Lingoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruis e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...
Europa acaba de dar o toque de atençom sobre as canteiras do Courel. Despois dum extenso estudo sobre o impacto ambiental, os responsábeis europeos de medio ambiente extranham-se e pedem-lhes contas á administraçom espanhola e á galega pola legalizaçom das canteiras do Courel apesar dos evidentes atentados contra natureza.
"Tres anos despois, e tras un extenso informe, a Comisión sinala que se incorreu no incumprimento de varios artigos de ata tres directrices comunitarias —as 85/337/CEE, 92/43/CEE e 97/11/CEE— que protexen os espazos de especial valor ambiental dentro do territorio europeo."
A minha língua quero na tua boca
e nos teus lábios nos teus peitos
E no país inteiro do teu sexo
falar com o idioma que nos pertence
Procurar a humidade com a língua que nos une
para dar-lhe nome ao teu corpo
e repetir em cada rio em cada bosque
em cada outeiro da tua geografia
a promessa de quem ama sem palavras
Com o silêncio das estrelas, tam longínquo e singelo.
...
Poesia para ver/poesia para ler
Umha intervençom social que vai polo vento e vem polo aire.
"Si seguimos utilizando el lenguaje en su clave corriente, con sus finalidades corrientes,
nos moriremos sin haber sabido el verdadero nombre del dia"
(Julio Cortázar)
António Udina está morto
e também está morto Elvis
dim os Living Colour
Elvis era branco
dim
e por isso gravaba muitos discos
Se for negro nom poderia
nom poderia nem ranhar na guitarra
António Udina nom era negro
mas desde logo nom falaba umha língua de brancos
Tal vez esteja entre nós o nosso António Udina particular
Ele quando era pequeno nom imaginaba que ia ser António Udina
e centos de miles de estudantes saberiam dele
e saberiam de memória a data da sua morte
Ele nom o sabia
E Elvis também nom
Mas Elvis era branco
E António Udina nom falava umha língua de brancos
Além disso falava vegliota
Elvis fazia rock porque vendia
António Udina falava vegliota mas ele nom o sabia
porque já em 1898 nom ficava ninguem que falara raguseo
Chamava-se António Udina mas também lhe chamavam Burbur
A Elvis chamavam-lhe El-Rei
The King em inglês que parece mais importante
mas Elvis era branco
e por isso podia ser El-Rei
António Udina só podia ser Burbur
Entre nós nunca haverá um Elvis
a nom ser que se faga branco e fale com a língua dos brancos
Mas todos somos António Udina
e nos chamam Burbur
Elvis era branco e por isso gravou muitos discos
António Udina nom era negro
mas a sua língua nom era de brancos
ainda que todos falamos dálmata algumha vez na nossa vida
Quem nos defende a nós dos idiotas?, Igor Lugris, Letras de Cal, 1996
.....
Antonio Udina, alcumado Burbur, foi o último falante de dálmata.
Morreu em 1898 na illa de KRk, actual Croacia. Entrevistado polo lingüista Mateo Giolio Bartoli en 1897, conseguiu-se a gramática e algo de léxico do dálmata, mas hai que desconfiar da pronúncia: Udina nom tinha dentes.