Robinsón buscando illa


Semieiro das ideas que non deixan durmir, dos pensamentos que se remexen por sair.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS

 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Silencio
Hai silencio no alto do cumio. Silencio. Nin un motor, nin unha voz, nin sequera un pequeno son que proceda do ser humano. Non vexo construcións, nin valados,nin aramios, nin tan sequera un anaco de plástico.
Hai silencio, nese vento que me agarima, nese sol que racha nas nubes brancas dunha primavera aínda moza.
Hai silencio nos agromos aínda novos das follas dos castiñeiros e dos carballos. No canto lonxán dun paxaro novo.Silencio.
En silencio, unha nube percorre un mar azul, navegando nun ceo infindo ,eterno, que se racha en ondas de silencio no cume que oculta o horizonte. Silencio.Veleiro branco de soños perdidos, de soños virxinais por non soñados, prostituídos por soñalos de máis. Veleiro sen forma, de velas arriadas, que se deixa arrolar nun silencio de ventos moles.
Silencio na brisa que, nun murmurio mudo, agarima aos novos xermolos da herba miúda que principia a crecer por entre os penedos.
Hai silencio, por fin, na miña cabeza.Silencio de ideas, de trebóns , de berros desaforados, silencio de mentiras e verdades, silencio de verbas.Silencio.
Silencio de baleiros, de cousas cheas á presa, de saturacións non desexadas e indesexables. Silencio.
O son que non existe dunha man que agarima, dun sorriso disimulado tras dunha ollada. Silencio nun corazón que latexa. Silencio.
Hai silencio aquí, no cumio, neste monte , neste anaco atemporal da historia, neste fusco dun sol que xa se esvaece tras da outra parte dun mundo que din redondo. No tempo que pasa sen medir por un reloxo, cando un segundo e unha eternidade , e un ano un salouco. Hai silencio e eu, por fin, respiro, aspirando esa quietude do son que me rodea, deixando que cada átomo dese non-ruido , vaia enchéndome por dentro , disgregándome, disolvéndome, esparexéndome neste berce coa forma do ar que me moldea . Silencio. Silencio. Silencio
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 05-12-2011 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
O home perfecto
Estiven revisando estes pequenos anacos de vaidade que vou deixando deitados neste espazo, e en moitos deles falo do amor, ou de desamor. Falo de varios tipos e maneiras de amor. Hoxe vou contar unha historia que lin fai moitos anos, esta distorsionada polo tempo, pero aínda conservo a esencia na miña memoria.
Dous vellos coñecidos da infancia, atopáronse un dia , preto da súa morte, no cumio dun monte sagrado.
Abrazáronse, contáronse un millón de historias, choraron, riron, paráronse a ollar o fusco dende un penedo mirando o fronte. Namentres o sol se ia deitando detrás dos castiñeiros cargados de ourizos,empezaron a falar do amor.
_ Eu coñecín unha muller, a verdade e que non era moi fermosa, nin tampouco moi intelixente,pero gustámonos, e o remate casamos e tivemos dous fermosos fillos, que nos coidaron deica o remate . Fun feliz. E ti?
O amigo meditou a resposta, mirou o seu compañeiro , cheo de san envexa e logo dunha pausa, empezou a falar.
_Eu coñecín unha muller, era fermosa, abofé, moi fermosa, pero con ela non tiña nada de que falar, era valeira e frívola. Non nos foi ben.
Fixo unha pausa, lembrando, cun sorriso .
_Logo coñecín outra muller, intelixente por demais, perfecta na conversa e no sexo, pero carecía de beleza.Non funcionou. Máis adiante, andada a vida, unha muller pasou cabo de min, era unha muller fermosa, de moita intelixencia, pero algo fallaba na cama, rematei por deixala.
Agora, co sol xa case metido de todo, coa follaxe medio seca iluminada polo derradeiro salouco dun sol moribundo, o ancián fixo unha pausa máis longa, remexeu a terra coa punteira do seu caxato , escorregoulle un sorriso pola súa boca vella e unha bágoa tenra pola súa fazula,
_Finalmente, coñecín a unha deusa, unha muller extraordinaria: Fermosa, intelixente , xenerosa na vida, pracenteira no sexo, de riso sempre a punto, con mil ideas, mil respostas, millóns de charamuscas na súa clara ollada....
_ Máis iso é perfecto!, (aledouse o seu amigo, ). Por fin atopaches o que buscabas: a muller perfecta, de seguro que fuches moi feliz con ela...
_Non, foi a resposta do vello. O final non puido ser.
_Entón?, preguntou preocupado o amigo, namentres apoiaba a súa man no ombreiro do seu compañeiro. Qué pasou?
Un sorriso derrotado brotou da comisura da boca.
_Ela tamén buscaba o home perfecto.
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 05-12-2011 17:16
# Ligazón permanente a este artigo
Os peitos da cabritiña
Agardando outrora a luz do fusco, cos oídos aínda medio axordados do volume da música de onte, co corpo magoado da falta de sono, e do exceso de cervexa.
Noctámbulo, nesa hora na que o maxín pode tornar a outros estados do tempo e á case materia do recordo.
Unha orquestra fai o seu traballo encima dun escenario multicolor, con luces , confetti, unha moza escasa de roupa e un cantante tan entrado en anos que podería ser o Cid gañando batallas trala morte...
Estou na miña aldea, ese anaco de terra, ese pequeno recanto que inda consegue facerme sentir parte dun algo case esvaecido, e nembergantes,o desasosego , o desarraigo faime un pouco alleo.
Son as caras de sempre, as de tódolos anos, un detrás doutro, as que podo ver na xente que me rodea.
Son as caras de cando neno, con mais sucos na súa pel, algúns abdomes máis recheos, algunhas tetas máis caídas, algunhas testas máis despexadas .
O tempo non pasa en van, aínda que queiramos, e vai deixando en nós as feridas do seu pasar.
Como nenos vellos, a iso das catro da mañá, bailamos? Paquito Chocolatero ? (hai que foderse) collidos da man e rindo como pampos...esa felicidade do alcohol, é a escusa que podo poñer...
Pasado Paquito, a muiñeira de Chantada, unha ou dúas cancións de Los suaves, e outra horrenda , nun suposto portugués, que di algo así como ...? eu gosto de mamar, nos peitos da cabritiña...?... en fin, nada e importante a estas horas da noite , e dende logo non e intre de escoitar a Sabina.

Comentarios (1) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 17-08-2011 11:07
# Ligazón permanente a este artigo
SUOR
Ollando o interior mol da arxila húmida. Agarimando coas mans espidas esa masa informe que xira, constante e paseniñamente, co run-run do torno de pé.
Pechando os ollos e deixando irse a conciencia polos dedos, namentres o oco que se forma na bola de barro toma a forma dunha cunca, e logo dun pote e logo dunha xerra e logo dun prato, e logo a forma quente e branda das tetas dunha muller espida.
E tras das tetas a cova da clavícula, da que arrinca un pescozo soporte de ollares e sorrisos.
Un van curvo, preto, base, forma de bico de botella, marcado polo embigo orixe, principio que é nada, pois nada é un burato, baleiro de todo e comezo da vida .
E logo do ventre montes de deusas para escalar, para rubir devagar parándose en cada pregue, en cada sombra que acubilla na súa humidade.
Cordilleiras de xeonllos pregados, de nocellos espidos, de dedas saborosas.
Vales de antecóbados , de antebrazos, de pulso latexante, de dedos que apreixan ar e pracer.
Ocos de beizos húmidos , camiño dun interior carnoso, pasadizo infindo á auga de verán, agardada nas sombras do fusco estrelecido , sudoroso, pudoroso, impúdico, abafante.
Espertar dunha sesta cálida , dun verán pastoso da calor asolagante.
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 30-07-2011 18:30
# Ligazón permanente a este artigo
Tómannos por gilipollas ou directamente pasan de nós?
Estas datas, logo das festas do Nadal , estanse a medio encher os comercios do no noso país de xente cargada de bolsas ( non tanto) a rebulir na procura dunha ganga, unha rebaixa no prezo da roupa ou do calzado ( compre tres y pague cuatro, oigaaaaa!!!!)
ESTAMOS NAS REBAIXAS!!!!
Cousa que a dicir verdade , a min nin me vai nin me vén , teño roupa abondo e os meus zapatóns han durar un aniño máis; e a fin de contas, ao remate sempre termina por caerche algo de alguén a quen lle soben as endomorfinas mercando barato e ben , así que sempre hai que deixar un oquiño no roupeiro; que un pode ser hipi, pero non é desagradecido.
Ao caso: paseando á saída do choio de cara a estación de RENFE (estes si que non fan rebaixas nin p?a dios), non podo evitar ir ollando os escaparates de vagar : as cores, os bonecos en poses??sexis? (apuntamento, hai que dicirlle aos donos das tendas que poñan calefacción nos escaparates, se vos fixades, de fai un tempo para aquí, as manequies sobresáenlle as mamilas cousa mala, miñas probes),as xentes entrando e saíndo con bolsas, remexendo na roupa, os carteis de ¡¡¡¡¡REBAJAS !!!!!¡¡¡¡¡REBAJAS!!!!!?
E este é o asunto, os carteis; os carteis e unha das miñas teimas: O idioma.
A cartelería en galego volta a ser minoritaria, non sei por que será..., pero é que iso xa non é o problema agora( ao desprezo estamos xa acostumados, a lo mellor de máis, durante séculos ): Quedei pampo diante dun cartel que tiña a palabra ?rebaixas? en castelán, catalá, éuscaro, inglés,? pero non en galego. Olleino ben un anaco( mágoa non ter a cámara de fotos), reviseino varias veces, e non atopei ?rebaixas? por ningures, pensei que sería un erro de impresión, non fora a ser que se lles despegase no camiño, e ollei os outros dous carteis que o xigantesco escaparate da tenda tiña : todos iguais? E agora vai a pregunta, a ver se alguén me pode responder?Se a tenda que vin é unha tenda a nivel estatal, e a cartelería se supón que ven feita de Madrí?ummm? como dicilo, sen que soe a teoría da conspiración?Tómannos por gilipollas ou directamente pasan de nós? A tanto chega o desprezo? E que mira que non podo entender ( sen contar con a proximidade fronteiriza con Portugal) que se esqueceran de por REBAIXAS nun carteliño de merda?
Como xa vou maior e estas cousas xa non me afectan do mesmo xeito, teño claro que falo unha lingua que vai soportar todos os trallazos que os españolitos nos manden( posto que xa o fixo no medievo, mais recentemente coa dictadura do tío Paquito, e agora mesmo co aprecio que parece darlle o señor Feighoo). Pero unha cousa si teño clara, cando precise uns calzóns, xa sei en que tenda non entrar...
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 15-01-2011 11:16
# Ligazón permanente a este artigo
Outono no Caurel
A través da pequena fiestra vexo a auga a estrelarse contra os teitos de lousa. Nesta vella mesa desta non menos vella casa prestada,onde apousento o meu caderno, teño a arrefriar un café.
As nubes, como odres de auga, grises e inchadas, van ceibando a súa carga de outono, mollando as follas secas duns castiñeiros cobizosos, que repousan a súa preguiza nesta aldea courelá de tempo quedo .
É cedo, a luz dun amencer que parece chegar tan pausado como as nubes percorren o ceo, fíltrase entre os vidros da fiestra e o vidro dun garrafón que adorna unha xaneliña pequerrecha.
Arriba, o lixeiro renxer da madeira lémbrame que non estou só neste pequeno paraíso emprestado.
O ar recende a follas secas, a fumazo , a castañas asadas a véspera na pequena cociña de leña; o ar recende a ese outono que nos xungue a terra, terra repouso, outono de madurez camiñando cara o descanso, que non a morte, dun inverno que se presume nevarento.
Fóra , un can está ulindo a porta pechada da casa, seguro que estrañado do cheiro, descoñecido para el, destes novos habitantes.
Ao pouco, a fala dunha cabuxa e respostado por outra, nese idioma que soamente elas poden entender?Tódalas cabuxas falarán do mesmo xeito? seria bo iso de entenderse aquí e en Romanía, poñamos por caso?O can deixa de cheirar esa madeira que non fala, para seguir o rabaño, ao pouco escoitase un ? tomaaaa? que dirixe a manifestación.
Din que un non escolle onde nace, pero si pode escoller de onde quer ser. Eu síntome cómodo aquí, nesta vella e enlousada terra, silenciosa, tranquila, chea aínda dos soños de antano que percorren as corredoiras na forma de espíritos, de mouras e trasnos agochados nos recantos onde non chega a luz. Nesta terra que pariu e dou forma a Novoneira, e acubillou a Ánxel Fole. Nesta terra fértil en novos amigos, capaces de ofrecerche a súa casa, síntoma máximo da xenerosidade, a súa comida, un leito.
Teño a sorte de ser da mellor aldea do mundo, a aldea que viu nacer aos Campaneiros, a aldea que me deu a miña cultura, a miña forma de ser e pensar. A aldea que me deu froita roubada, bailes no torreiro, bicos no medio do millo, tabaco e toses na palleira, amores prohibidos cunha española, amizades eternas, un idioma de seu. O idioma.
Teño a sorte de terme criado na mellor aldea, e a de querer ser doutra aldea tan distante a ela que moitos téñenme por tolo, pero o meu celme, esa alma que non teño, esa nostalxia de querer voltar, sempre que podo, a respirar este anaco do Caurel fanme pensar de onde quero ser.
O son da madeira cambiou, arriba, espreguizándose do sono, alguén se move.
Bebo o café dun grolo, arrefriado de máis, pecho o meu caderno de pequenas memorias e subo a empinada escaleira cara a calor duns brazos que me ensinaron esta outra parte dun Caurel fai anos coñecido, que tan xenerosamente me trouxeron novos amigos, queridos amigos, que me deron outros amigos...
Comentarios (1) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 26-12-2010 22:14
# Ligazón permanente a este artigo
CRISÁLIDA
crisálida
A crisálida, moura e vermella, foise abrindo paseniño,con preguiza, cun lene ruidiño a seda rota. O frío da mañá condensábase nas paredes e nos teitos , nas follas o orballo deixaba sucos de prata mentres as pingas se arroxaban en caída libre, para estourar no chan do outono.
Dentro da casa soamente había a calor mol da tenrura, e por entre as lousas do teito deixábase caer un raio da luz da mañá, que camiñaba pola parede branca con paso preguizoso.
Os movementos no interior da coroza fóronse facendo cada vez máis evidentes, adiviñándose por baixo da capa protectora o dubidoso mover das extremidades da súa habitante.
O alento xurdía a pequenas bafaradas da miña boca, mentres observaba en silencio tal acontecer.
Fora piañaba un paxaro sen nome, dando pequenos choutos no tellado, outro respondía desde o souto de castiñeiros ,cheos dos ourizos nos que gardaban o tesouro do seu froito.
Paseniño, a cabeza da bolboreta foi aparecendo por medio da tea que a envolvía, saíndo a un exterior frío e hostil. Pouco a pouco o resto do corpo foi rachando naquela pel protectora. Acheguei a miña man a ese ser perfecto, de incrible fermosura. Ela, sen medo, ou coa inconsciencia do descoñecido e dos perigos que trae, suxeitouse aos meus dedos, e dando algún paso inseguro camiñou ate a palma da miña man, agarimándome coa súa fraxilidade.
As súas ás estaban húmidas, pegadas aínda ao seu corpo polo líquido que a protexera na súa crisálida.
Acheguei a miña boca e sopreille un pouco de alento quente, paseniño, para non asustar aquel fermoso ser que se abría diante de min. Non sei se apurada pola miña calor, ou simplemente por que lle tocaba ( sego sen crerme tan importante), a bolboreta abriu por fin as súas ás a mañá, axitounas un anaco, a modiño, activando os músculos que as movían. Sopreille outra vez, vendo como as velas multicolores se axitaban pola lene presión do meu alento. Finalmente, elevou o seu vo cun bater de vento. Deu unha volta pola única habitación daquela casa, e foise pousar nunha raiola de sol, enriba dunha biga de castiñeiro tan vella como o souto.
E entón, como iluminada por unha luz interior, como a bailarina dun cabaré, toda a cor do seu vestido de festa pareceu tomar vida. O vermello, o gris , o azul e o verde pareceron coller conciencia propia. Fiquei mirándoa, en silencio, agardando que ese intre non pasase nunca,gozando de cada iridescencia do seu traxe novo, con brillos de abano de pavo real.
O tempo, esa realidade relativa, pasou nun salouco, Bolboreta ergueu o seu voo, deu unha reviravolta no aire , e como adiviñando a saída, voou pola porta que daba ao balcón, sucando o ceo frío da mañá .Saín espido ao exterior, véndoa perderse entre a follaxe.
Sorrín.
Aínda que non tornase, aínda que non a vise de novo, este pequeno pracer foi abondo. Finalmente, o frío fíxome entrar de novo, e ir poñéndome por riba a miña crisálida, a miña protección contra o exterior . Deixei a porta aberta, coa esperanza de que voltase, pero sabendo que , aínda que non o fixese, ese lene pracer que sentín, esa beleza desatada diante miña foi suficiente.
Paseniño, fun recollendo o meu saco, a miña roupa, a mochila coas miñas dúas cousas, e cando saía pola porta, polo rabiño do ollo, puiden ver unha danza de cores ao meu carón.
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 23-12-2010 22:54
# Ligazón permanente a este artigo
presentando
Vou ir deitando eiquí anacos arrincados do meu primeiro blogue. Non acaerán na orden en que foron publicados, ireinos poñendo segun me pete, por que si, por ser este o meu espazo para a vanidade.
Irei parindo ademáis cousas novas, que me vaian xurdindo e que me apeteza transcribir a este teclado de letras esvaecidas, porque eu inda escrebo en papel, con letras tortas e enmendas varias que logo , se me prace, dou a ver. E non é por ter nada que aportar, esa querencia deixolla a os que escreben con bufanda, pipa e anteollos de pasta, salvadores do mundo con catro letras e en exceso querentes de poltronas de satén. É, sinxelamente, por que cando alguén se molesta en ler un pouco, e se esa lectura son eu, e se consego decir algo que faga aínda que sexa retorce-lo bico( para sorrir ou cuspir), xa me dou por ben pago.
Nada máis dou, ren máis quero.
Se por riba deixas aínda que soio sexa un " OLA", que máis podo pedir?
Un beixo para os que pasedes por esta , a vosa casa.
Lucio
Comentarios (1) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 22-11-2010 22:24
# Ligazón permanente a este artigo
Catro pingas
catro pingas
28/02/2007 23:02:30

Catro pingas, vai unha calor do demo, a terra cheira a lume, a ferruxe, a pan queimado. O sol bate arreo entre os carballos, e a sede corta o cuspe, converténdoo nunha maionesa intragábel. Ostias que puta calor!
Catro pingas , preciso esa auga, a do ceo, a que a natureza nos empresta( que non nos regala), esa auga que fai arrecender todo a novo, ata as máis miserentas ideas, esa auga que asolage, por un intre, os camiños da miña aldea, que faga que o lombo dos animais escomenze a soltar vapor, como se fosen arrincados dun inferno no que non creo.
Catro pingas, a terra cheira a lume , a ferruxe , a pan queimado.Abafo, arrastro o meu ser entre o pó miserento do camiño que percorro, na procura dun fuxidío soño que non remato de alcanzar.
Espellismo.
Ilusión de ver unha pouca sombra, un pouco de frescor , absurdo neste verán que nos aperta coa forza do puño dun xigante.
Ao lonxe alguén arrastra os seus pés, arrincándolle ao carreiro unha constelación de terra que, por un intre, fica voando no ar requecido. Fago un camiño, o camiño do pensamento, tan seco e morto como a corredoira que percorro coa mochila ao lombo, coas tiras a se me cravar nos ombreiros , a rozarme de tal xeito a pel que anacos dela están despelexándose e deixando unha marca cor viño nas miñas costas. Camiño coa testa caída, co suor a escorregar pola miña fazula e a golpear no chan na forma dunha pérola salgada, podo vela caer como en cámara lenta, podo ver ata as cristas que se forman no liquido cando este golpea os grans de terra, ou se cadra é a miña fantasía, unha imaxinación que escomenza a ser o único que me mantén en pé. Un pe diante do outro, un pensamento diante do outro, un latexo diante do outro...
Catro pingas, a terra cheira a lume , e eu xa non son eu, sómente son unha pantasma vagando sen máis rumbo que os meus pes que me levan , paseniño, onde eles queren, sen mais impedimento que o cansazo que veñen acumulando, que as maniotas que taladran os meus xemelgos, que a miña camiseta, ela si, asolagada da miña auga salgada...

O mar bate nas rochas, a escuma molla os penedos mouros , cubertos de algas que se amarran con forza , loitando co embate das ondas. O sol de marzal vai quecendo a area e o meu corpo espido, vou adurmiñando.

Espértame un son desagradábel, un horrible berro, entreabro os ollos e podo ver un paxaro carroñeiro pelexándose con outros da súa especie. Loitan por un anaco de peixe morto, arrincándose da boca uns a outros o despoxo.
Unha boa metáfora.
Non podo deixar de pensar nuns políticos.Sorrío, sen ganas, con esforzo, e volto a negrura do meu adormecer. Alí son eu , sen mais roupa que os meus medos máis profundos, eses medos que saen do celme e que son de difícil descrición...Eses paxaros sigen a facer ruído, cada vez máis, empeza a ser incomodo. Abro un ollo e podo ver a un deses animaliños que me olla de medio lado.Está pousado sobor dunha rocha, mírame coa cabeza virada, parece pensar no numero de bocados que precisaría para poder engulirme, e en se podería comerme tan rápido que o resto dos seus conxéneres nin se percataran da súa zampada, todo por non repartir...como os políticos os que representa.
Volto a pechar os ollos.O mar é bálsamo, guía,arrolo , peito tépedo de nai. O mar é agora azul, outra vez, con reflexos verdes e dourados, outra vez.
... " Hilillos como de plastilina salen del barco...La presión solidificará...No hay peligro...La población no debe alarmarse...Las playas estan impolutas ( impolutas rima co nome da nai desos individuos)...plastilina...impolutas...hilillos...situación controlada...."

" Apura, foder, trae dunha vez o capacho, ostia, que sube a marea...¿ chegou á Lanzada?"

O cheiro é fedorento, a fuel, a chapapote, a morte.As mans mergúllanse nesa sustancia xelatinosa, tan moura que as sombras non se reflicten nela.Os anteollos de protección non poden evitar que teña o lacrimal irritado, e as bágoas, non se sabe se de irritación ou de dor, esvaran pola fazula.

Antes tiña unhas luvas vermellas, agora trocaron de cor, e o peor é que esa sustancia xa revasou a súa capacidade e inunda o interior, manchando a pel de algo difícil de limpar, tan difícil como a lembranza que ficará de todo isto; tan mouro como a conciencia dos cazadores de osos, dos propietarios de zapatos de pel, dos acusadores de fotos demagóxicas, dos mentiráns gobernantes que, por desgraza, sempre lle tocaron o meu pobo.

Antes a miña funda era branca, ela si, impoluta, agora é un puro contraste, como a viñeta dun cómic, un Sim City ben ilustrado. A merda, perdón pola miña linguaxe soez, señores da gaivota, alcánzame o peito, e cóbreme as mangas , soio fica de cor branca un pequeno espazo, entre o pescozo e as tetas, un oco curiosamente romboidal, como o dun super-heroe, " super enmerdado", o anagrama ben podía ser ...unha gaivota morta...

Escribo co dedo, aproveitando a negrura da tinta que tanto abunda, nunha recen caleada parede " benvidos a república galega, aproveiten antes de que os monárquicos españois a fodan" o Xan ( chamémoslle así) rise, e eu explícollo no meu mal castelán( Xan, chamémoslle así , e un catalán miúdo, con mais hosos que carne, vexetariano el, bueno, vexetariano ata que probou o lacón con grelos de miña nai, ) Que coma sempre, os nosos mandamais foxen a todo meter cando hai problemas, e como sempre, é o pobo o que se tira ao monte, ou ao mar, a resolver coas súas mans e o seu maxín, o que outros cobran por arranxar."Mira arredor, dígolle, todos estes veñen por que sí , por que no fondo saben o que realmente aman" El rise e dáme unha pancada no lombo, " Infeliz..." sorrí.

O sol vaise metendo, paseniño, con medo de mergullarse no mar mouro.Nós camiñamos cansos, cheos de chapapote, a rúa é silenciosa, a xente camiña por ela como pantasmas, o corpo inda metido nas noxentas fundas, unha muller sae dunha porta " queredes auga, miniños" , Dicimos que si, como xa lle dixemos a outra muller que saíu dous portais mais abaixo co mesmo ofrecemento.Ríome para dentro, uns días antes era viño ou cervexa o que ofrecían, pero case que ninguén aceptaba, o sabor dos vapores que despedía a roupa era tan noxento que beber calquera cousa que non fose auga facía trousar.

Chegamos á casa de dona Carme,a viúva do Roxo; ali agárdanos unha ducha quente, un vaso de viño( agora si) e unha cea. " que tal hoixe , mociños" "Mellor, dona Carme, mellor" " mintides mal, raparighos, mintides mal...." e sorrí. Dona Carme ten máis de oitenta anos. É cega. Perdeu a vista fai máis de de vinte anos.Somentes tres anos despois de que o seu marido e os seus dous fillos ficaran para sempre a durmir no mar, " durmir no mar" así foi como ela nolo dixo." total, pro que hai que ver, manda carallo, que aghora ghobernannos os que antes casi me afusilan...e non habían de morrer, coño..." Os seus ollos grises, valeiros, parecen cobrar vida por un intre, cunha faísca de carraxe, pero logo dulcifica..." ...polo menos coxea , da perna esquerda...tomou polo cu...". Ríome, tradúzollo o Xan, rimos os dous, e o pouco únesenos dona Carme..." hai, carallo, como se vos ve o plumeiro, recoño..." Máis risas, certamente, é o máis doce que nos ten acontecido en todo o dia...Entre conversas informais, mesturadas de comentarios profundos, o fusco vai pasando.

Dona Carme morreu fai ano e medio. Entereime o mes pasado. Xan veu de vacacións e pasou pola súa casa. Vímonos esa tarde e fomos a beber unha botella na súa honra, empregamos a súa lápida de improvisada mesa e verquemos , sobor dela, o que sobrou do viño...Máis tarde paseamos polas praias, agora si, impolutas ...O xan marchaba de Brigadista para Irak, "estás tolo" dígolle"¿tes envexa?" é a súa resposta, "xa sabes que si..." O Xan, bo home, libre de certo, libertario...e inxenuo, ...ou cecais non, cecais o inxenuo sexa eu...
Comentarios (0) - Categoría: Anacos certos e incertos - Publicado o 22-11-2010 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0