Robinsón buscando illa


Semieiro das ideas que non deixan durmir, dos pensamentos que se remexen por sair.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS

 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Paraugas
Hai xa anos que desistín de empregar un paraugas en días de choiva. Con eles pásame como coas chaves, que nunca sei onde van parar , pérdoos sen remedio.
E curiosa a teima que temos cos paraugas, e tamén é curioso o pouco que nos protexen da choiva, parecen deseñados para cando chove en vertical, sen moita forza. Están feitos para estar debaixo deles parado, sen camiñar, e coa caluga case a tocar na tea,... case, porque como toques, xa está a pasar auga.
Se hai vento ( cousa rara na Galiza, verdade?), de nada serven.
Se camiñas, de nada serven, a auga chégache ao van.
Si se vai en parella, de nada serven, móllanse as dúas persoas como parvas ( tampouco entendo a teima de compartir paraugas) , alí, agarrados os dous o bastón, cada un tirando para si, como se fai coas mantas na cama, ? EEII! Dáme un cacho mais, que me cae polo pescozo, e a ti so se che molla medio ombreiro?. O remate, os dous mollados, agarrados o mastro como dous mariñeiros nunha marexada, e pregando que pare de caer auga.
Se hai unha multitude, pois...de nada serven, cando eses trebellos do tempo empezan a chocar entre si, a auga esvara por eles como por un tellado, e métese imparable por todos os recantos ( desa so se salva o máis pequeno, por estar máis preto do chan), ...a mais do risco a quedar chosco que a situación leva . Neste caso, o mellor sería pórse de acordo e formar cos paraugas unha especie de escudo en formación de tartaruga, como facían os romanos, para que a auga correse para fora, en vez de poñer a todo deus pingando. Pero claro, somos unha especie animal tan individualista e xerarquizada, que haber quen é o bonito que quere quedar po-la parte de fora, aínda que por outro lado...coa humidade, a calor da roupa, e os ferumes que deixan algúns perfumes, mellor é molla-lo cu que morrer gaseado polos arrecendos sobaqueiros de algún dos que compartirían teito ...Ademais, tento imaxinar a dez persoas atravesando un paso de peóns nesa situación e non podo parar de escachar coa risa...
Eu cheguei a mercar un ?sete parroquias?, (como lle chamabamos de nenos a eses xigantescos paraugas que mais parecían tendas de campaña),un tan grande que as variñas viñan emparelladas por duplicado, para resistir os embates do vento , cun mango de madeira e co bastón de aceiro, e pesaba tanto o condenado, que a media hora os músculos dos brazos pedían papas . Era de cor vermella ... pero vermella -vermella... E nin con esas : o primeiro día que saín con el e deixou de chover, deixeino esquecido en algures, e nunca máis...Vamos. Que para ser galego, o da choiva e os paraugas...pois ren de ren. Así que a partires desa, so levo un chuvasqueiro dos que collen no peto, a fin de contas, mollase un igual e polo menos non me esquezo del (sen contar o aspecto de desamparados que temos cando cae auga arreo e estamos alí, metidos debaixo desa ridiculez, con cara de mágoa, e sen saber que facer) .
Resumindo, que despois de pensalo moito, ceo que é o artefacto inventado polo home mais absurdo e con menos utilidade....Despois da teletenda...Aínda que polo menos, esta última serve de somnífero
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 16-12-2011 19:47
# Ligazón permanente a este artigo
Silencio
Hai silencio no alto do cumio. Silencio. Nin un motor, nin unha voz, nin sequera un pequeno son que proceda do ser humano. Non vexo construcións, nin valados,nin aramios, nin tan sequera un anaco de plástico.
Hai silencio, nese vento que me agarima, nese sol que racha nas nubes brancas dunha primavera aínda moza.
Hai silencio nos agromos aínda novos das follas dos castiñeiros e dos carballos. No canto lonxán dun paxaro novo.Silencio.
En silencio, unha nube percorre un mar azul, navegando nun ceo infindo ,eterno, que se racha en ondas de silencio no cume que oculta o horizonte. Silencio.Veleiro branco de soños perdidos, de soños virxinais por non soñados, prostituídos por soñalos de máis. Veleiro sen forma, de velas arriadas, que se deixa arrolar nun silencio de ventos moles.
Silencio na brisa que, nun murmurio mudo, agarima aos novos xermolos da herba miúda que principia a crecer por entre os penedos.
Hai silencio, por fin, na miña cabeza.Silencio de ideas, de trebóns , de berros desaforados, silencio de mentiras e verdades, silencio de verbas.Silencio.
Silencio de baleiros, de cousas cheas á presa, de saturacións non desexadas e indesexables. Silencio.
O son que non existe dunha man que agarima, dun sorriso disimulado tras dunha ollada. Silencio nun corazón que latexa. Silencio.
Hai silencio aquí, no cumio, neste monte , neste anaco atemporal da historia, neste fusco dun sol que xa se esvaece tras da outra parte dun mundo que din redondo. No tempo que pasa sen medir por un reloxo, cando un segundo e unha eternidade , e un ano un salouco. Hai silencio e eu, por fin, respiro, aspirando esa quietude do son que me rodea, deixando que cada átomo dese non-ruido , vaia enchéndome por dentro , disgregándome, disolvéndome, esparexéndome neste berce coa forma do ar que me moldea . Silencio. Silencio. Silencio
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 05-12-2011 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
O home perfecto
Estiven revisando estes pequenos anacos de vaidade que vou deixando deitados neste espazo, e en moitos deles falo do amor, ou de desamor. Falo de varios tipos e maneiras de amor. Hoxe vou contar unha historia que lin fai moitos anos, esta distorsionada polo tempo, pero aínda conservo a esencia na miña memoria.
Dous vellos coñecidos da infancia, atopáronse un dia , preto da súa morte, no cumio dun monte sagrado.
Abrazáronse, contáronse un millón de historias, choraron, riron, paráronse a ollar o fusco dende un penedo mirando o fronte. Namentres o sol se ia deitando detrás dos castiñeiros cargados de ourizos,empezaron a falar do amor.
_ Eu coñecín unha muller, a verdade e que non era moi fermosa, nin tampouco moi intelixente,pero gustámonos, e o remate casamos e tivemos dous fermosos fillos, que nos coidaron deica o remate . Fun feliz. E ti?
O amigo meditou a resposta, mirou o seu compañeiro , cheo de san envexa e logo dunha pausa, empezou a falar.
_Eu coñecín unha muller, era fermosa, abofé, moi fermosa, pero con ela non tiña nada de que falar, era valeira e frívola. Non nos foi ben.
Fixo unha pausa, lembrando, cun sorriso .
_Logo coñecín outra muller, intelixente por demais, perfecta na conversa e no sexo, pero carecía de beleza.Non funcionou. Máis adiante, andada a vida, unha muller pasou cabo de min, era unha muller fermosa, de moita intelixencia, pero algo fallaba na cama, rematei por deixala.
Agora, co sol xa case metido de todo, coa follaxe medio seca iluminada polo derradeiro salouco dun sol moribundo, o ancián fixo unha pausa máis longa, remexeu a terra coa punteira do seu caxato , escorregoulle un sorriso pola súa boca vella e unha bágoa tenra pola súa fazula,
_Finalmente, coñecín a unha deusa, unha muller extraordinaria: Fermosa, intelixente , xenerosa na vida, pracenteira no sexo, de riso sempre a punto, con mil ideas, mil respostas, millóns de charamuscas na súa clara ollada....
_ Máis iso é perfecto!, (aledouse o seu amigo, ). Por fin atopaches o que buscabas: a muller perfecta, de seguro que fuches moi feliz con ela...
_Non, foi a resposta do vello. O final non puido ser.
_Entón?, preguntou preocupado o amigo, namentres apoiaba a súa man no ombreiro do seu compañeiro. Qué pasou?
Un sorriso derrotado brotou da comisura da boca.
_Ela tamén buscaba o home perfecto.
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 05-12-2011 17:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0