Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Cántiga
No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdéns dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decía:
«Xa no mundo non teño a ninguén,
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben».

Os seus ecos de malenconía
camiñaban na alas do vento,
i o lamento
repetía:
«Vou morrer e non ven ó meu ben!»

Lonxe dela, de pé sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai o probe, infelís amador.

I ó mirar as xentís anduriñas
cara a terra que deixa cruzar:
«Quen pudera dar volta _pensaba_,
quen pudera convosco voar!…»

Mais as aves i o buque fuxían
sin ouír seus amargos lamentos;
sólo os ventos
repetían:
«¡Quen pudera convosco voar!»

Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar!…

Dun amor celestial, verdadeiro,
quedou sólo, de bágoas a proba,
unha cova
nun outeiro
i on cadavre no fondo do mar.

Curros Enríquez, Manuel (1992): Poesía galega completa. (Vigo: Ed. Galaxia)


"Unha noite na eira do trigo" é o título da versión musicada por Xoán Montes do poema "Cántiga" de Curros.

Eis a versión dos Tamara na voz de Pucho Boedo (1991):




Aquí podemos escoitalo na voz de Uxía (2008):




Outras versións musicadas en SON DE POETAS

Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 22-06-2012 20:03
# Ligazón permanente a este artigo
Moraima, marzo 1972
0 meu país é pequeno,
pro non ten fronteiras.
A.S.


A muller de Boabdil
chamábase coma ti,
Moraima.
Eu, coma il,
tamén perdín Granada.


Perdín a primavera,
teño murchas as azas.
Perdín pra sempre
a cidá da esperanza,
das rúas silenciosas
e os parques de mazairas.

Perdín vales e ríos,
chairas e montes,
perdín os manantíos,
perdín as fontes.
Prediquei no deserto,
arei no mar,
tecín rendas de soños,
sementei no vento
zugameles fantásticos.
Vivín na terra allea,
comín o pan amargo do desterro.
convivín cos badocos
i esparexín na vida
mensaxes sin respos



Perdín Granada,
pro non a ti,
Moraima.
Por eso non perdín
nada.


Celso Emilio Ferreiro


A continuación o poema recitado por María García Esperón:




Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 12-06-2012 21:30
# Ligazón permanente a este artigo
Galicia soñada


Miguel Ángel Carregado Silva, da Federación de Asociacións de Persoas Xordas de Galicia, le "Galicia soñada" de Luís Pimentel


Eu oio o silencio
con que se labra a estatua do milagre,
máis alá do bosque,
máis alá do mar.
¡Ou, miña Galicia misteriosa!


Luís Pimentel


Comentarios (0) - Categoría: 052. Luís Pimentel - Publicado o 12-06-2012 21:30
# Ligazón permanente a este artigo
Yo voy soñando caminos. Antonio Machado
Campos de Castilla la Vieja
Foto de M. Martin Vicente con licencia cc


Yo voy soñando caminos
de la tarde. ¡Las colinas
doradas, los verdes pinos,
las polvorientas encinas!…
¿Adónde el camino irá?
Yo voy cantando, viajero
a lo largo del sendero…
-la tarde cayendo está-.
“En el corazón tenía
“la espina de una pasión;
“logré arrancármela un día:
“ya no siento el corazón”.
Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.
La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea
se enturbia y desaparece.
Mi cantar vuelve a plañir:
“Aguda espina dorada,
“quién te pudiera sentir
“en el corazón clavada”.

Antonio Machado

Comentarios (0) - Categoría: 031. Rosalía de Castro - Publicado o 29-05-2012 23:41
# Ligazón permanente a este artigo
Unha vez tiven un cravo



Poema de Rosalía de Castro na voz e na imaxe de Estíbaliz Espinosa.


Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
“Señor, que todo o podedes
-pedínlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición”.
E doumo Dios, arrinqueino;
mais…¿quen pensara…? Despois
xa non sentin máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena…¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor…!

(Poema 10 de "Vaguedás" en Follas Novas, 1888)

Rosalía de Castro, 1986, Follas Novas, Vigo: Galaxia


Versións musicadas en Son de Poetas


Outra versión recitada:




Comentarios (0) - Categoría: 031. Rosalía de Castro - Publicado o 29-05-2012 23:21
# Ligazón permanente a este artigo
Capotes de sombra amargos. Valentín Paz-Andrade
Dous a dous en tres ringleiras
tricornos seis, seis cabalos,
un fusil a cada lombo,
capotes de sombra amargos,
cal seis funiles de tebra
sobre hipogrifos marchando.
As ferraduras nas laxes
ronsel de chispas nos cascos.
Charoles o anoitecer
verten seu frío no cadro.
Chega o piquete a Bertelo
no deslidar do traballo.
Mulleres voltan do río,
homes a termar dos gados.
Despois veñan as culatas
porta por porta petando,
homes feitos a unha banda,
vellas de face pra manto,
e os ollos dos rapaciños
no mandil das nais chorando.


Valentín Paz-Andrade, Con chaves de sombra, 1979
Comentarios (0) - Categoría: 053. A Xeración do 36 en Galicia - Publicado o 18-05-2012 23:12
# Ligazón permanente a este artigo
Valentín Paz Andrade. Compromiso con Galicia



O documental Compromiso con Galicia conta coa participación de Afonso Paz-Andrade Rodríguez, Tucho Calvo e Camilo Nogueira.

Guión de Sara Paz (CPI de San Vicente da Baña)
Edición de Luís Aldegunde (CPI Os Dices de Rois)
Comentarios (0) - Categoría: 053. A Xeración do 36 en Galicia - Publicado o 18-05-2012 23:02
# Ligazón permanente a este artigo
Pranto matricial: Paz Andrade / 2naFronteira
Música do dúo galaico-italiano 2naFronteira para un poema de Paz-Andrade, "Pranto matricial", que el adicou ao retorno de Castelao a Galiza. Gravado no estudio de Gino Borio, Cascinette d' Ivrea, abril 2012.




NA MATRICIAL GALIZA, SEMPRE TÚA,
que dende a Torre de Hércules ao Miño
un facho acenderá por cada illa,
cando ti volvas polo mare;
de toxo unha fogueira en cada monte;
cando ti volvas polo mare;
dos castros na coroa unha cachela,
cando ti volvas polo mare;
unha loura candea en cada pino,
cando ti volvas polo mare;
o seu cirio de frouma os alciprestes,
cando ti volvas polo mare;
luces de ardora branca en cada mastro,
cando ti volvas polo mare;
un farol mariñeiro en cada dorna,
cando ti volvas polo mare;
veliñas á xanela en cada casa,
cando ti volvas polo mare;
e as pérolas das bágoas derramadas,
cando ti chegues polo mare;
cando ti chegues polo mare...

Galiza, 1954


Valentín Paz-Andrade, Pranto matricial, 1955


Comentarios (0) - Categoría: 053. A Xeración do 36 en Galicia - Publicado o 17-05-2012 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
CARTA-EPÍLOGO. Emma Couceiro
CARTA-EPÍLOGO

Santa Cruz de Mondoi, 12-Outubro-1997

Falábamos das praias e ardía parís como no cine. Falábamos das casas de ceo e ventre deserto porque no centro de nós mesmos cerraban os ollos. E tardei en escribirche e contarche o que se sente agora que nada é como dicías. Agora que esperto e vexo o meu corpo respirar con forza. Penso nelas e penso en ti mentres o vento segue matándose na miña casa. E segue sendo triste. Tan triste como a que comprende.

Quero contarche a miña historia de bailarina, os meus vestidos de princesa sen corpo e sen vestidos. Aquí todas sentiron chorar os seus fillos dentro. A vida era o seu manto de humidosas como un templo, como o pazo da aldea cercándoas. E no forno de pedra, entre as edras, parían as gatas dos veciños. Dous séculos de enfermidades fermosas e irmáns asmáticas. De olor a terra pisada todos os días. Porque por onde pasas puido nacer a vida que che faltou para querela e que te deixe morrer entre os seus brazos.

Pero o meu sangue non avanza nas veas como as túas palabras ou a túa relixión. Son a outra espida de credo e cando visitamos as ruínas do teatro recito a túa pel a escuras e sei cómo cae un imperio. Fronteiriza na derrota porque só nos límites se conquista o centro.

Pero os cimentos. Hai algo que non teño nos cimentos. Todo un camiño cara atrás recollendo traxes de voda secos nos armarios, e logo repetindo que todo o que tes é teu, dende a superficie ao centro da terra é teu. Pero se me arrastro até o fondo nada existe na escuridade que me debes como herdeira desa terra. Non me podes pagar máis.

Se existe algún deserto que non me cruce, son a primeira desertora do camiño, a iniciada aos seus pés. Toda renuncia levanta pedras para lapidar algún silencio. E algún día ese silencio será o teu cando saias a buscalo.

Soñei este mundo. Sabía cada espacio. E liñas volumes que non teño. Pero cando marches cercado no pantano que xa non respira, cando cruces as augas que xa non respiran, tende a lingua para min dende o principio dos tempos, que saiba a orixe dalgunha boca triste e forte como se morde, como se volves.

Porque nada destrúo que non sexa. E se volves, habita

este corpo que entrañas horas,

e que entrañas horas repitas

que entrañas horas.


Emma Couceiro, As entrañas horas. Sada, A Coruña: Ediciós do Castro, 1998


Versión de Fanny + Alexander, no seu disco Alfaias (A Regueifa Discos, 2009) , baixo o título "Espida de credo":




Fonte: PoesiaGalega


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 29-04-2012 23:55
# Ligazón permanente a este artigo
Cidade Cemiterio. Férnán Vello


Xardín Desordenado interpreta "Cidade Cemiterio" do libro Territorio da desaparición (2004) de Miguel Anxo Fernán Vello.

Vídeo realizado no Museo Verbum - casa das palabras, por Alén Filmes para o programa 29 de "Música ambiente" de V Televisión


Comentarios (0) - Categoría: 070. Xeración dos 80 - Publicado o 29-04-2012 23:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal