Robinsón buscando illa


Semieiro das ideas que non deixan durmir, dos pensamentos que se remexen por sair.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS

 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Outono no Caurel
A través da pequena fiestra vexo a auga a estrelarse contra os teitos de lousa. Nesta vella mesa desta non menos vella casa prestada,onde apousento o meu caderno, teño a arrefriar un café.
As nubes, como odres de auga, grises e inchadas, van ceibando a súa carga de outono, mollando as follas secas duns castiñeiros cobizosos, que repousan a súa preguiza nesta aldea courelá de tempo quedo .
É cedo, a luz dun amencer que parece chegar tan pausado como as nubes percorren o ceo, fíltrase entre os vidros da fiestra e o vidro dun garrafón que adorna unha xaneliña pequerrecha.
Arriba, o lixeiro renxer da madeira lémbrame que non estou só neste pequeno paraíso emprestado.
O ar recende a follas secas, a fumazo , a castañas asadas a véspera na pequena cociña de leña; o ar recende a ese outono que nos xungue a terra, terra repouso, outono de madurez camiñando cara o descanso, que non a morte, dun inverno que se presume nevarento.
Fóra , un can está ulindo a porta pechada da casa, seguro que estrañado do cheiro, descoñecido para el, destes novos habitantes.
Ao pouco, a fala dunha cabuxa e respostado por outra, nese idioma que soamente elas poden entender?Tódalas cabuxas falarán do mesmo xeito? seria bo iso de entenderse aquí e en Romanía, poñamos por caso?O can deixa de cheirar esa madeira que non fala, para seguir o rabaño, ao pouco escoitase un ? tomaaaa? que dirixe a manifestación.
Din que un non escolle onde nace, pero si pode escoller de onde quer ser. Eu síntome cómodo aquí, nesta vella e enlousada terra, silenciosa, tranquila, chea aínda dos soños de antano que percorren as corredoiras na forma de espíritos, de mouras e trasnos agochados nos recantos onde non chega a luz. Nesta terra que pariu e dou forma a Novoneira, e acubillou a Ánxel Fole. Nesta terra fértil en novos amigos, capaces de ofrecerche a súa casa, síntoma máximo da xenerosidade, a súa comida, un leito.
Teño a sorte de ser da mellor aldea do mundo, a aldea que viu nacer aos Campaneiros, a aldea que me deu a miña cultura, a miña forma de ser e pensar. A aldea que me deu froita roubada, bailes no torreiro, bicos no medio do millo, tabaco e toses na palleira, amores prohibidos cunha española, amizades eternas, un idioma de seu. O idioma.
Teño a sorte de terme criado na mellor aldea, e a de querer ser doutra aldea tan distante a ela que moitos téñenme por tolo, pero o meu celme, esa alma que non teño, esa nostalxia de querer voltar, sempre que podo, a respirar este anaco do Caurel fanme pensar de onde quero ser.
O son da madeira cambiou, arriba, espreguizándose do sono, alguén se move.
Bebo o café dun grolo, arrefriado de máis, pecho o meu caderno de pequenas memorias e subo a empinada escaleira cara a calor duns brazos que me ensinaron esta outra parte dun Caurel fai anos coñecido, que tan xenerosamente me trouxeron novos amigos, queridos amigos, que me deron outros amigos...
Comentarios (1) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 26-12-2010 22:14
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 Non deixes de escribir #blgtk08#meu amigo, non deixes.
Comentario por LUZ (06-01-2011 23:11)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:

(Introduce o código da imaxe)
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0