Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista sobre o libro de Berroguetto
"O folk nunca estivo no campo semántico do rancio ou conservador"

Quico Comesaña, buzuki, mandolina e arpa céltica, un do sete compositores que forman Berrogüetto, baixouse un día do escenario e dixo aos compañeiros que o deixaba. "Sostiña que acababa de perpetrar un concerto calamitoso, que non dera unha a dereitas. Logo repasamos as cintas daquel concerto e contabilizamos tres notas erróneas en dúas horas e pico de música en directo".

A historia, cara a adiante e cara atrás, está contada por primeira vez en "O pulso da terra", biografía autorizada pero libre da banda que excedeu as marxes do folk galego, a contar desde Navicularia (1996). Unha panorámica personalizada da música de raíz en Galicia, desde o bum dos 90 até o actual Kosmogonías. Na entrevista apresurada comparecen o autor, Fernando Neira, colaborador do PAÍS, e Anxo Pintos, ideólogo da banda máis asemblearia do folk galego.

Pregunta: Que conflúe até chegar a O pulso da terra?
Anxo Pintos: Temos a sorte de contar na nosa vida cunha muller chamada Beatriz Rodríguez Fontán. Foi a ela a quen se lle ocorreu a feliz idea de celebrar así os 15 anos de Berrogüetto. A partir de aí, as cousas viñeron rodadas. Na mente de todos estaba Fernando Neira para escribilo, aínda que pensamos que sería difícil convencelo.

Fernando Neira: Pola miña banda subxace un fondo biográfico persoal, unha especie de necesidade emocional de achegar un gran de area no ámbito da biografía cultural galega. Molestábame pensar nun libro feito desde o compadreo; neste caso podería ser un libro que nacese desde o respecto e a admiración mutua. Non foi un traballo tutelado en ningún sentido.

P. É o relato máis completo da escisión de Matto Congrio, o proxecto compartido con Carlos Núñez até 1995.
A. P. Non se pormenoriza en exceso, pero si se fala diso.

P. Custou tanto cicatrizar a ferida?
A. P. O que sucedeu con Matto Congrio... Estamos a falar dunha relación persoal que vén da infancia. Cando se produce a ruptura é coma se un inmenso iceberg se pulverizase. Son feridas emocionais que leva tempo pechar, pero das que un normalmente sae fortalecido. E con certo escepticismo á hora de fabricar outra vez un escenario de confianzas e complicidades. Esa maneira tan traumática de desfacer un grupo tamén provoca que o que nace despois non percorra a mesma senda. Por iso atamos cabos desde un principio para que os egos estean suficientemente domesticados. O importante é o colectivo.

P. Como se van decantando no son Berrogüetto influencias e proxectos individuais tan dispares?
A. P. O común, a pesar das diferenzas, é o cerne a partir do cal nos abrimos para captar todo o bo. Para min estaba todo ese Estado de Misisipí da gaita, as Rías Baixas, por exemplo. Todos eses grandísimos grupos e solistas de gaitas, Ricardo Portela e Os Campaneiros por unha banda, bandas como Milladoiro, un pouco menos Fuxan os Ventos. Todo o folk que se facía máis aló das nosas fronteiras, Planxty, Moving Hearts, todos os bretóns e a música dos países do leste. Se a pregunta é por que duramos tanto, tendo en conta que un contrato discográfico estándar son cinco discos, 10 anos, iso é que os telómeros colectivos do xenoma Berrogüetto son máis lonxevos do habitual (ri).

F. N. Desde fóra, a sensación é que aínda que gran parte dos músicos de Berro teñen proxectos importantes en solitario ou con outros músicos, todos eles teñen claro que a nave ama de cría segue sendo Berrogüetto. Poderán facer cousas boas, complementarias e ilusionantes, pero nunca terán un caparazón como o que teñen para desenvolver todo o seu potencial.

P. Sempre criticou o respecto xenérico cara ao flamenco e a falta de distingos con outras músicas de raíz.
A. P. Foi unha circunstancia concreta, unha vez que fomos a Madrid para facer promoción. Lin nun xornal algo así como 'o enésimo gaiteiro que vén do Norte'. Ese comentario xamais se escribiría para glosar a un novo talento da guitarra ou do cante. A palabra 'enésimo' xamais se empregará para falar de flamenco, e iso demostra que a balanza non está equilibrada.

P. Para explicar por que custou tanto, no ámbito folk, levar ben coa música lixeira ou integrar voces, adúcese ás veces un excesivo respecto pola tradición.

A. P. O folk nunca estivo no campo semántico do rancio ou o conservador. É un xénero tremendamente contemporáneo, máis que o rock, se me apuras. Sobre as voces, quizais o problema é que un está un pouco preso conforme ao que é a súa formación. Se es instrumentista e tes referentes de éxito como Milladoiro, unha proposta instrumental que triunfa, pregúntasche: é posible facer un grupo só con xente que toca instrumentos, sen necesidade de voz? Si, é posible, entón te lanzas á aventura. Nun momento determinado da historia, atopas a necesidade de que entre en liza toda esoutra parte. Primeiro entraron as pandereiteiras e unha voz solista [Guadi Galego] con letras que non só falaban do que atende ao mundo rural. E hoxe en día temos moi bos exemplos de como se pode resolver a presenza da voz na música folk.

P. Onde radica hoxe a potencia de Berrogüetto?
F. N. Despois de dous primeiros álbums sensacionais, podía haber un certo amoldamiento ou acomodación. Aí Kosmogonías convértese, por unha concatenación de elementos determinada, nunha revitalización sensacional do grupo. Eu creo que se produce unha especie de conxunción de estados de ánimo, de reivindicación do sete como colectivo e individualidades, unha forma de dicir 'imos lembrar á nosa xente quen somos e o que somos capaces de expresar'. Kosmogonías é un canto de autoafirmación que admite a multiplicidad de escoitas. O vanguardismo de Berro reside nunha minuciosidade extenuante, niso radica a súa auténtica esencia, e eles sábeno. Por iso danlles tantas voltas a todos e son pouco prácticos. Poden investir unha tarde en decidir que instrumento debe prevalecer nun arranxo.

www.elpais.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 16-11-2011 10:57
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer