Robinsón buscando illa


Semieiro das ideas que non deixan durmir, dos pensamentos que se remexen por sair.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS

 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Fausto
Teño a cabeza rota, ergo sen ver a hora, que máis da se non durmo?.
A dor e máis que física, e máis que fibras rotas. Xa descartado o café, o té . Descartada a necesidade física de movemento, a liberdade de pensamento. A liberdade de latexo interior. Descarto todo na miña mente racional, no pensamento máis alá do mesmo pensamento. Descartado o Valium, a dormidina, as outras herbas ( infusionadas ou inhaladas). Descartados os recendos que chegan a memoria. Fora xa dos vapores do alcohol que noutra vida tentaron asolagarme, do consumo de velenos varios para distraer as pantasmas... E algo visceral, interior. E nembergantes que máis da? Como Fausto fiquei sen alma, trocada en anacos por lousas de razón.
Canto boto de menos a miña Sherezade!!!!
Comentarios (5) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 01-05-2013 04:42
# Ligazón permanente a este artigo
Kippel
Esta noite non veu Sherezade.
Agardei, esperando o seu retorno, pero non apareceu. Deixei a fiestra aberta, para unha lúa que non entrou, tapada por unhas nubes escuras.
Abrín os ollos un millón de veces, e o único son que escoitaba era o ruxerruxe do motor do frigorífico, e o único sol que vía a luz do espertador proxectada no teito, ollándome e ríndose, dicíndome " non vai vir"...Pasou un coche... E outro...Caeron os minutos no meu teito, deformándose ate parecer horas, días, semanas. Cataléptico, non quero mover un músculo, non quero respirar, pestanexar, pensar...Non quero asustar á doce contadora de historias, a ese murmurio lene...Así que agardo, na escuridade, a que un pequeno agarimo me roce a pel...máis non acontece...e o tempo...sempre o tempo?pasa?silandeiro...preguizoso?paseniño?tic?tac?tic?tac?tic?
Érgome.
Na praia non hai ninguén, nin unha voz, nin un murmurio, nin un vento?Camiño. Busco unha sombra, unha fiestra pendurada de ningures, unha nube nun ceo azul, mais non hai ren. Recoñezo a paisaxe, pero algo trocou, non sei o que, algo na esencia, na alma dese lugar, algo livián e imperceptíbel transformou o ambiente?nas rochas, no fondo , no mar, nos amarelos alecríns, nos sempre murmuradores xuncos. Todo está igual, pero nada é o mesmo. Todo parece un decorado de cartón pedra a punto de esmorecer, desintegrándose , comesto polo ?kippel? , invisíbel, pero palpábel. Todo se vai esvaecendo, nunha néboa que non vin chegar pero que está engulindo o ceo.
Percibo a area baixo os meus pés, paso a paso?Pero desta vez non miro atrás, sei que xa non é preciso, por que intúo que o meu camiño é para adiante. A néboa espesou , sei que o mar está a miña dereita polo seu son , acompasado, de respirar. Non vexo á miña esquerda máis que unha sustancia opaca, branca, espesa, que se vai abrindo fronte a min, igual que unha gasa?Camiño sen ver, pero camiño, e inda que non sei a onde, agardo atopar uns ollos o final?Sherezade non está, non a vexo, pero tampouco a busco?Ela ten os seus mares propios, e non son tan egocéntrico como para pensar que o seu pensamento xira entorno a min?
Son os tesouros os que buscan os seus donos,e non o revés, son eles os que fan os mapas e os sendeiros, son esas xoias as que poñen as trampas; os demais, os simples buscadores de vida, non facemos máis que xirar en torno a eles, na procura dun pouco desa calor perdida na inercia de camiñar , ingrávidos, polo baleiro do espacio-vida,na procura do mapa que nos leve o tesouro que nos escolleu.
E as veces non o vemos, e moitas máis veces, recollemos un mapa que non nos pertence, e cansos de buscar, tirámolo, por non saber lelo.Outras, as trampas que o tesouro nos pon, seméllannos tan grandes, que nin sequera valoramos o premio final, preferimos deixarnos levar da inercia, sempre é mais doado que tentar nadar contra corrente.Outras, atopamos o tesouro que non nos pertence, e por un tempo a felicidade céganos, pero máis preto, ou máis tarde, as cousas acaecen como teñen que acaecer, e o puzzle componse,deixando ver o oco da peza mal encaixada?E moi raras ocasións, atopamos o tesouro xusto..e entón, soio entón, torna a calor real, e a néboa esmorece?
Esperto.
Unha voz dime que esperte, que me erga, que almorce, que non me faga dano, unha voz dime que home tiña que ser... Esperto, lembro que soñei con Sherezade.Que non estivo. Abro os ollos a un novo día, noite aínda, e sorrío. Sei que ela navega por outros mares, moi lonxe...Pero inda lle quedan por contarme mil historias.
Comentarios (0) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 27-04-2013 21:57
# Ligazón permanente a este artigo
Primeira visita
Alguén entrou na casa, pola fiestra, a traveso dos vidros polos que entra luz da lúa.Pousa a carón de min e dime lenemente, o oído ,"Non espertes, ven comigo" ...E unha man agarimou o a miña face, e un bico deitouse na miña fronte, e un aire quente moveu o meu pelo.
"Mira" dixo a voz.
E mirei.
Mirei fixamente un sol que non me queimaba os ollos, e máis abaixo del, un mar tan azul como endexamais tiña visto,e entre os dous, unha nube, (só unha ), branca, pousada adrede, no ceo. Á miña dereita, unha planta de xuncos arrolábase co mexer do vento, e uns toxos, cheos de alecríns,enterraban na area as súas raíces.Busquei o meu redor, e non había nin rastro de quen me falara.
Camiñei por entre as rochas rodeadas de area e nin unha soa pisada mostraba a ninguén.
Inquedeime.
Sentinme só.
Retomei o meu camiño. De cando en cando, viraba atrás a miña cabeza , por ver se me perseguía a dona de aquela voz, pero soamente podía ver o rastro dos meus pes nus, e ás ondas, paseniño,cubrir a area. Decateime entón de algo estraño, certamente: as ondas, aínda que cubrían as miñas pisadas, non as borraban. Debuxei unha raia cun pau que atopei.A primeira que chegou, cubriume os pes ata os nocellos; auga fría, salgada, calmante. E cando se retirou, cansa xa de bicala praia, levou consigo a raia, mais non os pasos. Repetín . Repetiu. Outra vez....Outra vez...Outra vez...
E cen veces, alí estaban as pegadas dos meus pés, máis non os sucos do pau.
Alí estaban as ondas que viñan, que agarimaban, que teimudamente arrincaban a realidade e deixaban os restos dos meus soños.Alí os alecríns,mexidos polo vento, facendo soar os axóuxeres dos seus pétalos, repenicándoos contra as verdes espiñas.Alí os xuncos,murmurio continuo de vento .Alí os meus pes, chantados no chan, con area a se meter por entre os dedos, mais non quedaba rastro de ningún dos sucos que lle fixera a praia.Sentinme impotente. Non podía dominar o mundo nin nos meus soños, non podía deixar atrás mais que os pasos percorridos, non se borraban . Non podía corrixir o meu camiño, sen que del ficase un rastro.Cada paso estaba marcado, cada tropezo , cada vez que virara atrás a miña ollada, cada vez que tiña parado, divagado, torcido o meu camiñar, descansado, acelerado, choutado ... Alí estaban todas e cada unha das miñas pegadas ... Por un momento , o vento parou, as ondas acougaron, os alecríns deixaron de sorrir e os xuntos abandonaron as súas conversas.
Por un momento , o frío e a calor esvaecéronse. Por un instante.Morrín .
Murmurio.
Murmurio.
Murmurio.
Tardei en oílo,era tan lene, que case non o percibía, ata que un lixeiro alento me agarimou a caluga, abrín os ollos, moveuse o tempo? e os alecríns sorriron, e os xuncos falaron , e as ondas retomaron o seu baile, amando a area en cada embate, traéndolle baladas de outros mares .
?Ven? dixo unha voz as miñas costas, ?ven??unha voz ?esa voz?a voz. E volteime.Xirei sobre os meus pasos, deixei ás costas as miñas pegadas, e mirei ao lonxe, fronte a min. Unha sombra de cor nun penedo, tras dunha fiestra aberta que penduraba de ningures. Unha silueta...Unha serea?
Sorría?. ? ven, quero contarche unha historia.Quero amosarche un saber. Quero acenderche unha idea??
Mireina. A pel de escamas vermellas, refulxía baixo o sol, no van,un milleiro de perolas negras escintilaban,remexidas polo vento e o sol. Os ollos, miraban aos meus ollos, sen medo, sen amedrentar, cun sorriso.No cabelo, conchas de ourizo?
? quén es?? Pregunto.
As súas fazulas érguense nun sorriso. E os seus ollos parecen os dun neno argallando unha trasnada?, ? Sherezade ? .Alonga unha man cara a min. ?Ven?...
Á dereita o monte, na esquerda o mar?Miro atrás, vexo o meu rastro, por un segundo ?E vólvome...
Alí segue, fronte a min, ollándome, co brazo estendido, chamándome? A area fronte a min esta lisa, húmida, dourada, con pequenas pedras brancas salpicadas, nin unha soa pegada, sen pistas nin marcas, sen camiños?Que cómodo sería que non estivese?Que non me ollase, que non me acenase?Que cómodo seria voltar a cabeza e retornar, que cómodo??non sei por onde ir??unha escusa, un medo, un último intento para non facer o que quero?? Dá un paso, as de atopar o camiño, se o hai??? Mira de fronte, aos ollos ,sen medo,e sen asustar? Fítoa un anaco , un segundo , e dou un paso? Tras dela brota un campo de papoulas.
Comentarios (0) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 06-01-2012 03:49
# Ligazón permanente a este artigo
Sherezade
Ultimamente Sherezade visítame de novo.
Na noite, nesas horas nas que o sono debe ser para descansar, ela chega a miña fiestra e cólase como aire entre as contras.
O primeiro día foron ás de bolboreta batendo na miña face.
Espertei sen sobresalto pola súa presenza, case sen peso , case sen ocupar espazo físico. Cos ollos abertos e despexado por completo, puiden ver a súa sombra trocar e converterse na persoa que é.
Sentouse na cama, a carón da miña cabeza, agachouse e deitoume en voz baixa ao oído:
-Cóntame algo.
-De qué?
-De amores.
Estrañoume que ela, a contadora de historias , me pedise a min que lle contase unha. Non dixen nada. Qué contar a quen máis sabe? Era a sensación de ser un neno pequeno, tentando ensinarlle ao mestre a sumar.
-De amores?.- Preguntei máis para facer tempo a pensar que por non ter oído a pregunta.
-De amores .De amores de outros ... ou dos teus.
Tardei pensando unha resposta, e a súa sombra principiou a esvaecerse.
-Agarda!!. Aferreime a palabra para retela un anaco máis.
- Dáme un intre.
E como contador de historias, cando non veñen a cabeza as fantasías, tiras das lembranzas propias
- Amei sempre de xeito equivocado.
Comecei a falar. Ou cando menos , dun xeito inadecuado.
Primeiro fíxeno desaforadamente, sen medida, adolescente desbordado polas hormonas e a novidade da sensación, dando todo , pedir nada. Ao final afoguei o amor, asolagueino de sentimentos que non deixaron agromar de todo a árbore.Tal era a marea do sentimento que os sedimentos que deixaba eran tan mestos que nada podía saír del. Cando as augas se retiraron, so ficaba unha terra pecha, dura como un croio.
Logo o amor foi máis mental, máis frío, máis calculado, con moita cabeza e sen arriscar o corazón. Conxelei o corazón contra o que amaba. Non fun capaz de ver as rosas que agromaban baixo a capa de branca xeada que eu emanaba . E o frío foi queimando o pouco verdor que dera saído entre o xeo.Eu mesmo, eu soíño, sen axuda de ninguén, rompín calquera posibilidade de esperanza.
Desta fixen unha pausa. Ordenei as ideas, sorrín de esguello.
-Por qué?. A pregunta maldita, a que fai pensar. Pausa longa.
-Por medo . A resposta curta, resumo de case todo.
-A qué?. A pregunta agardada, pero non por iso preparada.
-A que rompese. A ficar sen alento. A namorarme.A decatarme de que estaba confundido. A ter que recoller de novo os anacos da miña alma , fendida xa sen remedio.
Escollín danar para non ser danado, eu afoguei coas miñas mans aquilo que xermolaba. Non foi a propósito, consciencia da inconsciencia, marcando unhas distancias que non debería ter marcado. Traizón. Covardía . Dor. Pranto.
Medo.
Esa é a auténtica palabra.
Medo.
O mesmo que dende aquela me marcou , que arrastro e arrastrarei deica que ti non poidas espertarme do meu sono.
-Amar é temer.
-Ti cres?.
-Non creo, seino. Levo máis de dos mil anos contando historias.
-E sempre son as mesmas?
-Só trocan os nomes.
-Entón todo se repite.
-Non todo. Non todo... E agora?
-Agora...Agora...Agora...Agora estou no desamor, no non amor, na quietude.
-Cómodo?.
-Non sei. Se estivese moi cómodo non estaría a falar contigo. Non cres?
Sherezade sorriu. Puiden intuír seus dentes de coral , unha chispa nos seus ollos. Un suspiro .
- Tocada.
- E ti?, preguntei, non tés nada que dicir?Ningunha cousa que contar?.
Ouro salouco. Outro sorriso. Outra candea nos seus ollos.
- Esta noite non, meu ben. Esta noite somentes escoito. Como vento no meu oído. Como á de bolboreta na miña meixela. Como veu marchouse.
E fiquei só, ollando o teito infinito pola escuridade . Maldicindo o espazo que queda entre as contras, por culpa do cal teño que pensar.
Comentarios (0) - Categoría: As noites son de Sherezade - Publicado o 06-01-2012 03:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0