Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Hai ras. Leo i Arremecághona




Camiseta de Tinta de lura cun poema de Leo i Arremecághona.


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 04-07-2012 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
CARTA-EPÍLOGO. Emma Couceiro
CARTA-EPÍLOGO

Santa Cruz de Mondoi, 12-Outubro-1997

Falábamos das praias e ardía parís como no cine. Falábamos das casas de ceo e ventre deserto porque no centro de nós mesmos cerraban os ollos. E tardei en escribirche e contarche o que se sente agora que nada é como dicías. Agora que esperto e vexo o meu corpo respirar con forza. Penso nelas e penso en ti mentres o vento segue matándose na miña casa. E segue sendo triste. Tan triste como a que comprende.

Quero contarche a miña historia de bailarina, os meus vestidos de princesa sen corpo e sen vestidos. Aquí todas sentiron chorar os seus fillos dentro. A vida era o seu manto de humidosas como un templo, como o pazo da aldea cercándoas. E no forno de pedra, entre as edras, parían as gatas dos veciños. Dous séculos de enfermidades fermosas e irmáns asmáticas. De olor a terra pisada todos os días. Porque por onde pasas puido nacer a vida que che faltou para querela e que te deixe morrer entre os seus brazos.

Pero o meu sangue non avanza nas veas como as túas palabras ou a túa relixión. Son a outra espida de credo e cando visitamos as ruínas do teatro recito a túa pel a escuras e sei cómo cae un imperio. Fronteiriza na derrota porque só nos límites se conquista o centro.

Pero os cimentos. Hai algo que non teño nos cimentos. Todo un camiño cara atrás recollendo traxes de voda secos nos armarios, e logo repetindo que todo o que tes é teu, dende a superficie ao centro da terra é teu. Pero se me arrastro até o fondo nada existe na escuridade que me debes como herdeira desa terra. Non me podes pagar máis.

Se existe algún deserto que non me cruce, son a primeira desertora do camiño, a iniciada aos seus pés. Toda renuncia levanta pedras para lapidar algún silencio. E algún día ese silencio será o teu cando saias a buscalo.

Soñei este mundo. Sabía cada espacio. E liñas volumes que non teño. Pero cando marches cercado no pantano que xa non respira, cando cruces as augas que xa non respiran, tende a lingua para min dende o principio dos tempos, que saiba a orixe dalgunha boca triste e forte como se morde, como se volves.

Porque nada destrúo que non sexa. E se volves, habita

este corpo que entrañas horas,

e que entrañas horas repitas

que entrañas horas.


Emma Couceiro, As entrañas horas. Sada, A Coruña: Ediciós do Castro, 1998


Versión de Fanny + Alexander, no seu disco Alfaias (A Regueifa Discos, 2009) , baixo o título "Espida de credo":




Fonte: PoesiaGalega


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 29-04-2012 23:55
# Ligazón permanente a este artigo
Paisaxes coma coitelas. María Lado
dous


hai paisaxes coma coitelas no lugar
evitan que saiamos desta illa.
son as agullas no interior dos brazos coas que nos ameazan,
o superoito caseiro que repiten sen descanso nas salas de proxección da capital.
e todas as imaxes son sempre fermosas.

aquí ninguén lembra que foi peor.

de modo que é difícil escribir dende as paraxes áridas,
as árbores escasean, as mareas morden, todo se complica.

hai días en que, simplemente,
é imposible pensar en fuxir.



María Lado
, 2008, Nove, A Estrada: Edicións Fervenza


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 03-10-2011 15:29
# Ligazón permanente a este artigo
Casa urxente. María Lado

Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 02-08-2011 14:54
# Ligazón permanente a este artigo
O corredor. María Lado

Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 02-08-2011 14:53
# Ligazón permanente a este artigo
O arrolo dos carburos metálicos. María Lado

Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 02-08-2011 14:53
# Ligazón permanente a este artigo
Un tostador de pan. María Lado

Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 02-08-2011 14:52
# Ligazón permanente a este artigo
Como se pega a min esa cousa. María Lado

Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 02-08-2011 14:51
# Ligazón permanente a este artigo
Nubes. Estevo Creus


Nubes
construír unha balanza para as nubes.

Pesar nubes.

Balancearse.

Seguir

pesando

nubes


Estevo Creus, 2010, O libro dos cans, Ourense: Franouren


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 30-07-2011 20:38
# Ligazón permanente a este artigo
Subo as escadas. Estevo Creus


Subo as escadas
e paseo entre os secadoiros de peixes e de congros.
Planto unha maceta á beira da piscina. Humanizo
o meu corpo,
as horas mortas, os cisnes.

Co outono,
o estanque será a inercia
das follas caídas.

Unha estación
para esperar
e deterse


Estevo Creus, 2010, O libro dos cans, Ourense: Franouren


Comentarios (0) - Categoría: 072. Poesía actual - Publicado o 30-07-2011 20:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal