Desde a rede de colectivos “Galiza Non Se Vende” queremos sumar a nosa voz ao que xa vai sendo un clamor popular a prol dunha folga xeral urxente, que debe ser continuada con todo tipo de mobilizacións (paros, boicots, activismo…) até que se faga realidade un cambio de rumbo nas políticas sociais e económicas.
Mentres que desde o goberno central e a Xunta se subvencionan, como sempre e sen contar co pobo, ós bancos, ás grandes empresas e ás institucións como a eclesiástica e a militar, están a recortar todos os gastos sociais, en sanidade, educación e promovendo a exclusión social fomentando así graves dificultades as persoas con menos recursos. Recortes e privatizacións. Se tantas perdas provocan estes sectores, só entendemos un xeito de que ao seren privatizados dean beneficios, deixar de atender ás nosas necesidades.
Non contentos con isto, a Xunta está a desenvolver unha lexislación baseada na desprotección do noso territorio, que agrava a actual permisividade para consentir todo tipo de actuacións, urbanísticas, industriais comerciais ou infraestruturais en case calquera lugar da nosa terra.
Subordínase a preservación da natureza a cal pertencemos e que nos permite, cun uso racional e sustentable dos seus recursos, gozar dunha maior equidade social, ás necesidades do que nunca terá acougo mentres quede algo co que especular. O capitalismo globalizado, un sistema irracional, insustentable e depredador considera o territorio e a natureza unicamente como un medio de espolio, moi barato e inesgotable, polo que é unha fonte máis do seu lucro económico.
Se perdemos a autoxestión da nosa terra, con ela perdemos a propia identidade vital e cultural de Galiza como País e teremos dado un paso máis cara a perda dos nosos dereitos máis fundamentais como cidadás e cidadáns e como pobo, camiñando cara a escravitude.
Son normativas pensadas, ideadas e preparadas para entregar o que é patrimonio de todas e todos ás mans do capital, con todas as súas facianas.
O Plano de Ordenación do Litoral está redactado a medida das industrias da construción e do turismo. A conservación, recuperación e protección do espazo litoral queda nun segundo plano ante os intereses económicos e especulativos.
A modificación da Lei do Solo abre as portas á legalización de todo tipo de desfeitas e desprotexe o solo rústico para poder construír nel polígonos industriais, piscifactorias, infraestruturas e urbanizacións.
A nova Lei de Montes pretende acabar de facto coa secular propiedade comunal, privatizando a xestión dos montes comunais e priorizando os monocultivos de especies aloctonas e invasivas que sementan o monte de incendios e agora co novo Plano Eólico pretende tamén enchelos de tarabelas, incluso nas zonas protexidas, sen beneficio algún para o seu entorno directo e esquivando a avaliación ambiental.
Un Plano de Piscicultura que agasalla con 3,5 millóns de m2 de litoral ás empresas de engorde de peixe, e pretende construír piscifactorias en zonas protexidas e nas mellor conservadas da nosa costa.
O Plano de Infraestruturas Náuticas pretende ampliar os portos deportivos existentes con 16.000 novos amarres e construír novas infraestruturas, mediante recheos e privatizando tramos de costa, por todas as nosas rías.
O Plano Director de Estradas e o chamado Plan MOVE, que non foron legalmente aprobados, son completamente irracionais, baseados no trasporte privado. Saturan o territorio de estradas de alta capacidade, ignorando completamente o transporte público intermodal.
Coa aplicación da Lei da Minaría pretende eludirse a avaliación ambiental das explotacións mineiras, un dos máis importantes factores da degradación do territorio galego e implantalas incluso en chan rústico de especial protección.
As Directrices de Ordenación do Territorio, propoñen un modelo territorial que implica a expansión urbana sobre o rural e a súa desnaturalización. E agravan o xa enorme desequilibrio entre o interior e a costa.
O Plano Hidrolóxico Galiza-Costa, desprotexe os nosos ríos para facilitar a instalación a esgalla de minicentrais eléctricas. Prevé aprobar 33 novos encoros nos vindeiros 5 anos ignorando o veto á súa construción que saíra da iniciativa lexislativa popular “en defensa dos ríos” aprobada polo parlamento galego no 2005.
O Plano de xestión de residuos está baseado na contaminante incineración, emisora das perigosísimas dioxinas e na creación de monstruosos vertedoiros.
Os Planos portuarios están baseados en gañar terreos ao mar mediante recheos pagados con fondos públicos, para instalación de chan industrial privado en primeira liña de costa e atacando fortemente o ecosistema e a paisaxe das rías.
Os Planos xerais das vilas e cidades pretenden duplicar e incluso triplicar o número de vivendas que non son entendidas como unha necesidade social básica senón como un negocio especulativo. Mentres, recórtanse as axudas para vivenda protexida, aluguer ou rehabilitacións.
O decreto do galego menospreza a nosa lingua e toda a nosa cultura pretendendo acabar con ela.
A aplicación imposta destes documentos suporía a degradación ambiental, biolóxica, xeolóxica, hidrolóxica e paisaxística da nosa terra; a súa degradación etnográfica, patrimonial, e arqueolóxica; a degradación física e social das parroquias; a destrución dos modos de vida vencellados ao territorio, que hoxe son desprezados e que mañá, segundo todos os indicios, serán desesperadamente necesarios. O modelo territorial deste mal goberno suporía á destrución da cultura e dos sinais de identidade da nosa terra, pois provocaría a destrución do seu soporte material, da súa pegada histórica e da posibilidade da súa actualización e continuidade como sempre fixo.
Este modelo é inviábel. Precisamos outro modelo que poña no centro ó medio ambiente, a cultura e as persoas.
POLA DEFENSA DO TERRITORIO
POLA SOBERANÍA ENERXÉTICA E ALIMENTARIA
POR UN CAMBIO DE RUMO NAS POLÍTICAS ECONÓMICAS E SOCIAIS
Neste dia de dezembro, ás 12 menos um quarto, acheguei-me ao edifício da Xunta em Sam Caetano com umha planta e um poema para o Presidente. E entreguei-nos em Presidéncia. Este é o poema:
Senhor Presidente:
Pola presente aqui
lhe envio umha planta e mais um poema.
O poema é breve,
a planta, originária do Brasil.
Dieffenbachia é o seu nome,
aínda que a gente lhe chama
Comigo-Ninguém-Pode.
Vem do Amaçonas
e chegou a Europa como planta decorativa
de interior,
pola sua toleráncia ás sombras
e a sua cor sempre viva.
Senhor Presidente,
debe saber, porém,
que a planta é tóxica,
que as células do caule e das folhas
contenhem oxalato de cálcio
em cristais aciculares
que se afectam a gorja
podem provocar mudez,
nos casos graves.
Por isso se chama em inglés
Dumbcain
ou Cana do mudo.
Tem muito poder.
E isto nom o estou a inventar,
nom é lenda nem mitologia,
merquei-na por tres euros,
numha floristaria.
Debe saber tamém
que nos Estados Unidos
foi utilizada para punir os escravos:
enchiam-lhes a boca de folhas.
Muitos homes e mulheres ficarom
para sempre calados.
Esta planta deixou sem palavras
milheiros de persoas
que perderom para sempre a fala.
Por isso quixem eu
enviar-lhe esta planta,
Senhor Presidente,
recordou-me a sua forma de ser.
E agora vai a despedida,
mas devo dicer-lhe antes
que creo na justiça poética,
que a água nunca debe estar fria
e o rego há de ser abundante.
Poemas de Rosalía de Castro
e semelhanzas com os
3 Aspectos Principais do Budismo:
Um fragmento:
Actitude altruísta:
Rosalia tem versos sobre o altruismo total, ou mente da bodhichita, segundo o budismo, de querer beneficiar a todos os seres sem excepçom. Esta actitude é chave para evolucionar até o final do caminho.
O caminho fai-se com tod@s e debe levar a tod@s. Segundo Rosalía, na Parte 1ª de Cantares Gallegos, nos versos 137 em diante:
Dios santo premita que aquestes cantares de alivio vos sirvan nos vosos pesares; de amabre consolo, de suave contento cal fartan de dichas compridos deseios. De noite, de día, na aurora, na sera, oírseme cantando por montes e veigas. Quen queira me chame quen queira me obriga; cantar, cantareille de noite e de día. Por darlle contento, por darlle consolo, trocando en sonrisas queixiñas e choros...
O resto do artigo, do monge budista Martin, Thupten Chophel, aqui
Num dos livros mais freaks e fantabulosos que tivem nas maos, editado por Mondo Brutto, de título igualmente freak, España es Sobrenatural, puidemos dar com um episódio fenomenal e eruditamentemente documentado sobre um dos persoeiros mais sobrenaturais da Galiza: Vicente Risco.
Vicente Risco é apresentado neste livro como o "iogui galego", com ilustraçons do grandíssimo surrealista Miguel Brieva, e nestas páginas sobre "ocultismo ibérico" mergulhamo-nos na vida e obra mais heterodoxa do intelectual ourensao.
Por exemplo, traduço da língua espanhola:
"Num piso da praça de Sam Cosme reúnem-se com outros amigos como Cuevillas ou o próprio Otero Pedrayo. Envoltos em túnicas orientalizantes meditam e fumam kif, a folha da marihuana que, como escrebeu Valle-Inclán, da a ciéncia do ramayana. Decidem formar um grupo budista, noticia que é resenhada na revista Sophia:
"O Grupo Buddista Independente Amritnagar foi fundado em Ourense por quatro decididos estudantes do buddhismo, cheios de grande entusiasmo".
O artigo sobre o Risco mais neosófico e esoterista, asinado por Rafael Vetusto, estende-se em pormenores interesantíssimos durante mais de 40 páginas, -de forma erudita como requer o género- transmitindo algumhas das citas mais memoráveis do autor:
"Orense dista seiscentos kilómetros de Madrid y acaso menos de Nueva York. En todo caso (a revista) La Centuria viene a acortar esta última distancia"
"Portugal é unha Galiza que conserva a súa -a nosa- personalidade, que transforma a súa -a nosa- alma en cultura, e levouna polo mundo".
"En España, (...) se enfrentan hoy dos concepciones del mundo inconciliables ... que acaso pudiéramos designar sin exageración como la doctrina de Cristo y la doctrina del Anticristo"
Agosto de 1936
Um achegamento heterodoxo, rigoroso e curioso ás diferentes vidas de Vicente Risco, que acaba a sua vida "repudiado polos seus antigos companheiros, polo espírito dos mortos e polos superviventes no exílio, demasiado heterodoxo e sospeitoso para os franquistas", segundo Vetusto.
E acabamos com umhas últimas palavras, sorprendentes, escritas por Rafael Vetusto em primeira persoa, que traduço ao galego:
"Recordo perfeitamente a minha visita a Vicente Risco no seu leito de morte. E cómo nos últimos momentos manda dispor comida para sete mensageiros aos que aguarda. Vejo claramente os seus familiares colocando os sete pratos sobre a mesa com certa urgéncia. Acaba de marchar o párroco, nom sem antes dicer as seguintes palavras: "Este home está religiosamente mui deformado". (...) Risco susurra versos dos Vedas."
Um achegamento que, sem dubida, nos fará meditar sobre esta persoa fundamental na história do nosso país.
Omm.
...
Alguns enlaces de interesse:
Um artigo sobre o livro: Algunas reflexiones sobre el ocultismo cañí:España es sobrenatural
Batman é umha cidade do Kurdistam Norte.
Um taxidermista é alguem que ejerce a taxidermia.
A taxidermia é a técnica de preservaçom da pel e da forma dos animais despois de mortos.
A mim persoalmente da-me nojo.
Nunca poderia ter imaginado o que vim na estrada de Batman
despois dos campos de petróleo,
antes dos campos de algodom.
Um taxidermista da animais de granja.
Daria Shornikova é rusa. Ten 19 anos e aprendeu a falar galego en Petersburgo. Marga ten 18, vive en Vigo e di que se sente rara falando galego. Blanka é bosnia, ten 20 anos. Fala o galego que aprendeu na cidade croata de Zadar, na universidade. Marcos vive en Ferrol, ten 18, non fala galego. Mólanlle os Dios ke te Crew. Tom é escocés. Fala galego. Ten 20. Coñeceu a Blanka nunha viaxe de estudos a Santiago, gustáronse e liáronse falando galego entre eles.
Lucía ten 17, é da Coruña, di que non sabe falar galego. Dili é coreana. Chegou a Galiza para estudar castelán porque lle gustaba La Oreja de Van Gogh e aprendeu castelán e galego. Cando fala galego ten acento coreano, un sotaque de milleiros de quilómetros de distancia.. Mónica naceu en Pontevedra, ten 20, non fala galego nunca.
Alexandra Radu chegou a Vila de Cruces aos 13 anos desde Romanía. En romanés eu tamén se di eu. Axiña comezou a falar en galego. Ao final do curso xa falaba e escribía moi ben a nosa lingua. Romina ten 19 anos, é italiana, naceu ao pé do vulcano Vesubio, gústalle o submarinismo. Fala bastante ben para levar aquí só un ano.
Rosa ten 19 e traballa de caixeira no súper onde Romina fai a compra. Romina fálalle galego todos os días, Rosa nunca lle contesta en galego. Eva naceu en Andalucía e chegou a Galiza aos 24, aos 25 aprobou as oposicións de educación física. Hoxe dá as clases no seu galego con sotaque de Cádiz. Ten alumnos e alumnas que non falan galego porque lles dá corte. Cando Ignacio aos 16 comezou a falar as súas primeiras palabras en galego recén chegado de Madrid algúns colegas ríronse del. Deixou de intentalo. Aínda que dous anos despois decidiu pasar do que dixera a xente, e hoxe fala galego sen problemas.
Eduardo Estévez chegou aos 20 e poucos de Arxentina. Primeiro aprendeu a escribir en galego e logo a falalo. Publicou varios libros de poesía na nosa lingua, que agora tamén é a súa lingua. Podes atopalo na Galipedia, a wiki galega.
E a Daria Shornikova podes vela en Youtube, explicando que se lle fai estraño que haxa galeg@s que non falan galego. En Rusia non hai rus@s que non falen ruso. A Blanka e a Tom tamén podedes velos en Youtube, contando que, como non coñecen aínda moitas palabras do noso idioma, ás veces acaban inventando algunha.
Ás veces parece que podería ser máis doado que o resto do mundo se botase a falar galego antes de que o fagan algúns galeg@s que semellan terlle alerxia á nosa lingua. Cando escoito falar a Daria, a Blanka, a Tom, a Dili, a Álex, Eva, Romina ou a Eduardo pregúntome por que lle resultará máis fácil falar galego a un estranxeiro que acaba de baixar do avión que a algúns galegos que levan aquí toda a vida. Hai galegos e galegas para quen a língua máis difícil de falar no planeta é o galego. Precisamente.
Hai galegos que falan menos galego que un Telettubi. Eu, por exemplo, cando tiña 15 anos. Falan máis galego os catro telettubies xuntos nun capítulo do que falaba eu nun mes enteiro daquela, cando tiña quince anos.
Daquela comecei a facerme preguntas: Por que non podía eu falar galego coma se tal cousa? Por que tiñamos que pagar a xente nova os prexuízos lingüísticos d@s maiores? Por que se estaba desgaleguizando a miña xeración? E botáballe a culpa á sociedade, coma se fose algo contra o que non se puidese facer nada.
Afortunadamente deime de conta de que iso non era normal nen irreversíbel. Non era normal que chegase a envexar os debuxos animados xaponeses da tele porque falaban galego con toda a naturalidade que eu non tiña. E fixen o único que podía facer. Poñerme a falar galego.
A minha viagem sociolingüística de Galiza ao Kurdistam Norte.
Seis vozes a falarem da sua vivéncia do conflito lingüístico, da política represiva do estado turco, da criatividade social, de procesos de transformaçom social e persoais.
Um documentário com helicópteros militares, palhasos, sorrisos, escolas tingidas de vermelho, hip hop e o rio Tigris.
Ugur naceu no Kurdistam e aprendeu a falar em kurdo. Mas quando aos cinco anos chegou a Istambul começou a deixar de falar kurdo. E esqueceu-no.
Anos despois, Ugur está a recuperar a sua língua, que apenas sabe ler nem escreber. O kurdo -que se parece tanto ao turco como o francés ao chinés- está proibido nas escolas e quem queira aprende-lo deve faze-lo de forma autodidacta. Ugur contava-nos que nom conhece os registros mais formais da língua. E que perdeu perto do 60% das palavras que conhecia quando era neno.
Ugur é um exemplo do que poderiamos chamar neofalante. Um tipo curioso de neofalante: Despois de 16 anos sem falar a sua língua está intentando volver a fala-la.
Realmente, quando pensamos em línguas como o galego ou o kurdo, tod@s somos -em diferentes graos- neofalantes.
Porque as nossas aprendizages -especialmente as dos registros formais- som continuamente novas.
O vídeo foi gravado em novembro de 2010 em Istambul.
A. Auga.Ar.
A Amnesia do vencido, a Atracción do
Abismo, a Arbre ó pé da Arbre, e a
ledicia do espacio circundante.
O Atlantico é a Alma e o Acantilado o
corpo da súa chamada Atroz.
Aynur é um dos simbolos do novo Kurdistam. Nas suas palavras: “A música kurda nutriu-me, gostaria que a música chegasse a um mundo mais amplo, e nom só a música, tamem a cultura que a veu nacer.
Tamém, como mulher que canta música kurda, som mui consciente da violéncia e a opresom que castigou as mulheres e nenos da minha comunidade e a minha esperanza é a paz”
O tema, Keçe Kurdan, original de Sivan Perwer, é todo um símbolo no Kurdistam, a cançom emblema do povo kurdo. Irfan Guler, tradutor do galego ao kurdo, di que Sivan Perwer poderia ser algo assi como um Castelao que hoje fosse músico, comparando cousas incomparáveis, evidentemente.
Keçe Kurdan significa "rapaza kurda". A letra, emocionante:
Erguei-vos, rapazas, fazei ouvir as vossas vozes no mundo.
Esperam-vos cousas difíceis nas alturas.
E é que as mulheres agora avançam, estudam.
Tomarom as plumas para subir mais alto.
Porque assi o queremos, rapazas, acudide á batalha.
Porque assi o queremos, rapazas, saíde á luz com nosoutras.
Si, somos rapazas kurdas.
Somos leoas, estamos vivas, somos a esperanza dos homes.
Somos a rosa dos kurdos.
Elevamo-nos desde a opresom dos ignorantes.
Ergue-te, rapaza kurda.
O meu coraçom derreteu-se.
Onde está a nossa pátria, a nossa liberdade?
Onde há umha mai para nós, as orfas?
- A ver, como fai a vaca?
- Muuu...
- E como fai o cam?
- Bau!, bau!
- Mui bem! E a ovelha... Como fai a ovelha?
- ...
- Si, venha... A ver, a ovelha. Como fai a ovelha? Recordas?
- Meee....
- Bem! Ves, mui bem, hoje acordaches-te de como falam os animais, mamá.
O ano passado demos com isto com grande sorpresa! Em Vila Nova de Cerveira, a olhar o rio Minho, Tominho e Goiam na outra ribeira: umha forca.
Um "objecto da negra memória" do século XIV. Desacougante!
Merquei-lhe as sementes
a umha senhora na feira
e sementei na primavera.
Edifícios.
Da terra agromaron edifícios,
com janelas e sombras.
Buscam luz e água
e seguem a medrar.
Saiu-me umha cidade
na horta.
...
Xavi é galego e asturiano. Fixo tres estrelas vermelhas de cerámica e um estudo sobre as pintadas políticas no Ulster. Ajudou-nos a fazer umha fosa séptica no C@urel e a mover muita pedra. É alérgico ás pulgas. Ás vezes entramos no mundo da sua cabeça.
Acaba de apresentar os seus Mundos de silencio em Uvieu. Para aló marcharom algumhas palavras em galego.
