, que promoven este diario en colaboración con Cáritas Diocesana.

—¿Que se pode atopar no disco Cantigas de antonte?
—Pois incluímos panxoliñas tradicionais, O nacemento e Reis en Nullán. Son cancións da Nadal recollidos nos Ancares leoneses, no caso de O nacemento; e en Nullán, nas Nogais, no caso de Rei en Nullán. Ambos os temas abren e pechan o disco. A maiores, aparecen catro temas do noso repertorio, que son Antroido, Linho Mourisco, Nodaiga, Vals Voda, De Courel a Nogais e Cuba.

—A instrumentación que se escoita en Cantigas de antonte é moi sobria, ¿vaise manter ese espírito nas súas actuacións en directo?
—O espírito vaise manter porque queremos ser fieis á música tradicional, sen instrumentos que lle son alleos, como poden ser as baterías ou as guitarras eléctricas. Entendemos que é unha evolución, pero non nos gusta porque lle dá un carácter artificial aos temas. Nós preferimos cinguirmonos ao tradicional mantendo as melodías e o xeito de cantar, e engadimos arranxos instrumentais e polifonía, algo que non era moi frecuente.

—¿Os seus informantes nas recollidas que fixeron para os temas do disco usaron instrumentos ou cantan a capela?
—A maioría non usa nada, aínda que hai quen se acompaña cunha pandeira ou un pandeiro. Nós tratamos de facer a música tradicional tal e como sería se estivese viva. Aquí non acontece como en Andalucía, onde a música popular acabou convertida en música oficial, sobreviviu e evoluiu.

—¿Cales son as razóns para que morrese a música tradicional galega?
—Nas vilas e aldeas foi desaparecendo porque os mozos foron marchando e os rapaces son os que tiñan gañas de diversión e mantiñan esas pezas. Logo están a chegada da radio e as bandas modernas.

—No seu repertorio recollen pezas de recoller o liño ou de seitura, actividades que non facían soamente os novos.
—Si, eran cantos que acompañaban o traballo e o facía máis levadeiro. O liño desapareceu e a maquinaria acabou cos cantos noutras tarefas. As muiñeiras e as jotas se perden porque xa non hai polavilas nin fiadeiros. Tratamos de rescatalos da memoria e darlles vida outra vez.

—¿Fan a recollida individualmente ou van como Cantatí, en grupo? ¿É sistemática?
—A recollida faina cada quen co colectivo ao que pertence. A recollida é profesional e sistemática. Hai que ir pola zona, localizar os informantes, gañar a súa confianza para que che canten as pezas. O que fixemos nós é recoller moito e logo ir eliminando o que non é interesante.

—¿Cal foi o criterio de escolla?
—Escollemos o que é tradicional. ¡Hai sitios aos que chegas e che cantan Soy minero!

—¿Houbo algún xénero que se lles resistise?
—As cancións de xogos infantís. Aínda se conserva algo, pero é difícil atopar algo. Na Montaña aínda se recollía algo nos anos 80.

—A recollida faise entre as persoas de maior idade. ¿Esta será a derradeira xeración para facer recollida?
—Cada vez se fai menos recollida, do que se trata agora é de traballar no que se recolleu. O Museo do Pobo Galego ten un proxecto polo que promove que se cedan cintas para traballar nelas.

—¿Nese labor de campo, percibiu pecualiaridades da provincia de Lugo?
—Hai peculiaridades por zonas, aínda que si é certo é que Lugo é moi de gaita e moi pouco de pandeireta. Na Montaña, por exemplo, collen a pandeira coa esquerda e petan nela coa dereita; no resto do país, collena coa dereita e petan na esquerda. Esa zona é tamén onde se recollen os cantos máis ancestrais, onde hai máis alalás. Son máis primitivos nas estruturas e se canta máis de vagar. No resto de Galicia hai máis muiñeiras e xotas.

—¿En que campos se moven os que fan agora recollida?
—Eu traballo coa vestimenta. Ando investigando na Limia, en Ourense, e algo na Pastoriza. O meu é un traballo de investigación sobre a iconografía do traxe en Ourense e tamén ando con Cántigas e Flores. A roupa que se atopa agora xa ten influencia burguesa da moda da época, polo que perde esas características da vestimenta que nos diferenzaba os galegos do resto.

—¿Hai algunha particularidade apreciable nas vestimentas da provincia de Lugo?
—A roupa é semellante, o que cambia basicamente é a nomenclatura. Na provincia de Lugo hai, por exemplo, mandís de mostra, que se poñían na cabeza para ir á misa. Levan unha banda vermella no fondo do mandil que é moi difícil de facer.

—Cantatí anda presentando estes días o seu álbum de debut, Mira como veño, ¿Como van ser esas actuacións en directo?

—Interpretaremos os temas do álbum acompañados por dous lucenses que nos axudaron moito e que son Bruno Villamor e Cristina Vila. Pepe Bahamonde tamén colaborou connosco, pero non vai poder estar. Bahamonde toca a gaita nunha peza e a gaita noutro.

www.galiciae.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 16-01-2008 00:51
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer