Robinsón buscando illa


Semieiro das ideas que non deixan durmir, dos pensamentos que se remexen por sair.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS

 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Lela
Ser alento dos teus pulmóns,
e saír facéndoche vibralas cordas,
agarimando a túa gorxa.
Ser modelado ao teu gusto pola lingua,
esnaquizarme en fíos de verbas entre os dentes,
tanxer con dedos de ar os teus beizos ,
e rematar suicidándome,
como un parto,
como unha expulsión
do teu Edén interior,
na forma de unha cantiga.
Cecais un Lela, mestura da túa voz
e da tenrura dun home.
Ser canción nada de ti, do teu interior,
do teu celme de muller terra,
de terra femia ,
desa fermosura inmensa de muller
que so poden ter as nosas bravas.

Adicado, por que si, por que me peta, as nosas Uxía e Ugia, e a nosa Guadi, voces fermosas en mulleres fermosas dunha terra tamén , como as súas mulleres, brava e fermosa.
Comentarios (0) - Categoría: retrousos para que ninguén lea - Publicado o 22-01-2012 14:34
# Ligazón permanente a este artigo
Can de palleiro..A Fraga, con amorFO
Unha canción de outra época...ou non?.
Agora son outras as ditaduras, pero aínda fican eiqui , neste país de pandeireta, antigos fósiles que veñen da opresión... asasinos e xenocidas, xentes que se aproveitaron do seu cargo para facer da súa capa un saio e beneficiarse no persoal.
Algúns temos memoria, moita, e non imos andar lambendo cus por que un fillo da puta morrese tranquilamente na súa cama, cando impediu que moitos puideran facelo, por min, que o enterren nunha cuneta...ou que teña que dar mil voltas na súa cova.. e curioso como algunhas voces falaban de soterralo no Panteón de Galegos ilustres..buf, xa vexo a Castelao dándolle couces por toda a eternidade...
E agora dirán que foi un demócrata, pai da nosa "prostitución", e ate aqueles que dicían aborrecelo, louvarán a súa persoa... País de fariseos, máis, que queren que lles diga...



¡Ai!, rabioso e vello
Can de palleiro
¡Ai!, rabioso e vello
Can de palleiro

Daste conta de
Que vas morrer
E non poderás pegar
E non poderás morder

Os teus podridos dentes
Xa ves caer
Os teus podridos dentes
Xa ves caer

Caer un tras doutro
Xa ves caer

Está caendo toda
A túa dentadura
Está caendo toda
A túa dentadura

Túa forte dentadura
Virase abaixo
Abaixo a dentadura
Abaixo a dentadura

Vello can de palleiro
Xa vas morrer
E non poderás pegar
E non poderás morder

Os teus podridos dentes
Xa ves caer
Os teus podridos dentes
Xa ves caer

Caer un tras doutro
Xa ves caer

Está caendo toda
A túa dentadura
Está caendo toda
A túa dentadura

Túa forte dentadura
Virase abaixo
Abaixo a dentadura
Can de palleiro
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 17-01-2012 00:51
# Ligazón permanente a este artigo
Gaivotas carroñeiras
Hoxe, é un día triste para os galegos e galegas. Finou un dos últimos vestixios dunha memoria de ferro da nosa Cultura, da nosa Lingua, da nosa Patria, con maiúsculas.
Tras do pasamento de Don Isaac , mestre de mestres, non queda menos que chorar a marcha dun dos poucos e íntegros defensores da cultura, a lingua e a memoria.
A memoria é o que queda na nosa orfandade, no alma espida que nos fica aos galegos que aínda entendemos a terra e a fala como algo noso , como un ben inmaterial que cada día está sendo atacado polo cancro do centralismo, pola enfermidade do auto odio que sempre xermolou no corazón de algúns dos nosos gobernantes.
Hoxe a memoria lévame a outro ilustre, outro profeta da terra asoballada : Castelao.
A memoria lémbrame como foi soterrado e recibido eiqui polos mesmos voitres que o obrigaron a fuxir, arroupados por un nacionalismo descafeinado e traidor a súa memoria, cómplices do roubo que se lle fixo ao pobo no intre de honralo como o heroe que foi .
E hoxe escoitaba na televisión a outros voitres, con forma de gaivota, que orneaban ( se as gaivotas puideran ornear) palabras que na súa boca soan a cartón pedra.
O presidente da xunta, con minúsculas, orneaba un discurso xa trillado... El precisamente, que aproveita a menor escusa para falar no idioma do imperio ao cal lle lambe os pés, porque os collóns fícanlle demasiado altos e o cu seria para el demasiado saboroso. Foi sensación miña ou intuíase por debaixo do seu nariz de pau un sorriso cínico?. El que amparado nas leises de castela, con minúsculas, vilipendia e humilla a nosa Língua e o noso Pobo.
A señora ministra de non-sei-que.Recentemente ascendida ao goberno de madrí, esta non sei que lambería,que se esqueceu do idioma nada máis pasar o Padornelo, falando sen decir ren, total para qué? De seguro que se acercaron para ver se realmente o seu inimigo ( pois inimigos son todos aqueles que defenden a cultura propia)estaba morto, por que non podía ser boa tanta ledicia para empezar o ano. ..Este foi o seu regalo de Reis
Gaivotas carroñeiras, na procura dos despoxos que van ficando dunha memoria esmorecida de tanto soterrala, de tanto esconderlla aos nosos cativos, que xa non saben o que son, nen teñen conciencia de onde son.
Gaivotas carroñeiras que rebentan cos seus pútridos peteiros o celme do que somos, tentando eivarnos para que non sexamos.
Polo menos, Don Isaac, vostede non verá como estes desleigados estarán en primeira liña, reservada e custodiada polos cans do estado, para ver como soterran a un dos seus derradeiros inimigos, entre pompas e farándula de medios.
De existir outro mundo, déalle unha aperta a Don Daniel, e dígalle que eiquí aínda ficamos algúns...
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 06-01-2012 17:21
# Ligazón permanente a este artigo
Primeira visita
Alguén entrou na casa, pola fiestra, a traveso dos vidros polos que entra luz da lúa.Pousa a carón de min e dime lenemente, o oído ,"Non espertes, ven comigo" ...E unha man agarimou o a miña face, e un bico deitouse na miña fronte, e un aire quente moveu o meu pelo.
"Mira" dixo a voz.
E mirei.
Mirei fixamente un sol que non me queimaba os ollos, e máis abaixo del, un mar tan azul como endexamais tiña visto,e entre os dous, unha nube, (só unha ), branca, pousada adrede, no ceo. Á miña dereita, unha planta de xuncos arrolábase co mexer do vento, e uns toxos, cheos de alecríns,enterraban na area as súas raíces.Busquei o meu redor, e non había nin rastro de quen me falara.
Camiñei por entre as rochas rodeadas de area e nin unha soa pisada mostraba a ninguén.
Inquedeime.
Sentinme só.
Retomei o meu camiño. De cando en cando, viraba atrás a miña cabeza , por ver se me perseguía a dona de aquela voz, pero soamente podía ver o rastro dos meus pes nus, e ás ondas, paseniño,cubrir a area. Decateime entón de algo estraño, certamente: as ondas, aínda que cubrían as miñas pisadas, non as borraban. Debuxei unha raia cun pau que atopei.A primeira que chegou, cubriume os pes ata os nocellos; auga fría, salgada, calmante. E cando se retirou, cansa xa de bicala praia, levou consigo a raia, mais non os pasos. Repetín . Repetiu. Outra vez....Outra vez...Outra vez...
E cen veces, alí estaban as pegadas dos meus pés, máis non os sucos do pau.
Alí estaban as ondas que viñan, que agarimaban, que teimudamente arrincaban a realidade e deixaban os restos dos meus soños.Alí os alecríns,mexidos polo vento, facendo soar os axóuxeres dos seus pétalos, repenicándoos contra as verdes espiñas.Alí os xuncos,murmurio continuo de vento .Alí os meus pes, chantados no chan, con area a se meter por entre os dedos, mais non quedaba rastro de ningún dos sucos que lle fixera a praia.Sentinme impotente. Non podía dominar o mundo nin nos meus soños, non podía deixar atrás mais que os pasos percorridos, non se borraban . Non podía corrixir o meu camiño, sen que del ficase un rastro.Cada paso estaba marcado, cada tropezo , cada vez que virara atrás a miña ollada, cada vez que tiña parado, divagado, torcido o meu camiñar, descansado, acelerado, choutado ... Alí estaban todas e cada unha das miñas pegadas ... Por un momento , o vento parou, as ondas acougaron, os alecríns deixaron de sorrir e os xuntos abandonaron as súas conversas.
Por un momento , o frío e a calor esvaecéronse. Por un instante.Morrín .
Murmurio.
Murmurio.
Murmurio.
Tardei en oílo,era tan lene, que case non o percibía, ata que un lixeiro alento me agarimou a caluga, abrín os ollos, moveuse o tempo? e os alecríns sorriron, e os xuncos falaron , e as ondas retomaron o seu baile, amando a area en cada embate, traéndolle baladas de outros mares .
?Ven? dixo unha voz as miñas costas, ?ven??unha voz ?esa voz?a voz. E volteime.Xirei sobre os meus pasos, deixei ás costas as miñas pegadas, e mirei ao lonxe, fronte a min. Unha sombra de cor nun penedo, tras dunha fiestra aberta que penduraba de ningures. Unha silueta...Unha serea?
Sorría?. ? ven, quero contarche unha historia.Quero amosarche un saber. Quero acenderche unha idea??
Mireina. A pel de escamas vermellas, refulxía baixo o sol, no van,un milleiro de perolas negras escintilaban,remexidas polo vento e o sol. Os ollos, miraban aos meus ollos, sen medo, sen amedrentar, cun sorriso.No cabelo, conchas de ourizo?
? quén es?? Pregunto.
As súas fazulas érguense nun sorriso. E os seus ollos parecen os dun neno argallando unha trasnada?, ? Sherezade ? .Alonga unha man cara a min. ?Ven?...
Á dereita o monte, na esquerda o mar?Miro atrás, vexo o meu rastro, por un segundo ?E vólvome...
Alí segue, fronte a min, ollándome, co brazo estendido, chamándome? A area fronte a min esta lisa, húmida, dourada, con pequenas pedras brancas salpicadas, nin unha soa pegada, sen pistas nin marcas, sen camiños?Que cómodo sería que non estivese?Que non me ollase, que non me acenase?Que cómodo seria voltar a cabeza e retornar, que cómodo??non sei por onde ir??unha escusa, un medo, un último intento para non facer o que quero?? Dá un paso, as de atopar o camiño, se o hai??? Mira de fronte, aos ollos ,sen medo,e sen asustar? Fítoa un anaco , un segundo , e dou un paso? Tras dela brota un campo de papoulas.
Comentarios (0) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 06-01-2012 03:49
# Ligazón permanente a este artigo
Sherezade
Ultimamente Sherezade visítame de novo.
Na noite, nesas horas nas que o sono debe ser para descansar, ela chega a miña fiestra e cólase como aire entre as contras.
O primeiro día foron ás de bolboreta batendo na miña face.
Espertei sen sobresalto pola súa presenza, case sen peso , case sen ocupar espazo físico. Cos ollos abertos e despexado por completo, puiden ver a súa sombra trocar e converterse na persoa que é.
Sentouse na cama, a carón da miña cabeza, agachouse e deitoume en voz baixa ao oído:
-Cóntame algo.
-De qué?
-De amores.
Estrañoume que ela, a contadora de historias , me pedise a min que lle contase unha. Non dixen nada. Qué contar a quen máis sabe? Era a sensación de ser un neno pequeno, tentando ensinarlle ao mestre a sumar.
-De amores?.- Preguntei máis para facer tempo a pensar que por non ter oído a pregunta.
-De amores .De amores de outros ... ou dos teus.
Tardei pensando unha resposta, e a súa sombra principiou a esvaecerse.
-Agarda!!. Aferreime a palabra para retela un anaco máis.
- Dáme un intre.
E como contador de historias, cando non veñen a cabeza as fantasías, tiras das lembranzas propias
- Amei sempre de xeito equivocado.
Comecei a falar. Ou cando menos , dun xeito inadecuado.
Primeiro fíxeno desaforadamente, sen medida, adolescente desbordado polas hormonas e a novidade da sensación, dando todo , pedir nada. Ao final afoguei o amor, asolagueino de sentimentos que non deixaron agromar de todo a árbore.Tal era a marea do sentimento que os sedimentos que deixaba eran tan mestos que nada podía saír del. Cando as augas se retiraron, so ficaba unha terra pecha, dura como un croio.
Logo o amor foi máis mental, máis frío, máis calculado, con moita cabeza e sen arriscar o corazón. Conxelei o corazón contra o que amaba. Non fun capaz de ver as rosas que agromaban baixo a capa de branca xeada que eu emanaba . E o frío foi queimando o pouco verdor que dera saído entre o xeo.Eu mesmo, eu soíño, sen axuda de ninguén, rompín calquera posibilidade de esperanza.
Desta fixen unha pausa. Ordenei as ideas, sorrín de esguello.
-Por qué?. A pregunta maldita, a que fai pensar. Pausa longa.
-Por medo . A resposta curta, resumo de case todo.
-A qué?. A pregunta agardada, pero non por iso preparada.
-A que rompese. A ficar sen alento. A namorarme.A decatarme de que estaba confundido. A ter que recoller de novo os anacos da miña alma , fendida xa sen remedio.
Escollín danar para non ser danado, eu afoguei coas miñas mans aquilo que xermolaba. Non foi a propósito, consciencia da inconsciencia, marcando unhas distancias que non debería ter marcado. Traizón. Covardía . Dor. Pranto.
Medo.
Esa é a auténtica palabra.
Medo.
O mesmo que dende aquela me marcou , que arrastro e arrastrarei deica que ti non poidas espertarme do meu sono.
-Amar é temer.
-Ti cres?.
-Non creo, seino. Levo máis de dos mil anos contando historias.
-E sempre son as mesmas?
-Só trocan os nomes.
-Entón todo se repite.
-Non todo. Non todo... E agora?
-Agora...Agora...Agora...Agora estou no desamor, no non amor, na quietude.
-Cómodo?.
-Non sei. Se estivese moi cómodo non estaría a falar contigo. Non cres?
Sherezade sorriu. Puiden intuír seus dentes de coral , unha chispa nos seus ollos. Un suspiro .
- Tocada.
- E ti?, preguntei, non tés nada que dicir?Ningunha cousa que contar?.
Ouro salouco. Outro sorriso. Outra candea nos seus ollos.
- Esta noite non, meu ben. Esta noite somentes escoito. Como vento no meu oído. Como á de bolboreta na miña meixela. Como veu marchouse.
E fiquei só, ollando o teito infinito pola escuridade . Maldicindo o espazo que queda entre as contras, por culpa do cal teño que pensar.
Comentarios (0) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 06-01-2012 03:44
# Ligazón permanente a este artigo
Quen
Quen pode culpar de que a tenrura
se lle escape entre os dedos,
que as dubidas agromen na cabeza.
Quen pode culpar o sentimento doce dun amor ,
do lene roce de dous beizos,
das verbas ditas de vagar
a carón dunha orella.
Quen pode culpar da rebeldía do sangue,
do corpo que se ispe amodiño,
deixando esvaecerse a seda.
Quen pode culpar de amar,
Quen de chorar.
De desexar ,
e desexarse.
Quen de ver o seu reflexo,
no reflexo dunha pupila,
que te reflexa.
Quen pode poñer chatas a unha obra
que sempre se empeza.
Quen pode dicir que non,
ou que si,
ou impureza.
quen negala fermosura dunha risa fresca.
Quen puidera namorala, meu amigo
Quen pode culparme,
de chegar tarde a unha cita
nunca marcada na axenda.
Comentarios (1) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 03-01-2012 22:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0