Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Penélope. Xosé María Díaz Castro
Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus sonos non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mól coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!


DÍAZ CASTRO, Xosé María, Nimbos, Vigo, Editorial Galaxia, 1961.





Poema de Xosé María Díaz Castro musicado por Xoán Fuertes Saavedra e interpretado por Fuxan os Ventos. O recitado é do propio poeta e a súa gravación cedida por Xulio Xiz.





Curta de animación sobre o poema “Penélope” realizada polo Obradoiro de Plástica do IES As Barxas de Moaña. Animación de Paula Solla (1º Bacharelato)





Versión do poema "Penélope" de Marta Quintana no seu disco Lus.


Fonte: Coordinadora Galega de ENDL

Comentarios (0) - Categoría: 053. A Xeración do 36 en Galicia - Publicado o 15-05-2014 17:38
# Ligazón permanente a este artigo
Telexornal Díaz Castro


Este informativo, que repasa a vida e a obra do autor, foi emitido en directo o xoves 10 de abril dende a Cidade da Cultura por alumnado do CPI Os Dices de Rois.

Realización: Luís Aldegunde - CPI Os Dices (Rois)


Fonte: Coordinadora Galega de ENDL

Comentarios (0) - Categoría: 053. A Xeración do 36 en Galicia - Publicado o 15-05-2014 17:37
# Ligazón permanente a este artigo
Non hai no mundo ser tan desolado. Manuel María
Non hai no mundo ser tan desolado,
criatura máis ferida e pesarosa:
compañeiro da rosa ruborosa
e solidario irmao do desgraciado.

Eu nacín nunha casa moi fermosa
e, nela, deixei o meu pasado,
o tempo da nenez, o soño ousado
e a miña adolescencia tormentosa.

A claridade volvéuseme foscor
malia vivir en min o grande encanto
da casa petrucial que quero tanto.

Eu son, amiga, feliz co teu amor
e co gozo sinxelo deste canto
que purifica e sublima a miña dor.


Manuel María, Sonetos á casa de Hortas 1997


Versión musicada do poema por Uxía Senlle:



Video promocional de ANDANDO A TERRA. UXÍA CANTA A MANUEL MARÍA. Publicación conxunta co libro Os lonxes do solpor, obra inédita de Manuel María e o dvd De amor e cantería, premio Mellor obra experimental Mestre Mateo 2011 sobre poemas de Sonetos á casa de Hortas.


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 20-10-2013 17:36
# Ligazón permanente a este artigo
A revolución surrealista



Portada da revista La Révolution Surréaliste, fundada por André Bretón en 1924


Comentarios (0) - Categoría: 044. As vangardas en Europa - Publicado o 31-01-2013 00:26
# Ligazón permanente a este artigo
O grandor do mundo
O GRANDOR DO MUNDO

Tanto ouvira falar de Bôs-Aires, das ruas longas e direitas que non se dan ademiradas nin andadas, da prata relocinte e xenerosa con que alá premian o traballo, dos boletíns de moitas llanas e da xente sabida que os lé, dos longos trens que bruan pol-a pampa infinda e de mil cousas ledas, lanzales e rumosas, tanto ouvira falar, antrementres co-a navalla barbeira –a mais levián da vila- percorría as fazulas dos seus parroquianos de sempre, e tanto no seu maxín escarabellou o falado, que un día topouse de súpito co-a circia vôntá d’ir a Bôs-Aires. Dez anos alá, e voltaría rico de pecunia e lembranzas.

Unha mañanciña saeu da vila cun baul pequerrecho.

Cando chegou ao porto –endexamais vira unha cidade- sinteuse atordoado e pequecho n’aquel reducio de escintilos e romores novos, e a rentes andivo de voltar. E hai quen di que dixo moi ademirado, moi anguriado e moi pol-o baixo: -¡Qué grande é o mundo!

Dez anos alá e voltou rico de pecunia e lembranzas.

Chegou en tempo de invernía, cando andan os gatos a se pasearen pol-a casa moi desacougados, e as galiñas fan ringolas na sombra do alpendre, e as badaladas que chaman â novena fan o serán esguío, espiritado.

E cando estivo na casa e pasou o ledo barullo do recibimento, púxose a asubiar algo que escomenzou en tango e rematou en vella cantiga, mentras os vidros da fiestra choromicaban diante dos seus ollos, estragoando a rua homilde.

Algo moi vello e moi novo foi sortindo solermiñamente de non sabía que esquencidas veas do seu intro. E sinteuse asolagado ate a gorxa de dôce e rara anguria de morto reviviscido. E cando pasaron uns picariños correndo e salmodiando aquelo, (“Chove – chove - na casa do probe, - na miña non chove”) marmulou co-a voce esnaquizada:

- ¡Qué grande é o mundo!.


Dieste, Rafael, 1985. Dos arquivos do trasno, Vigo: Galaxia




Rafael Dieste na Galipedia


Comentarios (0) - Categoría: 048. Rafael Dieste - Publicado o 31-01-2013 00:06
# Ligazón permanente a este artigo
Cando eu era rapaz



I

CANDO EU ERA RAPAZ chegou Ramón Carballo; viña con chaqueta de tarazona forrada de baeta vemella e unha gorra con visera de carei, como veñen os que van a navegar. Tamén traía o peito tatuado, que ben lle mirei eu un paxaro cunha carta no peteiro e o seu nome debaixo.

Lémbrome que Ramón Carballo foi a Bos Aires e volveu sen cartos. Logo foi á Habana e non trouxo diñeiro. Despois foi a New York e volveu tan probe corno fora. Ramón Carballo aínda foi a non se sabe ónde e non volveu máis.

II

Eiquí compría escribir unha novela; pero eu son horne de ben e non debo conta-lo que non sei. Pero novela haina.

III

M. Lavalet gana o seu pan vendendo restos humáns. M. Lavalet é un home arrepiante: ollos roxos de vidro, cabelos mortos de peluca vella, regos secos de suor luxado na testa, friaxe de éter nas mans e nos beizos a sustancia de moitos venenos.

Iste home vive no terceiro piso dunha rúa estreita de París.

Un día chamei cos cotelos á porta i entrei… Unha sala chea de ósos humáns, algúns aínda frescos, compoñía o “comercio ” para médicos. Na sala de “curiosités”, para cosmopolitas, había moitas cousas: un feto momificado ollándose o embigo, unha caveira de gorila coa súa cresta de casco guerreiro, a pelexa da cabeza dun chino para sere colocada nunha armadura de escaiola.

Cando M. Lavalet soupo que eu era pintor amostroume unha gran coleición de coiros humáns tatuados e curtidos para facer petacas, carteiras…

Un dos coíros era do peito dun home, representando un paxaro cunha carta no peteiro e debaixo do deseño campaba iste nome: Ramón Carballo.


Castelao, Cousas, 1926


Comentarios (0) - Categoría: 047. Castelao - Publicado o 15-12-2012 17:39
# Ligazón permanente a este artigo
O lobo da xente. Vicente Risco

O lobo da xente é unha narración breve de Vicente Risco, publicada en 1925 na revista Lar (A Coruña).

Podemos descargar O lobo da xente en PDF por xentileza da Fundación Vicente Risco.

O texto baséase nas lendas populares de lobishomes. Eis algunhas das que podemos atopar na rede:

O lobo da xente de Prado en Galicia Espallada.

O lobo da xente de Cereixedos en Galicia Encantada.


Comentarios (0) - Categoría: 046. Nós - Publicado o 18-10-2012 10:15
# Ligazón permanente a este artigo
Teu nome por mar e terra. Carlos Rivero Troncoso
Quero cravar o teu nome
cunha navalla de lúa
nos outos muros da noite.

Nun pano cor de limón
pon o teu nome e no mar
ízao no mastro maior.

Vou escribilo na area
có tinteiro de alborada
pra que o vexan as sereas.

Se o teu nome naufragase
ían saber a vainilla
as augas dos sete mares.

Con branco fío de seda
vouno bordar na bandeira
dunha nao que sae pra Cuba.

Pra Cuba non meu amor
quero que vaia o meu nome
prá illa de Curaçao.


Carlos Rivero Troncoso


Versión musicada por Guadi Galego, Xabier Díaz, Guillerme Fernández e Xosé Lois Romero para o disco A cada canto (2012):




Comentarios (3) - Categoría: 000. Xeral - Publicado o 30-09-2012 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
Hai ras. Leo i Arremecághona




Camiseta de Tinta de lura cun poema de Leo i Arremecághona.


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 04-07-2012 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
Nasín cando as prantas nasen


Nasín cando as prantas nasen,
no mes das froles nasín,
nunha alborada mainiña,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa
mais a do triste sorrir
con espiñas para todos
sin ningunha para ti.

Des que te quixen, ingrato,
todo acabou para min,
que eras ti para min todo
miña groria e meu vivir.

De que pois te queixas, Mauro?
De que pois te queixas, di,
cando sabes que morrera
por te contemplar felis?

Duro cravo me encravaches
con ese teu maldesir,
con ese teu pedir tolo
que non sei que quer de min,
pois dinche canto dar puden
avariciosa de ti,

O meu corasón che mando
cunha chave para o abrir,
Nin eu teño máis que darche,
nin ti máis que me pedir.



Rosalía de Castro, Cantares Gallegos, 1863


Camiseta de Tinta de lura


Comentarios (0) - Categoría: 031. Rosalía de Castro - Publicado o 04-07-2012 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal