Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Manuel Curros Enríquez

Presentación de Sofía Rama


Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 04-07-2012 15:11
# Ligazón permanente a este artigo
Ten a serena o canto
Ten a serena o canto
i a serpe o alento;
o lago ten a onda,
Dios ten o inferno.
Ti tes de abondo
co que tes escondido
neses teus ollos.

O trono dos monarcas,
do sabio os trunfos,
a groria do poeta,
o ouro do mundo:
Dera eso todo
por sólo unha mirada
deses teus ollos.

Buscan os pitorreises
pra faguer niño,
a herba santa que nace
veira dos ríos.
Eu busco sólo
unha mirada meiga
deses teus ollos.

Cando se pon a lúa
tras dos penedos,
choran as estreliñas
todas do ceo.
Tamén eu choro
cando non me alumean
eses teus ollos.

Curros Enríquez, Manuel (1992). Poesía galega completa. Vigo: Ed. Galaxia

"Os teus ollos" é o título da versión que José Castro González, coñecido como Chané, fixo deste poema de Curros.

Versión de Uxía Senlle

Versión de Rosa Cedrón e Cristina Pato

Versión de María do Ceo en SON DE POETAS
Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 22-06-2012 20:52
# Ligazón permanente a este artigo
Cántiga
No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdéns dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decía:
«Xa no mundo non teño a ninguén,
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben».

Os seus ecos de malenconía
camiñaban na alas do vento,
i o lamento
repetía:
«Vou morrer e non ven ó meu ben!»

Lonxe dela, de pé sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai o probe, infelís amador.

I ó mirar as xentís anduriñas
cara a terra que deixa cruzar:
«Quen pudera dar volta _pensaba_,
quen pudera convosco voar!…»

Mais as aves i o buque fuxían
sin ouír seus amargos lamentos;
sólo os ventos
repetían:
«¡Quen pudera convosco voar!»

Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar!…

Dun amor celestial, verdadeiro,
quedou sólo, de bágoas a proba,
unha cova
nun outeiro
i on cadavre no fondo do mar.

Curros Enríquez, Manuel (1992): Poesía galega completa. (Vigo: Ed. Galaxia)


"Unha noite na eira do trigo" é o título da versión musicada por Xoán Montes do poema "Cántiga" de Curros.

Eis a versión dos Tamara na voz de Pucho Boedo (1991):




Aquí podemos escoitalo na voz de Uxía (2008):




Outras versións musicadas en SON DE POETAS

Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 22-06-2012 20:03
# Ligazón permanente a este artigo
A Rosalía
Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan soia
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu…
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

Curros Enríquez, Manuel (1992). Poesía galega completa. Vigo: Ed. Galaxia

Este poema podes escoitalo no blog Son de Poetas


Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 01-12-2010 21:07
# Ligazón permanente a este artigo
A Rosalía (1ª versión)

I
D'o mar pol-a orela
Mireina pasar,
N-a frente unha estrela,
N-o bico un cantar.
E vin-a tan sola
N-a noite sin fin,
Qu'inda recei pol-a probe da tola
Eu, que non teño quen rece por min!

II
A Musa d'os pobos
Que vin pasar eu,
Comesta d'os lobos,
Comesta morreu…
Os ósos son d'ela
Que vades gardar.
¡Ai, d'os que levan n-a frente unha estrela!
¡Ai, d'os que levan n-o bico un cantar!

Versión publicada en La Patria Gallega (1891) con motivo do traslado dos restos de Rosalí de Castro do cemiterio de Adina a Santo Domingos de Bonaval en Santiago


"Nin lápida nin cruz na súa tumba, cando menos a dous meses do seu enterro no cemiterio de Adina. A mobilización de desagravio comezou cedo en La Habana canalizada pola Asociación Rexionalista en 1891: o traslado dos seus restos da Adina a San Domingos de Bonaval."

Fonte: Francisco Rodríguez, Actas do Congreso internacional de estudios sobre Rosalía de Castro e o seu tempo.
Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 01-12-2010 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Aí vén o maio

Vídeo de Reibonteca

O maio

Ahí ven o maio
de frores cuberto ...
Puxéronse á porta
cantándome os nenos;
i os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.

Pasai, rapaciños,
calados e quedos;
que o que é polo de hoxe
que darvos non teño.
Eu sonvos o probe
do pobo galego:
pra min non hai maio,
¡pra min sempre é inverno! ...

Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e como os do abade
frorezan os meus eidos,
chegado habrá entonces
o maio que eu quero.

¿Queredes castañas
dos meus castiñeiros? ...
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sen quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.

Manuel Curros Enríquez


Comentarios (0) - Categoría: 032. M. Curros Enríquez - Publicado o 11-06-2009 17:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal