Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

O decálogo do galego. Manuel Rivas
1. O paraíso tamén está en Galicia. Non é chauvinismo. Por que imos ter menos autoestima que as inmobiliarias? O que lle fai falta a este país é unha man de pintura coas cores das dornas e un azul de Patinir.

2. Somos fillos da vieira. É dicir, de Venus. En Santiago está soterrada unha deusa adolescente e o Camiño de Santiago foi sempre o da fertilidade, o da comitiva de Dionisio, usurpado pola burocracia do Santo Oficio e a multinacional das Indulxencias.

3. Somos do partido do riso. Aquí, os mortos pásano ben. Chegará un día en que en lugar de crego pediremos un mariachi que cante Pero sigo siendo el rey!

4. Somos larpeiros, a moita honra. Sempre nos din: "Nada de caramelos agora. Cando non teñades dentes, xa comeredes todos os que queirades". Pois imos comer cos dentes as Pedras todas de Santiago.

5. Temos vontade de estilo. Facemos ben o mal e mal o ben.

6. Temos unha lingua propia, moi lírica, moi lercha. E un acento con moitas curvas, afrodisíaco.

7. Somos moi de aldea: só nos interesa o planeta Terra e a estreliña do luceiro, compañeiriña da lúa.

8. Somos sentimentais, que pasa? A ver quen ten collóns a chorar como choramos nós!

9. Disque temos unha ironía británica. Mais o noso himno nacional, coa letra d'Os pinos, supera en todo o God save the Queen.

10. Seremos os últimos en marchar deste lugar. Chegaremos tarde ao Xuízo Final.


Rivas, Manuel, 2008. Os Grouchos, Vigo: Xerais


Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro de Ensaio adultos, 2008


Fonte: Días estranhos

Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 21-05-2016 22:48
# Ligazón permanente a este artigo
NOVELAS



ASASINATO NO CONSELLO NACIONAL de Diego Ameixeiras:

Asasinato no Consello Nacional

O CLUB DA CALCETA de María Reimóndez:

O club da calceta.

CONEXIÓN TUBINGA de Alberto Canal:

Conexión Tubinga

FUTURO IMPERFECTO de Xulia Alonso Díaz:

Fragmento I

Fragmento II


GALVÁN EN SAOR de Darío Xohán Cabana:

Galván en Saor

HOME SEN NOME de Suso de Toro:

Home sen nome

O HOME INÉDITO de Carlos G. Meixide:

O home inédito
.

O LAPIS DO CARPINTEIRO de Manuel Rivas:

O lapis do carpinteiro.

OS LIBROS ARDEN MAL de Manuel Rivas:

Os libros arden mal.

MADE IN GALIZA de Séchu Sende:

Made in Galiza.

Lendo: Made in Galiza
Guía de Lectura da obra de Séchu Sende por Pilar Ponte - Asociación de Escritores en Lingua Galega

Antes de leres o libro

OS MEGATOXOS de Anxo Fariña:

Os Megatoxos


MORNING STAR de Xosé Miranda:

Benito Soto


Tomás das Congostras

OLLOS DE AUGA de Domingo Villar:

A música na novela Ollos de Auga

PIRATA de María Reimóndez:

Pirata


A PRAIA DOS AFOGADOS de Domingo Villar:

Entrevista a Domingo Villar para TV2


Un paseo por A praia dos afogados


A música na novela A praia dos Afogados


Referencias fílmicas na novela


Recomendación ministerial...


SETE PALABRAS de Suso de Toro:

Sete palabras

Declaracións de Suso de Toro sobre Sete palabras
.

SETTECENTO de Marcos Calveiro:

«Settecento» de Marcos Calveiro
Texto de Ramón Nicolás publicado no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia o 31 de xullo de 2010.

Entrevista ao autor


Banda sonora de Settecento, seleccionada e comentada por Marcos Calveiro para culturagalega.org.

TODO É SILENCIO de Manuel Rivas:

Todo é silencio

TRECE BADALADAS de Suso de Toro:

Declaracións de Suso de Toro sobre Trece badaladas

A VELOCIDADE DO FRÍO de Manuel Seixas:

A velocidade do frío



Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 13-12-2011 20:11
# Ligazón permanente a este artigo
Galván en Saor
O señor Galván, príncipe das terras do norte, compañeiro de Artur nos reinos da Bretaña, viaxa máis alá da xeografía e do tempo e, como aquel Merlín de Cunqueiro, aparece entre nós, pois é acaso o destino de todos aqueles señores e cabaleiros do Graal e das antigas fazañas.

Novela de humor e de amor, de aventuras e de tenrura, homenaxe á narrativa cabaleiresca e medieval que o autor tan ben coñece como tradutor, entre outros textos, d'A divina comedia de Dante e do Cancioneiro de Petrarca.

A palabra na súa medida xusta, o idioma en todo o seu frescor e galanura, a imaxe lírica ben medida para que non apague a historia senón que a potencie e enleve. Estas son as artes e as sabedurías de Darío Xohán Cabana.


Fonte: Ficha en Xerais


Entrevista a Darío Xohán Cabana en La Voz de Galicia (05/11/2002) na que fala de Galván en Saor


Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 13-12-2011 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
A música na novela Ollos de auga
Eis parte da banda sonora da novela de Domingo Villar Ollos de auga:

"Oíron o fungar do vento cando baixaron abrazados ao cuarto. Dende o salón, Billie Holiday regaláballes The man I Love.

Someday he'll come along
The man I love
And he'll be big and strong
The man I love.
"




"Cando Clara Barcia rematou de esculcar nun dos cadros que os fíos formaban no chan, achegouse á seguinte fracción de alfombra, a máis próxima ao equipo musical e, sen querer, premeu no interruptor da cadea. Unha voz cálida de muller soou dende todos os recantos da peza.

Day in, day out.
The same old voodoo follows me about.


A moza buscou sen éxito a chave que detería a música.
-Perdón, perdón -escusouse, ruborizada pola súa torpeza.
-Por min podes deixala -dixo Caldas, restando importancia ao asunto.
-Iso que é? -gruñiu Estévez.
-Billie Holiday -dixo o inspector indo até o equipo de música e subindo o volume. Clara Barcia sorriu e volveuse axeonllar no cadro que os fíos delimitaban na alfombra.

That same old pounding in my heart,
Whenever I think of you.
And baby I think of you
Day in and day out.

(...)"




"O son afogado do contrabaixo do irlandés rompeu o silencio expectante. Un foco cenital alumeou a Iria, pálida, e o seu piano negro. Afundiu aos dedos nas teclas cos ollos pechados. Leo coñecía a peza: Embraceable you dos irmáns Gershwin. Notas graves e ritmo pausado. Cumpría interpretala con sentimento e a Iria Ledo
sobráballe."




"Tocaron Laura, de Charlie Parker, coa zanfona interpretando as notas que na melodía orixinal interpretaba o saxofón. O antigo instrumento non tiña os rexistros do saxo nin era doado substituír o vento coa corda, mais a rinchante zanfona daba a sensación de chorar. Non choraba por Laura, como Parker, senón por Reigosa."




"O concerto rematou cunha dedicatoria de Iria a Lois Reigosa: Angel Eyes.
Caldas non esquecera a cor de auga das meniñas dos ollos do morto, e pensou que Ollos de anxo era un acertado título para aquel tributo.

And why my angel eyes ain't here
Oh, where is my angel eyes.


Cando, dende a barra, oíu a voz esgazada de Iria Ledo cantando entre bágoas, o inspector soubo que non existía un agasallo mellor.

Excuse me while I disappear
Angel eyes, angel eyes.
"





Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 02-10-2011 22:37
# Ligazón permanente a este artigo
No fondo da cesta. Xulia Alonso Díaz
No fondo da cesta, un colchón de fentos. Sobre eles, boquexando, abrindo e pechando boca e branquias, unha ducia de fermosas troitas loitaban por respirar, por non afogaren nun medio que non era o seu, fóra do líquido, fluído vital onde, ata uns minutos antes, nadaban tranquilamente.

Boquexaban.

Meu pai chegaba orgulloso coa súa cesta chea de peixes. Eu miraba as troitas, as súas escamas brillantes, os seus bonitos lunares. Algunhas xa non se movían, outras aínda choutaban. A el gustáballe botalas no vertedoiro de mármore branco da cociña, onde algunha aínda brincaba nun último intento por fuxir. Recordo que a meu pai pegáballe a risa ante a escena, satisfeito, claro está, como bo pescador que era. Eu non entendía a súa risa, agredíame a súa risa, si agredíame.

Porque eu tamén boquexaba.



(páx. 107)

ALONSO DÍAZ, Xulia, 2010, Futuro imperfecto, Vigo: Galaxia


Autor da fotografía: Nacho Camacho


Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 02-10-2011 20:20
# Ligazón permanente a este artigo
Futuro imperfecto
Mergullo agora nunha zona abisal do pasado, habitada por lembranzas difusas, inconexas. Debo mergullar fondo, coller aire e prepararme para abrir os caixóns que conteñen esa parte da miña vida, tan curta, escasamente tres anos de dependencia, mais que a marcou definitivamente. Mergullo con certo desacougo porque o meu cerebro borrou moitos episodios daqueles anos, por algún mecanismo de protección ou de vergonza, non sei. É unha especie de amnesia selectiva que comprobei unha vez liberada da adicción, ao atoparme de novo con amigos ou compañeiros de traballo que me falaban de situacións que eu sinxelamente non recordaba. Ao principio sentíame moi incómoda, moi insegura, ao comprobar a fraxilidade da miña memoria, pero paseniño fun enchéndoa de presente e deixando o pasado e as súas lagoas atrás, nesas gabetas que agora me dispoño a revisar. Foi un tempo cheo de ímpeto e enerxía, de moitos descubrimentos, de erros, algún irreparable. Un tempo do que non renego a pesar da altísima factura que nos pasou e que só pode ter sentido, se baleirando eses espazos da memoria, son quen de explicar como entrei no túnel, por que me seduciu ata case a anulación, como cheguei ao fondo, como conseguín saír del sabendo conscientemente que ese non era o meu sitio, como foi ese complexo proceso no que interviñeron xentes e axentes que permitiron algo máis ca a miña rehabilitación persoal. Quizais se desenmaraño o nobelo da memoria, poida explicarme e explicar aos que veñen detrás o que é, o que hai, a cara e a cruz desa moeda brillante pero sen valor que é a droga, tal como a consumimos na nosa CULTURA DESENVOLVIDA do PRIMEIRO MUNDO do mundo.


ALONSO, Xulia, 2010, Futuro imperfecto, Vigo: Galaxia


ARTIGO RELACIONADO:

O debut de Xulia Alonso


Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 02-08-2011 17:46
# Ligazón permanente a este artigo
Todo é silencio


Manuel Rivas, Todo é silencio, Xerais, 2010

Primeiro capítulo de Todo é silencio







José Luis Cuerda levou ao cine esta novela en 2012. Aquí podes ver o tráiler da película:




Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 27-03-2011 18:22
# Ligazón permanente a este artigo
Asasinato no Consello Nacional
Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 27-03-2011 18:22
# Ligazón permanente a este artigo
Pirata

Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 27-03-2011 18:17
# Ligazón permanente a este artigo
A velocidade do frío

Manuel Seixas, A velocidade do frío, Xerais, 1996


"En A velocidade do frío hai moito instinto criminal e polo tanto moita culpa, porque, de partida, os seres humanos viven na frustración, atrapados polas turbias consecuencias do seu baleiro interior e dos seus impulsos irracionais. Os únicos que non sofren por darlle satisfacción ó seu instinto asasino -maquinal- son o coches, que aparecen nesta novela como seres malignos dotados dunha vontade allea a toda moral. Pero quizais os coches, inimigos dos seres humanos, non sexan outra cousa que a expresión dun estilo de vida baseado no consumo, na supervivencia individual egoísta e insolidaria, na crúa oposición de intereses materiais, no culto ás aparencias e na falta total de sentimentos." (Xerais)


Manuel Seixas
publicou tamén un CD co mesmo título elaborado a partir de textos da novela, acompañado dun grupo de amigos músicos, actores e xornalistas, no que plasmou unha outra visión da súa novela.

Web do autor

Comentarios (0) - Categoría: 073. Novelas actuais - Publicado o 27-03-2011 15:54
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal