Lecturas de TDAH


Lecturas sobre o Trastorno por Déficit de Atención con Hiperactividade

O meu perfil
lecturasdetdah@gmail.com
 Categorías
 DESTACADOS
 RECOMENDADOS
 Buscador
 Buscar Blogs Galegos
 Arquivo
 ANTERIORES

O cerebro madura con retraso no TDAH, mais segue un patrón normal de desenvolvemento
Nos rapaces con TDAH, a maduración cerebral segue un patrón normal, aínda que cun atraso duns tres anos nalgunhas rexións cerebrais, como promedio, comparado con rapaces sen TDAH, segundo unha recente investigación de neuroimaxe levada a cabo por investigadores do National Institute of Mental Health-NIMH (un organismo dependente do National Institutes of Health’s-NIH; o equivalente ao Ministerio de Sanidade nos EE.UU.).

Seguindo unha técnica de Resonancia Magnética que permitía valorar o desenvolvemento do córtex cerebral en canto ao seu grosor, os investigadores escanearon aos 446 participantes no estudio (dos que a metade tiñan TDAH) polo menos dúas veces en intervalos de tres anos. Centráronse na idade na que o córtex deixa de engrosarse e comeza a ‘adelgazar’.

En ambos grupos, TDAH e control, as áreas sensoriais e motrices desenvolvéronse antes, mentres que as áreas do córtex frontal, responsables das funcións executivas, maduraron máis tarde.

Así mesmo, atoparon que nas áreas frontais e temporais, é onde maior atraso madurativo apareceu nos rapaces con TDAH fronte aos controis. Así por exemplo, no córtex prefrontal medial atopouse un retraso medio de 3 anos na idade de maduración.

Non obstante, hai que aclarar que as diferenzas maduracionais que se atoparon so se fan evidentes cando se comparan estatisticamente os datos dun grande número de casos. Polo tanto, polo momento non é posible empregar a técnica de resonancia magnética para o diagnóstico individual do TDAH.

Podes ver unha animación da secuencia de maduración aquí.

O artigo orixinal é:
P. Shaw, K. Eckstrand, W. Sharp, J. Blumenthal, J. P. Lerch, D. Greenstein, L. Clasen, A. Evans, J. Giedd, and J. L. Rapoport (2007): Attention-deficit/hyperactivity disorder is characterized by a delay in cortical maturation, Proceedings of the National Academy of Sciences
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-11-2007 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
¿Que causa o TDAH? Russell Barkley. Aspectos esenciais sobre o TDAH (V)
¿Que causa o TDAH?
Un lote de cousas. Hai múltiples causas, pero hai un camiño común. Hai unha parte concreta do cerebro que, se resulta afectada, pode producir TDAH como consecuencia. Comecemos pola neuroloxía, porque aí é onde están a maioría das evidencias.
(…)
Sabemos que aproximadamente o 10-15% dos casos de TDAH semellan aparecer como resultado de lesións prenatais no desenvolvemento do cortex prefrontal do cerebro humano. ¿Cales son as lesións máis comúns? As complicacións nos embarazos múltiples, os partos prematuros con hemorraxias cerebrais menores asociadas, fumar durante o embarazo ou o consumo de alcohol durante o mesmo. Esas son as catro principais. E predispoñen ao trastorno, polo que crean o que podemos chamar TDAH adquirido. É dicir, un bebé normal cun cerebro normal que sofre unha lesión durante o desenvolvemento fetal.

Segundo, dano cerebral post- natal, representa entre un 3 e un 5% dos casos. ¿Cales son as causas máis comúns? Lesións traumáticas: se existen na parte frontal do cerebro, posiblemente aparecerán síntomas do trastorno. Segundo: Infeccións por estreptococos. Algúns individuos xeneticamente propensos ao TDAH, se padecen unha infección por esta bacteria, producen unha resposta autoinmune á mesma que ataca os ganglios basais e o cortex prefrontal, pero especificamente os ganglios basais. Isto foi recentemente descuberto na Universidade de Yale [en 2000].

Polo tanto, ¿pódese adquirir o TDAH? Si. Un de cada cinco rapaces con TDAH teno por unha causa adquirida. A maioría destes son nenos.¿Por qué? Porque o cerebro masculino é máis propenso ás lesións, tanto pre- como post-natais que o das nenas. A maioría das nenas con TDAH téñeno de orixe xenética.. Entre os nenos, o 20% dos casos son adquiridos e o restante 80% son de orixe xenética.

¿Existe un problema neuroquímico no cerebro da maioría dos casos de TDAH? Así o cremos, aínda que non é definitivo. Das máis de 70 substancias neuroquímicas do cerebro, temos reducido o campo a dúas: a dopamina e a norepinefrina [tamén chamada noradrenalina], pero aínda estamos intentando resolver cal das dúas é. Pode ser que os diferentes tipos de TDAH impliquen diferentes equilibrios entre elas. Non estamos seguros aínda, mais certamente agora estamos descendendo ao nivel do funcionamento cerebral.

¿É cousa de que o cerebro está simplemente inmaduro? ¿Solucionaríase facendo un curso extra de Educación Infantil? A resposta é non.

Entón, ¿que rexións cerebrais están implicadas? Hai tres estructuras que temos identificado como responsables do trastorno: o cortex prefrontal orbital, unha estructura que forma parte dos ganglios basais chamada corpo estriado, e a maior parte do estriado chamada núcleo caudado. As células do córtex prefrontal proxectan a súa actividade sobre estas estructuras.

Unha cousa que nos vén fascinando nos últimos anos é atopar que estas estruturas non so están menos desenvolvidas do que deberían estar, senón que [as anormalidades] tenden a estar máis no lado dereito que no esquerdo, polo que pode que no TDAH exista un problema de asimetría cerebral ou algunha causa que teña que ver coa circuitería estriada prefrontal dereita.

Fragmento dunha conferencia de R. Barkley en S. Francisco, o 12 de xuño de 2000. Podes ver o texto orixinal aquí

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-11-2007 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Russell Barkley. Aspectos esenciais sobre o TDAH (IV): Comorbilidade do TDAH
¿Hai outros trastornos que se presenten ao tempo que o TDAH? ¡Desde logo! Tres cuartas partes dos nenos e nenas con TDAH teñen, polo menos, outro trastorno. Non teñen maior posibilidade de seren psicóticos ou esquizofrénicos [que o resto da poboación], pero si poden presentar outros trastornos. Por isto se clasifican [no DSM-IV], nunha mesma categoría, a dos trastornos do comportamento perturbador: O TDAH, o Trastorno Negativista Desafiante, e o Trastorno de Conducta. E ocorren xuntos moi frecuentemente. Así, a delincuencia e só o estadío tres do Trastorno Negativista, e a Personalidade Antisocial é o estadío catro. Vaise desde ser Oposicionista a ter Trastorno de Conducta, de aí á delincuencia e finalmente á Personalidade Antisocial. Así, estes non son trastornos illados. Hai un itinerario de desenvolvemento, con cada trastorno reflectindo unha condición cada vez máis severa, estadíos dun proceso cada vez máis severo. Están todos relacionados.

Trastornos de Ansiedade.

Esta é unha relación moi interesante. O vintecinco por cento dos rapaces que veñen á clínica [por mor do TDAH] teñen tamén un trastorno de ansiedade. Temos descuberto dúas cousas sobre isto. Primeira, moito disto é un sesgo de derivación. ¿Por qué? Pois porque para ser derivado a un servizo de saúde mental tes preferencia se tes múltiples trastornos. Polo tanto, en boa medida, isto é un artefacto debido ao sistema de derivación aos servizos de saúde mental.

A segunda cousa da que nos demos conta estudando os rapaces con TDAH e trastornos de ansiedade é que non son realmente trastornos de ansiedade. Non son medosos, fóbicos, fuxideiros, que é a esencia dun verdadeiro trastorno de ansiedade. Polo contrario, o que atopamos e que os pais están sobreestimando a ansiedade porque os seus fillos son máis emocionais. O TDAH predispón a unha maior emocionalidade, maior afectividade, especialmente afectividade negativa, maior hostilidade, maior irascibilidade, todas as emocións son máis visibles nun neno con TDAH que noutro que non o ten. E iso tende a crear un sesgo nos informes que os pais dan. Os pais tenden a respaldar estes síntomas, pero cando traen aos nenos e os estudamos, vemos que non son fóbicos. Están producidos so por seren emotivos, negativos, inmaduros. Polo tanto, mesmo o tipo de trastorno de ansiedade é diferente neste caso.

A depresión si é algo común, arredor do 27 por cento. No noso estudio de seguimento das estatísticas de outros estudios, sitúase entre o 25 e o 30%. ¿A que se debe? É algo real. Se hai casos de depresión na túa familia, tamén haberá TDAH. Os dous trastornos tenden a ocorrer xuntos. ¿Por que? Parecen compartir unha vulnerabilidade xenética subxacente. Os xenes dun trastorno están probablemente ‘axudando’ aos xenes implicados no outro, por iso soen ocorrer nas mesmas familias.
Entón,se realmente ocorren xuntos, ¿Por que non todos os nenos e nenas con TDAH teñen depresión? A depresión é un trastorno interesante. A xenética crea vulnerabilidade á depresión. Require a exposición a sucesos ambientais traumáticos e entón a persoa ten máis probabilidades de deprimirse [que outra sen tgal vulnerabilidade], mais se non existe un ambiente caracterizado por confusión e trauma, a persoa non terá depresión, mesmo aínda sendo vulnerable á mesma. A depresión require dous aspectos: a vulnerabilidade xenética e disrupción ambiental. Por iso agora sabemos algo recentemente descuberto: por qué o TDAH cando se asocia á depresión, tamén se asocia ao Trastorno de Conducta. Porque o Trastorno de Conducta tamén está altamente asociado coa inestabilidade social, a disrupción familiar e as circunstancias vitais adversas. Os fogares rotos, divorcios, traslados múltiples, baixa clase social, a exposición a trauma físico e ambiental… ambos trastornos tenden a ocorrer cando hai adversidade ambiental na vida do individuo. Agora sabemos por qué. A vulnerabilidade á depresión desenvólvese por mor da adversidade social e esta tamén “prepara a escena” para o desenvolvemento do Trastorno de Conducta.

(…)

Dificultades de aprendizaxe

Temos comentado que máis do 50% dos que teñen TDAH tamñen teñen dificultades de aprendizaxe. ¿Por que? ¿Unha cousa causa a outra? ¿Predispón o TDAH ás dificultades de aprendizaxe? Non. ¿Predispoñen estas ao TDAH? Tampouco. ¿Por qué entón os rapaces tenden a teren ambas? A resposta pode que lles sorprenda: Porque os adultos non casan con calquera. Os adultos con dificultades de aprendizaxe teñen maior tendencia a emparellarse con adultos con TDAH, e os adultos con TDAH teñen maior tendencia a emparellar con adultos con dificultades de aprendizaxe. Por iso é polo que hai nenos con ambas cousas, mesmo aínda que non soen acorrer xuntas. Non hai unha relación xenética entre ambas. Pero a xente con unha delas ten maior tendencia a atopar e ter fillos con xente co outro problema.

Agora poderiamos pensar, ¿é isto por que é? A xente ten tendencia a seleccionar a súa parella dentro do seu grupo social e unirse a persoas con nivel educativo semellante. (..) Por iso observamos esta comorbilidade. E esta é un tema de importancia, porque significa que os nenos que vemos poden ter varios trastornos e entón non será abondo un so tratamento para os problemas que presentan.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-11-2007 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
hit counter