Na 22ª edición dos premios Goya, Carlos do Carmo arrecadou a distinción de mellor canción orixinal, coa interpretación do Fado da Saudade no filme Fados, unha visión cinematográfica persoal do realizador español sobre a canción de Lisboa. Tan persoal, que a polémica foi constante e intensa, entre críticas máis puristas e eloxios desmedidos.
Carlos do Carmo tamén é un artista afeito á polémica, ou non fose el un dos fadistas máis destacados e veteranos, logo susceptible a todo o tipo de comentarios que a profesion lle confere. Contodo, o seu xenio supera as adversidades, patente na súa vasta discografía dunha carreira internacional desde 1964. O feito de lle ser atribuído este último recoñecemento só amosa o carácter universalista do seu cantar, cuxo timbre envolvente, aliado ao sentimento que o cantor lles impón aos versos, resulta en magnetismo puro.
Carlos do Carmo non é un home do pasado, procurando sempre unha renovación constante da súa música, como é exemplo o seu máis recente traballo À Noite, que consiste nunha homenaxe a Lisboa, ao mesmo tempo que asinala o 25º aniversario do formato CD en Portugal, de quen o fadista foi o precursor co disco Um homem no país.
Para este novo disco, Carmo desafiou sete poetas contemporáneos (sen calquera experiencia de escrita para este tipo de música, hai que referir!) a poñerlle letra e mensaxe a doce melodías emblemáticas de Alfredo Marceneiro ou Joaquim Campos, pretendendo estabelecer, deste xeito, unha ponte temporal.
É xustamente este saber cruzar tradición con modernidade que o torna nunha referencia para as novas xeracións, sendo verdadeiramente un elo de aproximación e reencontro, co intuito de consolidar unha arte musical ancestral, mais que se quere actual. Neste sentido, Carlos do Carmo é un guia sabio, ao achegar o testemuño da súa experiencia de vida, como reflexo dunha historia marcante e dun futuro serio e esixente, tal como o propio Fado o é.

Sara Louraço Vidal | Sons Vadíos

1 [2] [3] [4] [5]