Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Eva Veiga no Breamo



Grazas, Eva, pola túa xenerosidade. Foi un pracer enorme escoitarte falándonos de poesía no Breamo, achegármonos á emoción das túas palabras e compartirmos contigo este reencontro co teu instituto. Desexámosche moita felicidade no teu camiño nas palabras de Clarice Lispector que ti nos descubriches:

Sonhe com aquilo que você quiser. Seja o que você quer ser, porque você possui apenas uma vida e nela só se tem uma chance de fazer aquilo que se quer. Tenha felicidade bastante para fazê-la doce. Dificuldades para fa zê-la forte. Tristeza para fazê-la humana. E esperança suficiente para fazê-la feliz.


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 24-04-2012 22:42
# Ligazón permanente a este artigo
tiven un soño. Eva Veiga
tiven un soño
no que aparecías
a penas un instante
e abondaba



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior



Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:49
# Ligazón permanente a este artigo
A túa presenza. Eva Veiga
A túa presenza
Agora sagrada
Como a folla que cae



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:48
# Ligazón permanente a este artigo
Cada cousa aparece e disípase. Eva Veiga
CADA cousa aparece e disípase.
Todo semella pasar cara a un lonxe.
Agás o tempo.



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:48
# Ligazón permanente a este artigo
Que sabe o corazón. Eva Veiga
QUE sabe o corazón
do que lle sobrevive?



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
Levantar as pálpebras do corazón. Eva Veiga
LEVANTAR as pálpebras do corazón
Coma quen esfolla no aire
A súa espiga de luz

Sentir na carne viva
A intemperie do mundo

E pronunciarse das bágoas
Suavemente dende a dor
Até o rostro invisible



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
rompe un río dende o máis fondo. Eva Veiga
rompe un río dende o máis fondo da casa
e ti es para sempre a luz serena da tarde



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:47
# Ligazón permanente a este artigo
vai moito frío. Eva Veiga
vai moito frío
nas cámaras interiores
fragmentos lúcidos
aspas de silencio

a dor é xa unha árbore
no primeiro nadal sen ti

xogamos nunha rolda
no canto da raia
corre corre que te pillo
a túa roupa abatida no abafo do armario
cadaquén tece na súa alma unha arañeira



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:46
# Ligazón permanente a este artigo
Vermes e raíces diminutas. Eva Veiga
VERMES e raíces diminutas
transitan a terra escura e lenta.

Vermello é o son
das follas que caen do castiro.

O paxaro ten os ollos
fixos nun punto do infinito.

Non arelas nada.



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:46
# Ligazón permanente a este artigo
A noite era verde. Eva Veiga
A noite era verde
e somnámbula:
nin un río, nin o mar;
tal vez, unha fonte
que alumeaba o íntimo
-a casa- de ámbar.



Eva Veiga, 2010, A frecha azul do teixo, A Coruña: Espiral Maior


Comentarios (0) - Categoría: 071. Poesía dos 90 - Publicado o 23-04-2012 16:46
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal