Co sinxelo que sería todo cun chisco de tolerancia! Bochas de helio hainas por todas partes, se puidese ir collendo alí e acolá cada globo que vexo habería moito tempo que non sería unha prosma e estaría felizmente ocupada analizando as miñas pegadas a cabalo dun cirroestrato con forma de media interrogación.
Pero non.
Aínda estou aquí.
Cos pés enguedellados ao chan.
Non me serven os globos de hipermercado, nin os dos parques de atraccións, nin os de ningunha feira cultureta, nin os de ningún concerto, nin os do circo, nin os de ningunha manifestación, nin os de ningún mitin político, nin os do Xacobeo, nin os de ningún maratón popular, nin os de ningunha ONG. Xa que logo, aínda que non aturo o cheiro a améndoas garapiñadas e nubes de azucre cociñadas a ritmo de cumbia, pasodobre, ou reggaetón, a pesar de que teño as cervicais escaralladas de tanto buscar alguén que venda globos no medio de tanta atracción, de que xa estou case xorda e soño con chochonas xigantes que me soterran nun camposanto de papeletas perdedoras, malia todo iso (e algunha cousa máis...) , non me queda outra que deambular de verbena en verbena na procura do globo de medidas idóneas que me permita chegar á cifra exacta que preciso para que as miñas dedas comecen a levitar.
Hai xente que di que teño moito conto. Din que neste país outra cousa non haberá pero que festas que hai ata fartar. E non tal. Esta cousa miña é moi sufrida. Nunca hai festas abondo. Os globos de feira son unha especie en perigo de extinción. Despois de tanto ir e vir, se xunto todo o helio que teño, aínda non me dá nin para que o brazo se erga só.
Sinceramente,
non lle desexo a ninguén este sen vivir .
