Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista a Mercedes Peón
Mercedes Peón volveu revolucionar a escena musical de Galicia co seu recente discó "Sós", unha intensa mestura coa que nos mergulla no seu concepto de música electroacústica. Sons á vez ancestrais e vangardistas fan que este traballo consiga entrelazar sólidas capas construídas a base de electrónica, instrumentos acústicos, sons e voces da cidade, todo iso envolvido por unha poderosa voz. Extrovertida e apaixonada polo seu traballo, Mercés Peón conta nesta entrevista todos os segredos de "Sós", á espera da súa actuación o próximo 21 de xullo no festival Os Veráns da Vila (Madrid).

Pregunta: O disco atráenos irremediablemente xa desde a portada: unha sobria caixa metálica na que só destaca o título en código Morse. Cal foi a formulación deste deseño?
Resposta: Cos títulos dos discos anteriores creei unha estética a través de sons preciosos do idioma galego, e ao chegar o cuarto disco intentei tamén crear unha palabra que tivese un concepto detrás. "Sós" é unha proposta artística tanto no deseño gráfico como no que hai dentro. A primeira impresión ao ler o código Morse podería ser que alguén está pedindo socorro, e con todo "Sós" é o branco nun fondo negro, o son do singular, do natural que se está afogando nun mar negro. É a luz que nos podería levar a un ecoloxismo total, a un equilibrio entre nós, que somos pura natureza, e o pensamento humano.

Este disco ten moitísimo máis que ver comigo mesma, é o máis urbanita. Durante varias xiras amplifiqué o son das cidades, gravadora en man. É unha experiencia que me encanta: amplifico o son e paseo cuns cascos escoitando todo magnificado. Esa obra electroacústica espontánea que xorde das cidades é o fío condutor que nos leva. Este é un traballo moito máis sistémico, que inclúe as miñas vivencias, ademais das culturas e cidades desta viaxe. Por exemplo, o tema "Sao Paulo" é un día de Mercedes Peón nesa cidade, onde estiven gravando os helicópteros, as persoas falando no metro. Tamén a miña experiencia en Marrocos ou no Radical de Barcelona están plasmadas aí.

P. Cal é o fío condutor neste traballo?
R. O fío condutor é a falta de prexuízos. Ningún tema ten unha estrutura estándar, non é rock, non é pop, non é folk. É unha obra electroacústica na que as palabras son a evidencia de singularidades e da beleza inmensa desas singularidades. O que fago son varias propostas que interactúan no mesmo momento, tanto a nivel musical como a nivel conceptual. Non podo definilo cunha palabra soa, porque son dous anos e medio deixándome levar por ese xeito de facer, manexando cinco, seis ou sete conceptos á vez.

Encántame coñecer as cidades a través do traballo, vou andando coa sensación de que aparecen músicas por todos lados.

P. Falemos un pouco das cancións. "Elas" une musicalmente ás mulleres galegas e magrebís e destila complicidade e solidariedade. Que ten de vivencia real?
R. Isto é unha vivencia real, tal cal, e menos mal que teño testemuñas, porque había un xornalista comigo. Cheguei a Marrocos nunha xira de cinco actuacións e fomos ao zoco de Rabat, que é precioso, case como ir a calquera mercado de Galicia. Había un señor vendendo pandeiras bereberes e compreille unha. Empeceina a tocar cantando "Elelé", un tema que fixen no primeiro disco, e a xente do zoco empezoume a acompañar con palmas e con todo o que tiñan a man. Eu púxenme a tocar a pandeira e a cantar como unha tola, e toda a xente do zoco levantouse e púxose a cantar Elelé comigo. Foi unha vivencia real. Ese pandeiro, co seu grave tremendo, é o que se escoita no tema, o que sustenta toda esa tolemia arreglística. En Casabranca, ía eu co meu camisetita e os ombreiros ao aire e cruceime cunha muller que levaba un yihab e só ía cos ollos á vista, pero cunha mirada, como di a canción, "tan intensa que parecía que ou tempo parábase, que volvía ou pasado". Imaxína a contraposición do aspecto. Entón cruzámonos unha mirada aos ollos moi poderosa, moi intensa, case coma se eu me recoñecése nela. A través da canción conto isto, coas miñas emocións e as miñas intuicións. Todo iso ao final vaise transformando en música.

