Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Quero ir a Lugo
Dixo Xosé Terra, meu irmán na saudade,
poeta e timoneiro de névoas:
"Dempois de dempois de mañá
irei co meu amigo a Glasgow"...
En Glasgow, digo eu, o vento seica é verde
e dorme pousado nun berce de gueivotas.
En Glasgow os homes son moi estranos
e seica viven fóra da lei da gravedade.

Pero eu non quero ir a Glasgow
dempois nin nunca, amigo Xosé Terra,
pois hai moito que ver na miña terra.
Quero ir a Lugo,
a perderme nas rúas da iauga,
nas canellas do solpor,
nas prazas dos meniños loiros
cantando coas campanas
e coas postreiras luces das fenestras.
Percorrer a coutada
de outos muros de soños
que cinguen o van antergo da cidade.
Ceo de doce lume de apóutega
sobre os tellados de aceiro
frolecidos de fentos no amencer
co río pai á veira trouqueleando
a cachón, en busca dos navíos.
Quero ir a Lugo
a traspor as portas insomnes,
unha a unha
baixo os cataventos que espreitan a lúa
e saben dos bosques sacros de outros tempos
e dos humildes segredos das violedas.
Falar das nosas cousas:
Do país de ningures,
das illas que non hai,
do arbre das escumas,
dos biosbardos, da ave fénix
e dos peixes que choran.
E tamén, lentamente,
con voz do noso tempo
falar da dor dos homes que nos miran,
dos latexos de chumbo nos ouvidos,
da mau atada á roda dos motores
decindo adiós ao fumo
que rube dos tellados tristemente.


Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra, 1962
Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
Non
Si dixese que sí
que todo está moi ben,
que o mundo está moi bon,
que cada quén é quén...
Conformidá.
Ademiración...
Calar, calar, calar,
e moita precaución.
Si dixese que acaso
as cousas son esí,
porque sí,
veleí,
e non lle demos voltas.
(Si aquíl está enriba
i aquil outro debaixo
é por culpa da vida.
Si algunhos van de porta en porta
cun saco de cinza ás costas
é porque son uns docas.)
Si dixera que sí...
Entón sería o intre
de falar seriamente
da batalla de froles
nas festas do patrón.

Pero non.


Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra, 1962
Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 11:09
# Ligazón permanente a este artigo
Deitado frente ao mar...
Língoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque si, porque me gosta,
porque me peta e quero e dáme a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.


Eu fáloa porque si, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra língoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.

E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...


Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra, 1962


Versión de Dios Ke Te Crew:



Versión realizada polo obradoiro de animación Plástica As Barxas, con alumnado de 4º ESO e 1º de Bacharelato coordinados por Luz Beloso:



Versión "bilingüe" por ALDAO+LADO.

Versión "trilingüe" por Celso Álvarez Cáccamo.


Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 11:08
# Ligazón permanente a este artigo
Irmaus
Camiñan ao meu rente moitos homes.
Nonos coñezo. Sonme estranos.
Pero ti, que te alcontras alá lonxe,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmau che falo.
Si é túa a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmau che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e ti negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmau che falo.
Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos sonos son igoales,
coma un irmau che falo.
Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
coma un irmau che falo.


Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra, 1962


Interpretado por Fuxan os Ventos:




Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 11:04
# Ligazón permanente a este artigo
'El hermoso rostro del país'
"EL HERMOSO ROSTRO DEL PAÍS"
(Titular de "Faro de Vigo")

A miña terra é doce coma o mel,
abondosos e gasalleiros os seus froitos.
Na primavera agroman os touzales
e o cuco canta.
Xermola a natureza
baixo a fecunda codia das labranzas.
Alédanse os boscos
i as noites son infindas i estreladas.
Si.
A miña terra é doce coma o mel,
pro, a carón de tan fermosura,
a miseria labroulle
un túnel amarguísimo na historia.

A miña terra é soave, solermiña,
polo vrau, cando as anduriñas tecen
os seus voos de soños. Os grilos poñen
axóuxeres vibrátiles na serán lenta.
Os reisiñoles cantan ás portas do mencer,
e os ríos pasan en romería.
Si.
A miña terra é soave, solermiña,
pro, nos ollos dos meniños
que van á escola nas mañás frías,
hai unha tristura antiga.

A miña terra é aquelada coma unha mazá
polo outono, cando os arbres son de ouro
e a brisa acariña coma un beixo.
Nácenlle á paisaxe camiños novos
con merlos chifradores baixo as parras.
Farturentas colleitas,
dondos acios, cántigas de ceifa e de vendima.
Ateigadas de graus fican as tullas.
Si.
A miña terra é aquelada coma unha mazá,
pro a inxusticia, proterva, dura, fonda,
vai furando
o corazón dos homes coma un verme.

A miña terra é íntima e tenra
coma un colo de nai polo inverno
rente ao lume do lar.
Húmedos e verdes, os campos
expónxanse na brétema, os vales
dormen brandamente, as cumes branquenexan
baixo un vento fungón que ven no norde.
As vacas muxen nos cortellos
e o fume das lareiras
arromeda pantasmas nos tellados.
Si.
A miña terra é íntima e tenra,
pro, a mocedá fuxe dela
en busca de outra terra
onde o pan
se pode comer sin bágoas.


Celso Emilio Ferreiro, Viaxe ao país dos ananos, 1968


Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 11:03
# Ligazón permanente a este artigo
Digo Viet Nam e basta
Digo bomba de fósforo.
Apenas digo nada.

Digo lombriga e larva
de carne podrecida.

Digo nenos de napalm,
terror de noite e selva,
fedor de cidade e cloaca.

Fame, suor, aldraxe,
pugas de aceiro, antropofaxia.

Digo guerra bestial,
tremor de terra, crime, lume, lava,
estoupido, verdugo
e mortandade en masa.
Digo gas abafante.

Apenas digo nada.
Digo yanqui invasor,
depredador de patrias.

Digo plutonio, pentágono,
esterco bursátil, palanca,
Presidente, gadoupa,
chuvia, amargura, baba.

Digo petróleo, ferro,
mineral, trampa,
lobo, caimán, polaris, cóbrega,
miseria, diplomacia.
Digo devastación que USA, usa.

Apenas digo nada.
Digo Viet Nam i está xa dito todo
cunha soia palabra.

Para abranguer a vergonza do mundo,
digo Viet Nam e basta.


Celso Emilio Ferreiro, Viaxe ao país dos ananos, 1968
Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 10:59
# Ligazón permanente a este artigo
Apartheid (In Memoriam de Martín Lutero King) (Noticias dos xornales)
1.
"Ser branco en Alabama é unha ventaxa"
dixo un home con bico de coello
a William Moore que por alí pasaba.
E William respondeu: "O importante
é ter a ialma branca, non o coiro".
O coello repricou: "Eu non entendo
pois nunca vin unha alma. ¿Teñen color?"
"Abofé que sí", afirmou William;
"creer que negro e branco son igoales
é tanto coma comenzar a ter a ialma branca".

2.
William Moore era branco de alma branca
i era ademais carteiro; e mentras ía
repartindo o correio polo barrio de Attala,
en Alabama, USA,
falaba contra o apartheid.
"¿Gostaríalle ver a unha filla súa
casada cun negro?", decíanlle ao carteiro,
na taberna, no bus i á saída
dos servicios relixiosos.
Aquela era a tesis contundente,
o argumento bomba,
a razón abafante. William coidaba:
"Eiquí ten que haber un erro
pois eu como solteiro nada sei
de bodas nin de fillos."
Había outros que non se atrevían
a enseñar os dentes de lobo que portaban
pra morder sin piedade na ocasión doada,
e decían, con desimulada ira:
"Mire, señor, eu sonlle cristián vello
e como tal ademito
que os homes son igoales ante Deus
pero eu estou moi lonxe de ser Deus.
¿Gostaríalle ver a unha filla súa
casada cun negro?
E William respondía: "Tampouco me gostaría
casala con vosté, non embargantes
a súa branca pel de estúpido".
Os patriotas locales opinaban
que o asunto era comprexo e moi difícil
de entender por aquiles que non fosen
nados en Alabama, USA.
"E vosté, William Moore, é de Florida.
¿Gostaríalle ver a unha filla súa
casada cun negro?"
E dalle: "¿Gostaríalle saber
que a súa nai foi puta de burdel
e seu pai condanado á silla eléutrica?"
Había os apolíticos:
"A igualdá de dereitos pra os negros
é doutrina marxista que pretende
esnaquizar o noso mundo libre
i o noso outo standard de vida.
¿Gostaríalle ver a unha filla súa
casada cun negro?"
William Moore decía que sí,
que lle gostaría
pero que aquil matrimonio imposíbel
non resolvería o problema.
"Eu falo en nome de principios morales
sin pensar no home
que poidera convirlle
á filla que non teño,
nin penso ter".

3.
William Moore, home testudo,
continuou repartindo o correio
polo barrio de Attala, en Alabama, USA
e seguiu insistindo nas súas ideias:
Si un neno negro non pode
adeprender a ler i a escribir
o seu idioma patrio
na mesma escola en que adeprende o neno branco
é porque algo anda mal
no corazón daquil país que ergueu
unha estatua á Liberdá con ele maiúscula;
e que si un mozo negro que loitara
hombro con hombro a carón dun mozo branco
pra derrubar a Hitler,
non podía dempois vivir na mesma casa,
nin ir no mesmo bus que o mozo branco,
era porque esistía unha profunda
ferida de inxusticia soterrada
no corazón de USA...

4.
¿Que lle pasou a William Moore?
As súas razós tiñan
unha difícil réprica. Os outros,
os que levan por dentro dentes de lobo
e por afora risa de coello,
deron cunha razón decisiva:
un tiro de pistola espetado na nuca
de William Moore,
nas aforas de Alabama, USA,
unha madrugada.


Celso Emilio Ferreiro, Viaxe ao país dos ananos, 1968

William L. Moore na Wikipedia


Martin Luther King na Galipedia


Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
A nena afogada
Un bruar de cidade sulagada
metéuselle nos ollos
e baixou pola ialba
coma un lonxano fume de gueivotas
do derradeiro rumbo das chalanas.

A nena está durmindo
un sono longuísimo.

Berros na luz. Campanas nas escumas,
labres de sal e vento. Na boca
unha branda dozura.
As outas nubes
tornasolan alá lonxe as dunas.

A nena está durmindo
un sono longuísimo.

Púxose azul o mar. O vento verde
levaba nas súas maus escuras meles
de boscos e pinares
e de seves.

A nena está durmindo
un sono longuísimo.

Fíxose o ceo mar e na distancia
naceu a noite
coma unha frol doente e vaga.

A nena está durmindo
un sono longuísimo
sobre a paisaxe verde.

Que ninguén a desperte.


Celso Emilio Ferreiro, Viaxe ao país dos ananos, 1968

Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 10:54
# Ligazón permanente a este artigo
XANEIRO 1972, II
O pan é máis útil que a poesía, pro
¿Como comer o pan sin o compango da poesía?

A.S.

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.

Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.

Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.

Digo Moraima
e ponse a mar en calma.
Cando quero surrir
digo Moraima.

Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non dicir Moraima.


Celso Emilio Ferreiro, Onde o mundo se chama Celanova, 1975



Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 01-02-2011 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
Lendo certo período menstrual
Olla meu irmao honrado
o que acontece con Daniel:
os que o tiñan desterrado
agora falan ben del.

O palurdo de alma lerda
O tendeiro desertor,
O vinculeiro da merda
disfrazado de señor.

O lurdo carca refrito
o monifate de entroido
o aprendiz de señorito,
marqués de quero e non poido.

O badoco endomingado,
o franquista pousafol,
o forricas desleigado,
o pequeño burgués mol.

O devoto do onanismo,
o feligrés de pesebre,
o tolleito de cinismo,
o que dá gato por lebre.

O rateiro do peirao,
o refugallo incivil,
válense de Castelao
pra esconder a caste vil.

Escoita puto nefando,
criado na servidume
non pasará o contrabando
dise teu noxento estrume.

Grotesco escriba sandéu,
inxertado nun raposo.
Castelao nunca foi teu,
porque Castelao é noso.

I anque a ti che importa un pito,
sabrás que é cousa sabida,
que estás incurso en delito
de apropiación indebida.


Celso Emilio Ferreiro

Cantigas de escarnio e maldecir in Obra Completa II, Akal, Madrid, 1975


Publicado baixo o pseudónimo Arístides Silveira en Cantigas de escarnio e maldecir, Editorial Nós, Caracas, 1968



Pode escoitarse co título "Olla meu irmán" cantado por Miro Casavella ou por Luar na Lubre no blog SON DE POETAS.


Post relacionado: Traslado dos restos de Castelao en 1984


Comentarios (0) - Categoría: 053. Celso Emilio Ferreiro - Publicado o 16-11-2009 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0