Made in Galiza


Eu nunca serei yo
Um caderno de trabalho de Séchu Sende

A minha obra neste caderno está licenciada baixo creative commons, copiceibe.

O autor solicita comunicar-lhe qualquer uso ou modificaçom da sua obra no email de contacto aqui sinalado.

Contacto
madeingaliza
 CATEGORIAS
 FOTOBLOGOTECA
 OUTROS MUNDOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A língua de Daniel Martínez Mariño


Sexamos esquíos

Abxuro
do software, do hardware e do tupperware
do esperanto e do kdamos?

Renego das linguas francas
que imposibilitan
a licencia poética das mentiras

Quero transitar por
palabras con vida,
vellas e agradecidas,
afeitas á dimensión cativa da miña existencia.

Palabras con alma de abrigo vello,
de zapato axustado ó tamaño do meu pé.

Pido para min
palabras usadas
pero que conserven intacta a súa dignidade,
como a conservan as beiras dos chanzos de pedra
comestos polos pasos dos que me precederon.

Só pido palabras.
Palabras nas que habite o alento doutras bocas
e o eco doutras vidas.

Só iso, palabras.

Porque sen as nosas palabras
seremos formigas sen norte,
plantas sen raíces,
cegos sen caiado.
A nosa condena ha ser andar polo mundo
inseguros e medorentos,
a atoutiñar con mans inexpertas
o que nos vaia saíndo ó paso.

Renunciar ás nosas palabras
é renunciar ó cinesmascope
no que se proxectan os nosos soños.
Será como regresar ás proxeccións en branco e negro,
mudas e co acompañamento ronco dunha pianola.

Mais, para que isto non aconteza
fagamos coma os esquíos,
que ás veces esquecen
onde soterran as noces,
e dese esquecemento
agroma anos máis tarde unha nogueira.

Para preservar a lingua,
soterraremos coas nosas mans
no máis escuro da fraga,
alá onde a terra sexa máis fértil,
unha morea de palabras
(alustro, chirlomirlo, remorso)

Sementes que un día han xermolar
no acubillo morno do humus.

Linguas de lava e de lume
que só deixan cinza na boca.

Lingua de can e de ovella
a medrar na beira dos camiños.

O costro da lingua materna
mesturada para sempre coa miña saliva.

Fame atrasada
de bicos con lingua.

Linguas viperinas
a esbazunchar veleno.

Andar nas linguas
por dicir o que pensas
e facer o que debes.

Perdoa, (Ana, Uxía, Sabela?)
teño o teu nome na punta da lingua.

Mudiñas
ás que lles comeu a lingua un gato lambón.

Irmáns, en pé,
para rogar a deus polo descanso eterno
da lingua morta.

Non é só a lingua de Rosalía,
de Castelao ou de O´Rivas,
de Ferrín, de Casares ou Blanco Amor;
das longas noites de pedra de Gayoso
todos os venres na TVG,
ou das desmemorias dun neno labrego
ó que nunca felicitaron os do Xabarín Club
polo seu aniversario.

Tampouco non é a lingua exclusiva
dos que, enchidos de poder,
redactan decretos sen creto
e sentenzas que absolven a Barrabás.
Non é unha lingua sintetizada
nas retortas dun sinistro laboratorio,
nin o eructo dun académico a facer chatolas
despois do xantar.

Non é iso.

É, por enriba de todo,
a miña lingua,
coa que insulto, minto e rogo.
Lingua coa que son.

Mais tamén a do avó Ramón
a nomear cun dedo tinguido de nicotina
as árbores e os paxaros que nelas viven.

E a lingua da miña nai
cando a súa man
aliviaba a febre na miña fronte de neno.

Lingua coa que o mundo
foi tirando os seus veos.

Non podo,
non quero renunciar a ela.
É canto teño.



...



A sedicción dos paxaros

Se aspiramos a acadar unha soa lingua
única, exclusiva e sen ambigüidades,
unha lingua
precisa, científica e, por suposto, compartida,
nese caso,
o mellor que podemos facer é calar.

Membros de pleno dereito
da Real Academia do Silencio,
fiquemos mudos para sempre,
xa que só o silencio
ten o privilexio da unanimidade...

(sempre e cando non veña o asubío do chirlomirlo
a disentir, claro)

...


Daniel Martínez Mariño, natural de Ares, recoñece que le de todo, desde Harry Potter á parte de atrás dos paquetes de cereais. Foi premiado por estes textos no certame Minerva 2010.


De paxaros e outros minerais: autor@s premiad@s nos XXXVIII Premios Literarios Minerva, Colexio Peleteiro, 2011

Comentários (3) - Categoria: Geral - Publicado o 29-04-2011 09:26
# Ligazóm permanente a este artigo
Um pica-peixes sobre a almofada!






e mais umha libelinha azul...

Para Candela!



Comentários (13) - Categoria: Desenhos - Publicado o 28-04-2011 20:31
# Ligazóm permanente a este artigo
David Copperfield nom tem nada que ver com isto
Olha esta foto. Um sinal borrado. Quem puido fazer desaparecer o topónimo e por que?



Num país como o nosso, onde o sinal dumha estrada poderia ser objecto dumha tese de doutoramento, que pensas tu ao olhar essa fotografia? Qual será a sua história?

Mais em galiciaconfidencial.com
Comentários (5) - Categoria: Nom serviam - Publicado o 08-04-2011 14:40
# Ligazóm permanente a este artigo
As culheres de Javier Valles








Javier Valles enviou estas fotos e estas palavras desde Asturies, criadas a partir do relato das 13 culheres numha caixinha negra:

"Só teño na miña mente mestura de culleres...deformes e de madeira.
Con elas vai unha culler que soña con ser garfo.

Estou facendo rochas...pedras baleiras por dentro...tamén de madeira."

...

Javi Valles é escultor, e tem um braço galego e outro asturianu. "11 pedras de cores" é o título da sua vindeira exposiçom, em julho.
Comentários (3) - Categoria: Desenhos - Publicado o 04-04-2011 22:42
# Ligazóm permanente a este artigo
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Estadisticas Gratis