P. "Sao Paulo" e "Babel" son dous temas fannos agudizar todos os sentidos. Que significan para ti?
R. Cheguei a Sao Paulo para tocar na Bienal e cando me levaron á habitación do hotel, nun noveno piso, apareceu un helicóptero na fiestra. Ao día seguinte preguntei e dixéronme que alí hai moitos empresarios que se desprazan de hotel a hotel en helicóptero. Entón, con esa impresión e a gravadora coa que ando por aí amplificando, saín á rúa. O material co que me atopei ao chegar a casa foi o son do metro, cousas da xente do meu grupo, o son dos helicópteros. Con ese material en casa fágome a miña obra electroacústica, primeiro sen música e logo a mestura con todo iso. É o meu imaxinario, a miña historia máis profunda nesa cidade. Encántame coñecer as cidades a través do traballo, vou andando coa sensación de que aparecen músicas por todos lados. En "Babel" hai un tratamento completamente electrónico da instrumentación percusiva acústica que eu se tocar: pandeiros, pandereitas, pandeiras grandes, latas de pemento. Con todo iso, pasado polo meu computador, ecualizado e comprimido, conseguín loops exactamente igual que se traballa na música electrónica. Nunha cea en Suecia coñecín a un home cunha voz alucinante, un empresario sueco de orixe exipcia. Cheguei a atreverme a porlle unha canción e encantoulle. Pedinlle que dixese o que quixese para gravarlle e empezou a falar en árabe. Eu non sabía o que dicía nin lle pedín a tradución, deixeille o espazo aberto. "Babel" é un tema que crea espazos abertos para mostrar certas partes da nosa construción humana, ese xeito que temos ás veces de aseverar cousas que están baseadas única e exclusivamente en prexuízos ou en clichés preconcibidos.

P. "Ciumes", o último tema do disco, enlaza de novo con "Sao Paulo" e "Babel".
R. Utilicei este tema para abrazar todo o disco. O tema está provocado por Margarita Ledo, por unha longametraxe documental ao que lle fixen a banda sonora, dúas horas e media de música. Era a primeira vez que me propuñan algo así e foi duro, pero bonito. Trata sobre o deber cumprido na derrota, sobre o xeneral Líster, ao que lle tocou defender a República cando o golpe de estado. Eu por suposto non vivín a Guerra Civil nin a posguerra e cando me expuxen isto tiven que ler moita historia sobre o que ocorreu en Galicia e no resto de España. Para min foi tremendo. Un día levanteime de madrugada coa emoción concreta do deber cumprido na derrota, logo de habela estado buscando durante meses. Este final tamén significa "eu fixen isto con todo o amor do mundo". Isto é o que puiden facer e estou contenta, sinto que fixen un traballo bo e regálovolo con todo o amor do mundo.

P. Estamos seguros de que entre Sihá, o anterior disco de 2007, e este non estiveches parada nin un momento. Que outras actividades e proxectos desenvolviches ao redor da música e a arte?
R. Estes tres últimos anos, como parte de Sihá, fixen o espazo sonoro para o Centro Coreográfico Galego, tivemos 35 actuacións por toda a península e logo realicei a banda sonora para Margarita Ledo. Este ano tamén fixen música para "Só 2", de Maruxa Salas, unha coreógrafa moi importante.

P. A túa discográfica cualifica o teu traballo como World Music nas súas follas de promoción, pero nos datos gravados no disco aparece como música tradicional. Que pensas desas etiquetas?
R. A música tradicional é a música creada colectivamente durante centos ou miles de anos en comunidade, sen ningún tipo de liderado, e que chega aos nosos días naturalmente e evolucionando. Polo tanto, unha compositora do século XXI en soidade nunca pode dicir que fai música tradicional. Levo 25 anos estudando e traballando coa música tradicional e pertencendo a ela, mesturándome cos seus códigos, e podo estar en calquera lugar de Galicia cantando e tocando, ata participando nesa creación colectiva, porque coñezo eses códigos. O que podo dicir é que nesta discográfica son uns tolos vangardistas. Tanto eles como esta compositora que acaba de entrar na súa discográfica, non nos movemos moito no sentido de pór etiquetas, ao contrario. A palabra "tradicional" é unha palabra moi manida que se utiliza sen coñecemento, porque nos lugares que avanzaron moito economicamente, a vivencia tradicional fai 100 anos que non existe. Eu creo que o que fago é música e xa está, gusta ou non gusta. En todo caso si creo que, como son unha música actual, é música de vangarda.

P. O feito de que sexa difícil etiquetarte nun estilo, pode pecharche portas en festivais ou pola contra ábreche maiores posibilidades?
R. Creo que se estou polo mundo tocando ten que ver con outros parámetros, co boca a boca, con que che viron nunha actuación ou que lles chegou o disco. Creo que as cousas móvense por outros camiños. A cuestión é que en todos estes anos non parei, paralelamente fago moitas cousas. Por exemplo, toco moito en Francia e fixen xiras de 10 actuacións por salas moi alternativas onde toca, por exemplo, un grupo de reggae e despois eu. Neses lugares o público está xa afeito escoitar singularidades de xente que está investigando continuamente e con moita formación musical. Comigo ocorre que son moi enerxética e se me chaman de festivais como o Sigre húngaro, que ten 35 escenarios, e nun está Alanis Morrisette, noutro Goran Bregovic e noutro Mercés Peón, é porque a proposta chámalles a atención, sen máis. Eu enténdoo e non teño ningún tipo de problema coas etiquetas, porque ás veces teñen que explicar quen es.

www.tierrafolk.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 21-07-2011 10:39
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer