Son unha alumna de 1º de Bacharelato do IEs Escolas Proval que quere manifestar o seu dereito a expresarse e a dicirlle algunas cousas:
1.- Que lle escribo no meu nome, sen estar influenciada nin polos meus profresores, nin amigos, nin familiares.
2.- Que aínda que escribo en galego, a miña vida normal desenvólvese en castelán, a lingua na que me educaron, aínda que meus pais entre eles ás veces falan en castelán e ás veces en galego.
3.- Que todo isto das enquisas paréceme un disparate sen ningún sentido. Ao único que nos vai levar é a un enfrontamento orixinado pola obriga a ter que posicionarnos nunha das dúas opcións, é como se a un neno o obrigasen a elixir entre a súa nai e o seu pai e respondese que os quere por igual. O mesmo pasa coas linguas de Galicia, se somos bilingües, as dúas teñen que ter as mesmas oportunidades e falarse nos mesmos sitios.
4.- Ademais quero dicirlle que na escola é hoxe en día case o único lugar, polo menos eu así o vexo, onde moitos rapaces, a gran maioría, teñen contacto co galego. Se vostede vai ao Centro Comercial da Ramallosa, ao cine, á discoteca… case toda a vida social dos adolescentes se desenvolve practicamente en castelán. Estamos en Nigrán, como podíamos estar en Ciudad Real ou en Cáceres, soamente na escola sabemos que estamos nun instituto de Galicia, onde nos sentimos galegos, onde podemos falar sen prexuízos, onde non parece que falemos nunha lingua infravalorada, e créame señor Conselleiro, iso soamente se consegue, como dicía castelao, por obra e gracia do idioma.
Makinária é um rapaz de Dodro flipado polos carros. A gente nova da sua comarca admira-o polo amor que lhe tenhem os motores dos coches. O seu nome dá-lhe título ao último livro de Carlos Negro, palavras sobre esse fio que separa a vida da morte, a estrada.
As rodas falam.
Se queres conhecer melhor a religiom da eufória, a velocidade e a gasolina, a Galiza a ras, e ler versos como curvas que ardem...
Preguntade a calquer neniño pera
dos que a feixes se atopan pol-as vilas,
qué opinión é a que ten da nosa fala,
e diravos axiña:
"Yo te soy más gallego que cualquiera,
mas, ¡caray! ¿voy hablar cual los paisanos?
¡no en mis días!, yo te soy hombre fino,
no te soy ordinario".
Falade con calquera señorote
(barba, facheda, calva cintilante)
orgulo do casi do seu pobo,
a asín expricaráse:
"El dulce dialecto de Galicia
está bien para hacer bonitos versos,
mas querer emplearlo a todo pasto
es utópico y necio"
Falade con calquera rapariga
(linda cara, feituca testa oca)
encol do emprego da galega fala
e ha dicir a fermosa:
"La Casa de la Troya"... te me gusta,
tan solo por sus frases en gallego,
encantiño, vidiña, tierra meiga.
¡Es tan dulce y tan bello!"
Seguide preguntando inda a mais xente,
"horteriñas", barbeiros prefumados,
"cubanitos" côs seus dentiños douro,
todos eles diranvos:
"Mismo, mismo, no puedo afegurarme
q´haiga quien el gallego inda usar quiera.
¿Hablar como el labrego ¡Dios me libre!
¡Es un habla tan feia!"
"Además, en Madrí y en la Curuña,
Habana y Buenos Aires, non se emplea
mais habla quel hermoso castellano,
nunca el habla gallega"
"¿Y si acaso las gentes se decatan
por tu hablar que naciste nesta terra?
te caístes y nadie te alevanta,
todo dios te chotea.
.................................
¿A que seguir? Como estas opiniós
moitas mais acharedes de seguro,
pois, pol-a mala fada, inda hai a feixes
imbéciles e escuros.
Korgomófilo
El Heraldo de Galicia, Ourense, nº 30, 25 de maio de 1931.
...
Um poema de Florencio Delgado Gurriarán -com o pseudónimo Korgomófilo- recolhido do ensaio de Ricardo Gurriarán Florencio Delgado Gurriarán. Vida e obra dun poeta valdeorrés, republicano e galeguista. Ediciós do Castro, 1999, Sada.
...
Que se Uxio Novoneyra, que se Carvalho Calero, que se Lois Pereiro para o Dia das Letras do 2010..., pois nós tamém queremos recordar um poeta de especial interesse desde a perspectiva social da língua e o conflito lingüístico.
Um achegamento á poesia de tema sociolingüístico de Florencio Delgado Gurriarán, aqui!
No filme espanhol Diario de un skin, -baseado no livro do jornalista que baixo o pseudónimo de Antonio Salas se infiltrou a finais dos anos 90 na extrema direita espanhola-, um dos neonazis, emocionado, num bar facha ás portas do Santiago Bernabeu, di: "Le vamos a meter seis cero al Deportivo, y más de un paleto se va a volver a casa sin muelas."
Seguindo a tradiçom, a extrema direita continua hoje a identificar "galego" com "paleto", despreçativamente e de forma xenófoba. Neste filme perseguem os siareiros galegos para bater neles. Mas nom estamos a falar de cine de ficçom, as agresions xenófobas venhem sucedendo-se de forma regular em distintas capitais do Estado Espanhol.
Declara Antonio Salas, durante o juíço ao colectivo nazi onde se infiltrou, que a jornada que o Osasuna visitou Madrid os ultras saírom de caça e derom malheiras a mais de 50 persoas.
Mas a mocidade neonázi que sae á rua "de caceria" a caçar galegos -ou bascos ou inmigrantes...- talvez nom seja a cara mais perigosa do fascismo actual.
Porque o mais perigoso é que a actualizaçom do fascismo no Estado Espanhol corre paralela á adopçom do discurso nacionalista espanhol por parte de milheiros de persoas que asumem, com normalidade, o processo de uniformizaçom e supremacismo cultural -espanholizaçom- a costa da marginaçom da diversidade das culturas diferentes.
E nesta actualizaçom do nacionalismo espanhol regresa um velho tópico: Os galegos som paletos, O galego é umha língua de paletos.
Assi que no fondo da cuestiom, no fondo dum dos mais importantes prejuíços contra as persoas que falam galego, e mesmo contra o próprio idioma, ao que se pretende desprestigiar, atopamos umha valoraçom de carácter xenófobo, semelhante a esta:
Despois de que durante a Ditadura nacionalista espanhola o nosso idioma fosse um dialecto de bárbaros...
Bárbaro:
adj.
1. Cuja cultura medeia entre a dos civilizados e a dos selvagens.
2. Próprio de quem não é civilizado.
3. Fig. Rude.
...em pleno século XXI essa identificaçom regresa: o nosso idioma é língua de ganháns, língua de aldeáns, língua de pailáns.
O galego segundo os racistas lingüísticos, seria umha lingua local, de espaços pequenos e afastados..., basicamente oral, própria de registros informais -vulgares-, de espaços familiares, asilvestrada, e excluínte, prescindível, incompetente "no mundo actual". Umha língua bruta, por um lado. E por outro, unha língua para o bucolismo, umha língua doce, de importáncia sentimental, para a intimidade. Para falar com os animais, mesmo. As vacas, preferivelmente. Umha língua limitada.
E por suposto, segundo esta ideologia lingüística supremacista, o castelám é considerado como língua global e comúm -como bem explica em youtube o professor Juan Carlos Moreno Cabrera- culta, imprescindível para todos os ámbitos e registros de comunicaçom, incluínte, imprescindível e necessária "no mundo actual." Umha língua de éxito... A lingua do éxito! Para trunfar! Sem límites.
Quando o Conselheiro de Cultura, Roberto Varela, declara que "A cultura galega está ben, pero limita" está a asumir sustancialmente o discurso minorizador e acomplexado. Nunca se lhe ocorreria ao Ministro de Cultura espanhol dicer que "La cultura española está bien pero limita".
Na manifestaçom de fevereiro de 2009 em Compostela do grupo nacionalista espanhol Galicia Bilingüe, radical contra a normalizaçom do nosso idioma, essa mesma identificaçom com ánimo despectivo agromou publicamente, com toda a espontaneidade com que os juíços racistas aparecem quando @s racistas se juntam e manifestam, de seu.
A imagem em vídeo dumha senhora chamando-lhes "Aldeanos! Aldeanos" a várias persoas que portavam cartazes a favor do galego, ou os berros "A la aldea" ou "Paletos!" doutros participantes da marcha de Galicia Bilingüe, estremecerom a muita gente. O racismo lingüístico voltava ás ruas.
Esta curiosa utilizaçom do cualificativo "Aldeanos" de forma despectiva, -como se viver numha aldea fosse algo insultante!-, é um dos recursos recorrentes nos foros da página web da associaçom espanholista para intentar desprestigiar o galego, nesta lógica de competéncia com o espanhol. Um exemplo dos muitos pode ser este, o dia que o PP ganha as eleiçons, dirigido ao presidente da Mesa pola Normalizaçom: Callon a sachar, cojones!!!!!!!!!!!!!!!!
O 26 de junho de 2008, vários medios de comunicaçom sinalavam o caso dumha trabalhadora da empresa pública Navantia na central em Madrid que, diante dumha consulta informática presentada por un trabalhador do estaleiro ferrolá en galego, respostava que "El resto de su escrito no sé si se lo escribe su hijo de 2 años o es algún dialecto con el que hablan ustedes en su aldea."
Ou esta outra tirada dos comentários do blog Reportero Digital: "Que pretendeis hablando esa lengua de paletos no veis que los gallegos estais super atrasados y soys el adme reir de todos los Españoles anda que no nos reimos del acento que teneis.GALLEGOS PALETOS VIVA GALICIA BILINGUE".
E para rematar com um pouco de humor esta primeira parte, descritiva, sobre um dos prejuíços que acosam a nossa língua, aqui vai este desconcertante tema do grupo punk-experimental dos oitenta 7º Sello:
Ikan Paus significa balea em indonésio.
E Ikan Paus vem sendo um grupo que, formado por Irene, Yael, Iago e Carlos, necesita defender as palavras do perigo de extinçom. Tribo é o seu primeiro tema, que resoa desde as profundidades a rentes do Leviatám, como um canto ecológico á liberdade de expresiom, á diversidade cultural e á vida.
Como Jim Morrisom desde um deserto de lagartos arnais, como Leonard Peltier desde a prisiom, como Dylan Thomas desde os verdes outeiros de Swansea, Gales, Ikan Paus ergue o seu ouveo delicado de balea.
Indígenas de Vila de Cruzes, sobre dum eucalipto vencido por um lóstrego: Ikan Paus!