Xa pasou. O 6 de decembro, día no que as forzas vivas españolas celebran a súa Constitución, quedou xa atrás. E pasou, como non podía ser de outro xeito entre mil louvanzas a un texto legal que naceu torto, clandestino, entre o fume, pechado á participación das xentes do común. Os pais da criatura, paxaros de varias cores, atrincherados no búnker, co búnker, impediron naqueles días da II restauración borbónica a chegada da primavera aos pobos e nacións do chamado Estado español.

En Galiza naquela altura tiñamos alternativa, e non precisamente de máximos, pero tiñamos. A alternativa que @s comunistas de práctica independentista apoiamos foi a creba democrática plasmada nas famosas “Bases Constitucionais prá participación da Nación Galega nun pacto federal e de goberno provisorio galego” e, cando chegou o momento, no referendo constitucional, chamamos á abstención activa , ao tempo que o BNPG estaba polo Non. A Constitución non era, e non é, o marco político e xurídico que garanta os mínimos democráticos para o noso Pobo.

Este é apenas un artigo de opinión. Non ven ao caso xa que logo facer un exaustivo relatorio do que significaron estes anos de “democracia” formal para a nosa nación. O desastre está á vista de quen queira ver.

Quixera, iso si, chamar a atención sobre a necesidade que ten o país dunha readecuación do movemento de liberación nacional á etapa histórica que estamos vivindo. A Frente veuno dicindo abertamente desde a súa última Asemblea Nacional: cómpre pór en marcha todas as iniciativas que se consideren necesarias para promover os máis amplos acordos... nun proceso de Reconstrución Orgánica da Esquerda Nacionalista. É imprescindíbel pasar das palabras aos feitos. Non é tarefa doada, sabémolo ben. Mesmo é posíbel que isto implique reformular moitos esquemas que se foron configurando coa inercia dos anos. Mais se somos quen de situar os intereses da Nación e do Pobo Traballador por riba de calquera outro interese, mesmo de carácter persoal, coincidiremos en que é necesario, é urxente, é, por que non, posíbel. Desde logo, o republicanismo independentista de esquerda representado pola nosa organización non cansará nunca de defender a recomposición do proxecto de liberación nacional e social. Nós na nosa humildade intentámolo sempre, e de aquí a pouco xa irán vinte anos de existencia ininterrompida da Frente, e con todo case sempre houbo quen antepuxo a súa comodidade en nicho propio á lealdade con Galiza. Seremos as galegas e galegos quen sempre caiamos nos mesmos erros?

Esta recomposición do espectro político, porén, debera ir parella a unha estratexia de construción nacional. Unha estratexia que, sen ser novidade na nosa historia como movemento -lembremos a titánica tarefa dos patriotas do primeiro terzo do século XX- comece a crear institucións nacionais á marxe do poder autonómico-constitucional vixente, desde Ponferrada até Compostela. Cómpre saltar por riba das fronteiras artificiais que impuxeron sobre o noso Pobo, hoxe dividido entre sete provincias, e marcarmos unha estratexia plenamente nacional, na súa territorialidade, e sectorial, nas distintas frentes de traballo que marquemos. Temos pois ante nós dúas tarefas xigantescas, reconstrución do suxeito socio-político para a liberación nacional e social e paralelamente construción das institucións nacionais, xermolos da futura República Galega.

Veño estes días, por outra banda, de ler un caderno recén publicado pola organización xuvenil ADIANTE titulado Teses sobre fascismo, neofascismo e poder capitalista escrito por Iñaki Gil de San Vicente. Deste interesante traballo apenas quixera resaltar unha frase: “o Estado español é unha “democracia”, na práctica é unha monarquía con poderes extraparlamentarios que garante a unidade territorial do Estado como auténtico cárcere de pobos”. O papel que a monarquía española veu simbolizando nestes anos, ninguén o dubida, foi de auténtico garante da “unidad nacional” española. Recentemente aínda tivemos ocasión de contemplar a viaxe que o Borbón fixo ás cidades bereberes de Ceuta e Melilla nun claro intento de reforzar a súa españolidade -curiosamente cun goberno en Madrid do PSOE, o mesmo co que está aliado en Compostela o BNG-. Un Borbón, non fai falta ter moita memoria, imposto polo Ditador e ratificado por todos os partidos españois e algúns autonomistas. E velaquí que a prensa hai uns días se escandaliza porque en Galiza se queimou un boneco coa faciana borbónica! Un boneco que no noso caso representa nin máis nin menos que a nosa submisión e dependencia aos ditados de España, aínda que sexa simbolicamente. Para algúns as galegas e galegos somos un pobo menor de idade que non temos dereito a decidir libremente o noso presente e futuro. E sorpréndense pola queima dunha cartolina... En todo caso unha anécdota. Fume outra vez. Do realmente importante, a mobilización unitaria convocada en Vigo por Causa Galiza e as súas motivacións, apenas se falou. Isto aos altofalantes do réxime non lle interesa. E teño a intuición de que nese desinterese non estaban sós. Posibelmente onde se planificou esa queima simbólica pretendían tamén espallar o fume por toda a contorna nun novo intento de ningunear a mobilización soberanista. Mobilización, por outro lado, que xa viña tocada por distintos motivos a pesar do optimismo esaxerado de algún cando nun medio de comunicación declaraba que a participación nesta ía ser tan ou máis ampla que no Día da Patria, nunha clara demostración de non se saber moi ben por onde se pisa. E neste sentido os números da manifestación son contundentes e nos que alguén, se quere, terá que reflexionar.

En calquera caso, o ano no que estamos xa remata. Un ano que puido ser e quizais non foi. Puido ser o da esperanza nese proxecto chamado Causa Galiza. Proxecto aglutinador de forzas pola autodeterminación nacional e contra a farsa autonómica. Proxecto superador dos vicios do pasado. Proxecto que, en fin, a medida que pasaban os meses facía comprender a moitas e moitos de nós, organizad@s ou non, que hai algún sector que non está á altura das circunstancias e, por considerarse en minoría, cuestión esta non pouco subxectiva, dedicou máis esforzos en torpedear o traballo conxunto que en apostar con xenerosidade polos obxectivos comúns. Os métodos democráticos nunca serán entendidos por quen se pensa a si mesmo en termos de vangarda, triste vangarda, por certo, esta que só entende de boicotear o que non “controla”. Se cadra a culpa témola outros por darlle o beneficio da dúbida máis unha vez. En fin, un proxecto que quizais non foi, que quizais remate nunha anécdota como a que alguén fixo coa queima do boneco... e mentres o chamado nacionalismo galego maioritario (unionista) anda a reclamar máis Guardia Civil para Galiza.

UNHA BOA NOVA PARA O INDEPENDENTISMO GALEGO:

A Frente Popular Galega (FPG) de Vigo ven de presentar ultimamente o seu novo blogue. Implica a presenza da candidatura viguesa e as súas propostas na rede.

Agora agardamos as súas actividades de rúa, outra amósega máis da decisión firme de achegarse ao pobo.

Presenta a FPG (Frente Popular Galega) a súa candidatura ao concello de Vigo por un imperativo político e moral, froito da decisión maioritaria do seu colectivo de militantes.
Ofrece a FPG á veciñanza de Vigo un programa de intervención municipal coa intención de responder aos intereses da maioría traballadora que ocupa a cidade e as súas parroquias.
A FPG pregúntase cales son os grandes problemas que atinxen á cidade e ofrece solucións e alternativas aos mesmos. Nós consideramos os seguintes como principais.


1. O PXOM.

Propugna a FPG un planeamento en función dos intereses xerais, non particulares; e posiciónase contra a especulación e a corrupción.

A Frente Popular Galega REXEITA ESTE PLAN XERAL por especulativo, por non responder ás necesidades do pobo de Vigo, polas dúbidas que sementou ao seu redor, por tentar legalizar o ilegal para tapar así construcións que se verían abocadas ao derrube por non se axeitar á lei vixente, por destruír o noso medio rural (riqueza en perigo de extinción)... Non asume a FPG os criterios nin os argumentos que consiguen unir a patronal, asociacións veciñais e sindicatos, uns sindicatos acríticos, entregados a valores de moi dubidoso interese xeral. A teimosía da coalición urbanística PP-BNG nunha proposta amplamente discutida por numerosos e distintos sectores provocou a actual situación de crispación política e de incerteza.

De maneira que RECLAMA a FPG a suspensión da tramitación do PXOM e a abertura dun novo debate sobre o modelo de cidade que queremos. É preferible unha nova demora na aprobación do Plan que os danos irreparables que a actual proposta traería consigo.

Ante os numerosos casos de irregularidades na concesión de licenzas municipais e ante as continuas sentenzas xudiciais que ordenan derrubes de edificacións que logo non se executan por inviabilidade económica do Concello, PROPÓN a FPG que se esixan responsabilidades aos concelleiros e concelleiras e ao persoal técnico que de forma neglixente informasen e/ou concedesen licencias ilegais.


2. A VIVENDA.

A especulación e a permanente alza do prezo dos pisos converten a vida da maioría das persoas nunha hipoteca case indefinida. O aluguer, as condicións das vivendas e o deterioramento destas son problemas de primeira orde, nomeadamente no caso da mocidade.

RECLAMA a FPG o avance decidido nos plans de rehabilitación do Casco Vello e a súa ocupación plena como zona residencial, a partir das necesarias reformas nos edificios de propiedade municipal (uns 8.000 metros cadrados, segundo informacións) como na concesión de axudas aos propietarios dos inmobles, e a PROMOCIÓN DE VIVENDAS (Convenios Xunta-Concello) DE PROTECCIÓN SOCIAL, en réxime de aluguer a prezos referenciados cos salarios, ou sexa en base a unha porcentaxe dos mesmos.

Proponse a creación dun ente público para a xestión do aluguer dos pisos baleiros como sistema de abaratamento do prezo da vivenda e para quitar a razón a aqueles que pretenden un crecemento desmedido da edificación.
FACILITARASE A INFRAESTRUTURA NECESARIA PARA A CONVIVENCIA DA XENTE NOVA: Cesión de edificios municipais para a organización da mocidade e para o desenvolvemento de actividades culturais como para a divertimento.

O Concello procederá á CESIÓN DE SOLO URBANIZABLE para facilitar os convenios entre institucións para a citada promoción da vivenda pública.


3. POLÍTICA DA AUGA. A RÍA DE VIGO: recheos, depuradora.
DEFENSA DO MEDIO AMBIENTE. A ENERXÍA

Recuperación da xestión pública dos servizos de abastecemento e saneamento das augas. Planificación nacional destes servizos e xestión pública na perspectiva comarcal e da área metropolitana.

NON ADMITE A FPG nin un centímetro cadrado máis de recheo na Ría. Non máis ocupación da lámina de auga do mar de Vigo. Expulsión das áreas portuarias de Bouzas e do Berbés de empresas non relacionadas directamente co uso portuario.

Recuperación do litoral Teis-Guía, así como do parque d´A Guía.

SANEAMENTO TOTAL da Ría. Oposición a unha Macro-depuradora que concentre todo o tratamento das augas residuais e que condene á morte a unha importante zona húmida como é a xunqueira do Lagares e ao desprazamento vital do vecindario de Coruxo. Estamos pola construción de pequenas depuradoras, que non teñen por que estar situadas na beiramar nin á beira dos ríos; como tampouco deberan desaugar directamente no mar, pois enténdese que a auga que emitan será auga "depurada", ou sexa, válida para o regadío ou para outros usos non domésticos.
Separación das augas pluviais das augas fecais.

"Non queremos Medio Ambiente, querémolo enteiro", como se di nas pancartas. Atención prioritaria ás emisións tóxicas e de CO2; restrición do tránsito de vehículos a motor polo centro de Vigo, mellora e abaratamento do transporte público.


4. DEMOCRATIZACIÓN DA VIDA MUNICIPAL.

Os homes e mulleres de Vigo non teñen poder algún nas tomas de decisións de especial relevancia. Non se pode intervir directamente na política pois cédense os dereitos das persoas a concelleiros e concelleiras aínda que despois poidan desilusionar. A cidadanía non ten en realidade ningunha capacidade decisoria no concello e ten que delegar un poder enorme nunha agrupación política. A maioría das asociación veciñais son reféns do Concello que as mantén e que mantén as súas sedes sociais.

CONSIDERAMOS NECESARIA a elaboración dun REGULAMENTO DE PARTICIPACIÓN CIDADÁ no que se establezan sistemas onde tal participación non se vexa sometida ao filtro das AAVV. Propoñemos a creación de Consellos Parroquiais e de Barrio, coas súas Asembleas respectivas, na perspectiva da reivindicación e esixencia ante a Xunta de Galicia do recoñecemento xurídico e administrativo destes entes tradicionais e plenamente vixentes de asentamento da poboación rural e urbana.

ATENCIÓN ESPECIAL Á PARTICIPACIÓN DA MOCIDADE NA ELABORACIÓN DE POLÍTICAS ORIENTADAS A FACILITAR A VIDA DA XENTE NOVA NO SEU MÁIS AMPLO SENTIDO. O goberno municipal debe contemplar na súa propia estrutura unha área especial de atención á mocidade.


5. ÁREA METROPOLITANA E EURO-REXIÓN GALICIA-NORTE DE PORTUGAl.

A ordenación do territorio, o estudo das infraestruturas de comunicación e de transporte, os servizos públicos, deberán ser planificados para demarcacións territoriais máis amplas que o concello. O desenvolvemento socio-económico, as tendencias de crecemento industrial e comercial obrigan a un tratamento estratéxico desde a área Metropolitana de Vigo (que a FPG concibe orientada ao sur, até o río Miño; mentres o Morrazo constitúe outra área diferente, aínda en relación íntima con esta) e desde o ámbito da Euro-rexión galicia-Norte de Portugal, onde Vigo e Porto aparecen significados como os dous polos de maior transcendencia.

Desde esta perspectiva é desde a que se deben formular as necesidades. Faise prioritaria a comunicación en malla ou en rede dentro de Galicia (Vigo-Lugo, por exemplo) e coas cidades do Eixe Atlántico. As necesidades en materia de ferrocarril deben contemplar o transporte de viaxeiros e o de mercadorías.


6. DA LINGUA GALEGA E DA CULTURA.

Aplicación efectiva da Ordenanza Municipal de Normalización Lingüística. Aprobación definitiva do Plano de Normalización Lingüística.

Debe a xente considerar no seu exercicio do dereito a voto a reclamación de que as persoas membro do goberno municipal deben dar exemplo permanente de instalación e atención á galeguización en todos os aspectos da vida: nos discursos, nas intervencións plenarias, nas declaracións á prensa, nos eventos culturais e deportivos de masas, etc. DEBE SER O GALEGO VEHÍCULO PERMANENTE DE COMUNICACIÓN NA ACTIVIDADE MUNICIPAL.

Creación e dotación de bibliotecas en todas as parroquias. Locales e infraestruturas de titularidade e financiamento municipal para o desenvolvemento da arte e da cultura nas súas distintas manifestacións, con especial apoio á mocidade e á terceira idade.

Atención e coidado do Arquivo e da Hemeroteca municipais, actualmente ubicada nunha dependencia do garaxe do Concello e absolutamente desatendida. Nova ubicación, permitindo o acceso regulado dos cidadáns e debidamente atendida por profesionais.

Atención e defensa do patrimonio histórico. Catalogación e musealización dos achádegos.


7. ENSINO.

Preocupa na FPG o deterioro do ensino: a escaseza de centros públicos de educación infantil, de primaria e de secundaria no centro da cidade deben suscitar unha particular atención do goberno municipal prevendo a cesión de terreos necesaria para a construción de novos centros. Deberá o goberno municipal PRIORIZAR O CUIDADO DOS CENTROS PÚBLICOS, como deberá facilitar a vida familiar cun eficaz e puntual transporte escolar e coa organización de bos comedores escolares a prezos económicos.

Deberase buscar o establecemento dunha íntima relación entre a cidade e os centros de ensino, que sexan continuación os uns dos outros e que as horas de utilización das instalacións culturais e deportivas deben ser as necesarias para a mellora no desenvolvemento físico e saudable dos rapaces e das rapazas.


8. SANIDADE E SAÚDE.

A preocupación pola saúde da poboación debe atravesar todos os eidos da política municipal: no abastecemento de auga e no saneamento; na situación sanitaria dos locais públicos; no control dos alimentos que se atopan nos andeis das tendas e dos hipermercados; na vixilancia permanente sobre a contaminación; ...

Dotación de espazos e terreo público para a construción dos centros sanitarios públicos necesarios.

Estado de atención e reivindicación constante de política de saúde para toda a poboación, contemplada de xeito universal.


9. DEPORTE.

Apoio prioritario ao deporte base e non profesional, nomeadamente nos centros de ensino. Atención ao desenvolvemento das agrupacións, clubes e asociacións deportivas así como á dotación de infraestruturas para uso xeral.
Promoción do deporte autóctono e tradicional.


10. COMUNICACIÓN. TIC´s.
Dotación necesaria para medios de comunicación de titularidade municipal (periódico, emisora de radio, canle de televisión.)

Deseño e elaboración dunha eficaz Web municipal: para información xeral e para axilizar os trámites administrativos.

Atención preferente ao desenvolvemento das Tecnoloxías da Información e Comunicación. Extensión progresiva das mesmas a todos os ámbitos e sectores cidadáns. Dotación municipal de servizos informáticos de uso público con acceso gratuíto a internet. Priorización e xeralización do software libre, non propietario, e dos estándares abertos.


11. DA ECONOMÍA, DO BENESTAR SOCIAL.

CRÍTICA DO FINANCIAMENTO MUNICIPAL. O raquitismo e o populismo no autofinanciamento dos concellos propicia o exercicio do poder clientelar das Deputacións e o caciquismo, vía política de subvención. A FPG reclama unha maior autonomía municipal e considera imprescindible a liquidación dos feudos provinciais, aínda que iso requira un maior esforzo impositivo dos cidadáns, pero, sobre todo, quen deben tributar de xeito especial son as entidades financeiras, as grandes industrias e os hipermercados.

PROMOCIÓN INDUSTRIAL E POLÍTICA DE EMPREGO.Vixilancia ante a DESLOCALIZACIÓN INDUSTRIAL: establecemento de cláusulas de penalización no caso de deslocalización de empresas. Devolución de subvencións no caso de liquidación de actividades produtivas.

Dotación de solo industrial suficiente para a instalación de empresas.

Fomento do emprego para persoas de orixe autóctona ou inmigrante, sen diferenza de ningún tipo. Políticas tendentes a que o saldo migratorio sexa favorable a Galicia; aplicación de políticas que impidan a nova emigración de galegos e de galegas no noso tempo.


12. LAICISMO. ANTIFASCISMO. PRINCIPIOS REPUBLICANOS.

Esixe a FPG un comportamento LAICO dos representantes municipais e do Conceñllo como institución. ELIMINACIÓN inmediata de toda a simboloxía fascista e aplicación dunha política de permanente recuperación da memoria histórica.
Orientarán á FPG no desenvolvemento da súa política municipal os principios republicanos de igualdade, de liberdade e de irmandade. apoiaremos desde o Concello todo movemento popular que defenda os dereitos das traballadoras e dos traballadores, desde as fábricas, os bariios, etc.
Defensa dos dereitos da muller e de todos os cidadáns e cidadás con independencia da súa orientación sexual. Queremos un Vigo solidario: entre os seus habitantes, naturais e inmigrantes, como cara a fóra, coa posta en práctica de políticas directas de cooperación e co apoio a organismos de axuda ao desenvolvemento.


13. POR UNHA GALICIA LIBERADA

Reclamará a FPG no Concello unha política de apoio e impulso ao proceso de emancipación nacional de Galicia; posicionándose sempre a favor de medidas que conduzan a unha progresiva asunción de competencias das institucións galegas, buscando a súa radical transformación en institucións soberanas, capaces de aplicar un día as medidas imprescindibles para rachar coa situación de economía dependente que a nación galega arrastra secularmente

1 [2]