Literalingua


Caderno de Lingua e Literatura Galega para as alumnas e alumnos de Bacharelato do IES Breamo
 SECCIÓNS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCA NESTE BLOG

Non hai no mundo ser tan desolado. Manuel María
Non hai no mundo ser tan desolado,
criatura máis ferida e pesarosa:
compañeiro da rosa ruborosa
e solidario irmao do desgraciado.

Eu nacín nunha casa moi fermosa
e, nela, deixei o meu pasado,
o tempo da nenez, o soño ousado
e a miña adolescencia tormentosa.

A claridade volvéuseme foscor
malia vivir en min o grande encanto
da casa petrucial que quero tanto.

Eu son, amiga, feliz co teu amor
e co gozo sinxelo deste canto
que purifica e sublima a miña dor.


Manuel María, Sonetos á casa de Hortas 1997


Versión musicada do poema por Uxía Senlle:



Video promocional de ANDANDO A TERRA. UXÍA CANTA A MANUEL MARÍA. Publicación conxunta co libro Os lonxes do solpor, obra inédita de Manuel María e o dvd De amor e cantería, premio Mellor obra experimental Mestre Mateo 2011 sobre poemas de Sonetos á casa de Hortas.


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 20-10-2013 17:36
# Ligazón permanente a este artigo
Meu capitán, é hora. Antón Avilés de Taramancos


Meu capitán, é hora, é hora
de limpar os fanais, os astrolabios,
de abrir as caixas de ébano,
de polir bronces, de airear
as bandeiriñas do pañol e ver
esas chamas no ar de proa e popa.

É hora de prender lume na tarde!

Ter outra vez aquela hora intensa
na que era o ceo unha fogueira viva
e estaba o corazón aloumiñado
por ese instante único.

A onde se van as horas luminosas?

Só ten o corazón un cofre intacto
onde se gardan como postais vellas
esas felicidades de outro tempo
e o proer das feridas que nos deron.

É hora, capitán, collamos rumbo
de cara ao tempo que ficou no olvido,
ese espello de brétemas que ás veces
se ilumina no fondo da memoria
e fai brillar en lampos unha tarde
que nunca volverá. Pero está viva.


Antón Avilés de Taramancos, Última fuxida a Harar, 1992.

Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 02-10-2011 20:23
# Ligazón permanente a este artigo
De que horta no tempo alampexan os ouros? Antón Avilés de Taramancos


3

DE QUE HORTA NO TEMPO ALAMPEXAN OS OUROS? A pel brunida
dos fatóns, o celme perfumado da claudia, o saibo
abacial da pavía. De que horta me chega
ese fugaz degaro? Brillan na hora do serán os froitos idos,
aínda frescos, dondos na transferida man. Un lampo
de xoias carnecidas na fondura dos ollos,
e bebo aquela saiva da vida neste instante.
Nesa dozura,
na áspera pel do néspero, na felpa nova
do pexego doutrora, que me sabe
a diluídas horas, recobrándo-me, na tona bruna
da mazá tabardilla e na pereira de don Guindo, acesa
de ágatas forxándo-se a si mesmas amarelas na luz,
exala cara min esa andadura
que trema nas virillas da soidade,
e gosto un viño que me berra fondo, que devala
nos recantos da alma reclamándo-me. De que horta
me vén esa luzada refrescante, o fío tenue
do perfil da alborada, que se engranza
no latexar das horas revividas, nesa
escura dimensión que acontece
eternamente?


CANTOS A CARÓN DA TERRA

Antón Avilés de Taramancos, As torres no ar, 1989


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2003, As torres no ar, Vigo: Galaxia

Autor da fotografía: Atobar


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 02-08-2011 15:52
# Ligazón permanente a este artigo
É neste bosque. Antón Avilés de Taramancos


2

É NESTE BOSQUE onde a sombra do tempo está carpindo. É neste bosque,
neste cheiro de abrótenas, neste miúdo caravel que abrolla,
é neste bosque: Aquí encontrara o corazón a fonte; aquí a silveira
cobre os despoxos de ouro calcinados do que foi o amor. Cantan as rulas
tristísimas da vida. Un fondo revoar de asas tan lenes
sobre esa hora que pasou, eterna, que agora tremelece na soidade,
e un corpo nu de orvallo aterecido cruza na luz: ouvide un astro
a deslizar-se no claror da aurora...
Outro vento viñera á miña man, outra raiola feríra-me nos ollos docemente,
ollai-me a transparencia. É neste souto
onde o transfondo dun sabor a guinda deixa o sinal na glándula e no canto.
Orvalla
tan miudiño na felicidade!


CANTOS A CARÓN DA TERRA

Antón Avilés de Taramancos, As torres no ar, 1989


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2003, As torres no ar, Vigo: Galaxia


Autor da fotografía: Salmo Trutta Xalleira (Jorge García Duarte)


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 02-08-2011 15:51
# Ligazón permanente a este artigo
A luz que me circunda. Antón Avilés de Taramancos


1

A LUZ QUE ME CIRCUNDA cando entro no recinto
-o pórtico do bosque, o pórtico da infancia, o tempo
resgatado nun intre, diante dos ollos abraiados-. A música
das árvores míticas, firmes no medio das idades,
o arrecendo da noz -o outono concentrado nesa nave tan mínima-
a humidade, a grisalla da chuvia e o seu canto
que cae lenemente na alma. A maravilla
sempre anovada dos paxaros recoñecidos -son os mesmos-
que me saúdan erguendo o seu pequeno chapeu de boavinda.
O rechouchío do xerín -a subtileza desvelando o segredo-,
o asubío do merlo desde a figueira espida
na que o sol derradeiro tende os fíos. O paporroibo e o pimpín
o pulo da harmonía sostida sobre o vento; a ascua negra
dun estorniño no fulgor da tarde.
O ulmeiro branco, o freixo ateigado de pérolas
-brilla a luz nas pingueiras da chuvia afroitecida-, un castiñeiro
funga desde o cume do vento, e o corvo antigo
voa descifrando a memoria:
Neste pórtico entrara de corazón noviño
da man do meu amor -lembrade as harpas-, entrara
atoutiñando a luz e estremecéndo-me. Agora ábre-se a fenda
que o corazón reserva dos antigos aromas, das lixeiras
pegadas da andadura dos días, e aquí, neste ámbito
estanca a coitelada, bebe na fonte mesma
da eterna xuventude. Onde a soidade canta.


CANTOS A CARÓN DA TERRA

Antón Avilés de Taramancos, As torres no ar, 1989


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2003, As torres no ar, Vigo: Galaxia


Autor da fotografía: iamato


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 02-08-2011 15:46
# Ligazón permanente a este artigo
O piano. Antón Avilés de Taramancos


O PIANO
(BAMBUCO)

A NENA DO FACENDEIRO QUER UN PIANO DE VIENA.
A nena do facendeiro
Do facendeiro
De Anserma.

¿Quen ha de traer piano
En tren, en barco de vela?
¿Quen ha de traer piano
Á nena do facendeiro
De Anserma?

As morrocotas de ouro fan o miragre:
A goleta
Cruza o Océano Atlántico,
Chega ao porto de Bruxelas,
Vai buscar o piano
Da nena
Do facendeiro
De Anserma.

Do Danubio ao río Nare
Hai leguas de mar e terra:
A meniña ama Beethoven,
A nena do facendeiro
De Anserma.

O piano en Budapeste
Aprende danza secreta.
En París voilà! adeprende
A valsar. Chega a Bruxelas
E cruza o mar; mariñeiros
Adeprénden-lle habanera
Ao piano da meniña
Do facendeiro
De Anserma.

Negros de Buenaventura
Tocan tambor na ribeira,
O piano
Colle un tento
De currulao que arrabea.

Os arrieiros de Caldas
Soben piano. Cautela!
Moito monte para arriba
Soben piano de Viena;
Cantan guabinas, xoropos,
Cantan bunde e tamborera:
Ai a nena
Do facendeiro
De Anserma.

Non toca Beethoven, non,
Toca baixo das estrelas
Un son quente de bambucos
No seu piano de Viena.
A nena do facendeiro
Do facendeiro
De Anserma.


Antón Avilés de Taramancos, Cantos caucanos, 1985


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2000, Cantos caucanos, A Coruña: Espiral Maior AULIGA


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 01-08-2011 23:31
# Ligazón permanente a este artigo
Chachahuí. Antón Avilés de Taramancos


CHACHAHUÍ

TER UNHA CASA EN CHACHAHUÍ SOBRE DO CUME
do Cúndur-Cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas. Ter unha casa en Chachahuí
e ver no fondo do precipicio o Putumaio
brincar como un regueiro pequeniño.

Ter unha casa en Chachahuí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocuios, o canto do turpial
e o miar estremecedor do puma negro.

Ter unha casa en Chachahuí,
esquecerse do tempo, estar ao pé dun deus antigo
amigo do sol.

Ter unha casa en Chachahuí.

Abaixo, no camiño de Ipiales, na estrada do Ecuador,
brillan as flores ventureiras.
Pero as estrelas son máis grandes.

Ter unha casa en Chachahuí.



Antón Avilés de Taramancos, Cantos caucanos, 1985


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2000, Cantos caucanos, A Coruña: Espiral Maior AULIGA


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 01-08-2011 23:31
# Ligazón permanente a este artigo
Non hai regreso, avoa. Antón Avilés de Taramancos


PRIMEIRO CANTO

IV

Non hai regreso, avoa,
nunca
regresa o mesmo home
ao mesmo sitio.
O lobo do deserto
perdeu a túa voz,
e a auga clara da túa man
non apaga a saudade revertida.
Todos os rumbos, todos os navíos
lévan-me ao grande río a renacer:
No ámbito do Cauca


Antón Avilés de Taramancos, Cantos caucanos, 1985


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2000, Cantos caucanos, A Coruña: Espiral Maior AULIGA


Autor da fotografía do río Cauca en Dosquebradas, Risaralda (Colombia): Germán Trujillo


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 01-08-2011 23:31
# Ligazón permanente a este artigo
Os ollos do bilurico. Antón Avilés de Taramancos


OS OLLOS DO BILURICO:
esa inquedanza. A frescura do día
comeza nese ámbar diluído
onde o raio de sol é veta pura
sobre a codia do mar.

O ollo é todo un ámbito que xira,
a cámara
que recolle a luzada dun intre
medindo a eternidade.


O CÁNTICO DAS NAVES: ELEXÍAS DO MAR

Antón Avilés de Taramancos, As torres no ar, 1989


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2003, As torres no ar, Vigo: Galaxia


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 01-08-2011 23:29
# Ligazón permanente a este artigo
Se solto a voz no mar. Antón Avilés de Taramancos


SE SOLTO A VOZ NO MAR, vólve-se ceive,
medra no vento, e vén
desde unha hora antiga, aínda diáfana,
traendo a miña voz doutras idades.
O ámbito é permanente:
fica ese eco do cantar da ría
e o renxer do velamio da goleta.
Estou a ollar do fenestral que sempre
se me abre nos ollos cando amo,
vexo xente pasar, a miña xente:
o mariñeiro co liñó na man,
meu pai no paquebote
—ese castelo que por sempre cruza
polo meu corazón como unha ausencia—.
Está presente o mar e estou presente,
algo non limitado nos aferra:
no mar doutro confín teño bicado
a mesma onda que me bica agora
e manseliñamente
escancio a dor que me feriu daquela.
Conversamos.
E brinco de rapaz pola ribeira.


O CÁNTICO DAS NAVES: ELEXÍAS DO MAR

Antón Avilés de Taramancos, As torres no ar, 1989


AVILÉS DE TARAMANCOS, Antón, 2003, As torres no ar, Vigo: Galaxia


Pódese escoitar en vídeo lido por Eloi Caldeiro


Comentarios (0) - Categoría: 061. Máis poetas dos 50 - Publicado o 01-08-2011 22:37
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3] [4]
© by Abertal